Սերմնացանին առակը

1Դարձեալ սկսաւ սորվեցնել ծովեզերքին վրայ, և շատ ժողովուրդ անոր քով ժողվուեցաւ, այնպէս որ ինք նաւը մտաւ ու նստաւ ծովուն վրայ, և բոլոր ժողովուրդը ցամաքը ծովուն եզերքն էր։ 2Եւ անáնց շատ բաներ կը սորվեցնէր առակներով, ու կ’ըսէր անոնց իր վարդապետութեանը մէջ, 3Լսեցէք. ահա սերմ ցանողը ելաւ որպէս զի սերմ ցանէ։ 4Ու երբ կը ցանէր, մէկ քանին ճամբուն քով ինկաւ, և թռչունները եկան ու կերան զանիկա։ 5Եւ ուրիշը ինկաւ ապառաժուտ տեղի վրայ, ուր շատ հող չկար. և շուտ մը բուսաւ՝ հողին խորունկութիւն չունենալուն համար. 6Սակայն արևուն ծագած ատենը այրեցաւ, ու արմատ չունենալուն համար չորցաւ։ 7Եւ ուրիշը ինկաւ փուշերու մէջ, և փուշերը ելան ու խեղդեցին զանիկա, ու պտուղ չտուաւ։ 8Եւ ուրիշը ինկաւ աղէկ հողի մէջ, ու պտուղ կուտար, որ ելաւ ու մեծցաւ, և կը բերէր մէկուն տեղ երեսուն, ու մէկուն տեղ վաթսուն, և մէկուն տեղ հարիւր։ 9Ու կ’ըսէր, Ան որ լսելու ականջ ունի, թող լսէ։

Առակներուն նպատակը

10Ու երբ առանձին էր, իր քով եղողները տասուերկուքին հետ մէկտեղ հարցուցին իրեն այն առակը։ 11Եւ ըսաւ անոնց, Ձեզի տրուած է գիտնալ Աստուծոյ թագաւորութեան խորհուրդը, բայց անոնց որ դուրսէն են, ամէն բան առակներով կ’ըլլայ: 12Որպէս զի տեսնելով տեսնեն՝ ու չտեսնեն, և լսելով լսեն՝ ու չիմանան, որպէս զի չըլլայ թէ դարձի գան, և իրենց մեղքերուն թողութիւն ըլլայ։

Յիսուս սերմնացանին առակը կը մեկնաբանէ

13Ու ըսաւ անոնց, Այս առակը չէ՞ք գիտեր. ուրեմն ի՞նչպէս պիտի գիտնաք ամէն առակները։ 14Սերմ ցանողը խօսքը կը ցանէ։ 15Եւ ճամբուն քովինները անոնք են, որոնց մէջ խօսքը կը ցանուի, ու երբ կը լսեն, շուտ մը սատանայ կու գայ և անոնց սիրտերուն մէջ ցանուած խօսքը կը հանէ։ 16Նոյնպէս ալ ապառաժուտ տեղերու վրայ ցանուածները անոնք են, որ երբ կը լսեն խօսքը, շուտ մը ուրախութեամբ կ’ընդունին զանիկա. 17Եւ իրենց մէջ արմատ չունենալով՝ քիչ ժամանակ կը տևեն, ետքը երբ նեղութիւն կամ հալածանք ըլլայ խօսքին համար, շուտ մը կը գայթակղին։ 18Եւ փուշերուն մէջ ցանուածները անոնք են, որ երբ խօսքը կը լսեն, 19Աշխարհիս զբաղմունքները ու հարստութեան խաբէութիւնները, և ուրիշ բաներուն ցանկութիւնները մէջ մտնելով, խօսքը կը խեղդեն, ու կ’ըլլայ անպտուղ։ 20Եւ աղէկ հողի մէջ ցանուածները անոնք են, որ խօսքը կը լսեն և կ’ընդունին, ու պտուղ կուտան՝ մէկուն տեղ երեսուն, և մէկուն տեղ վաթսուն, ու մէկուն տեղ հարիւր։

Գրուանին տակի ճրագը

21Եւ ըսաւ անոնց, Միթէ ճրագը գրուանին կամ մահիճին տա՞կ դրուելու համար կու գայ, չէ՞ որ աշտանակին վրայ դրուելու համար։ 22Վասն զի ծածուկ բան մը չկայ, որ պիտի չյայտնուի. և գաղտուկ բան մը չէ եղած, որ երևան պիտի չելլէ։ 23Եթէ մէկը լսելու ականջ ունի, թող լսէ։ 24Եւ ըսաւ անոնց, Նայեցէք ի՛նչ կը լսէք, ի°նչ չափով որ դուք կը չափէք, նոյն չափովը պիտի չափուի ձեզի, և ձեզի. որ կը լսէք, պիտի աւելանայ։ 25Վասն զի ո՛վ որ ունի, անոր պիտի տրուի. և ո°վ որ չունի, ունեցածն ալ անկէ պիտի առնուի։

Աճող սերմին առակը

26Եւ կ’ըսէր, Աստուծոյ թագաւորութիւնը այսպէս է, որպէս թէ մարդ մը հողին մէջ սերմ ձգէ, 27Ու քնանայ և արթննայ գիշեր ու ցորեկ, և սերմը բուսնի ու մեծնայ, ու ինք չգիտեր թէ ի°նչպէս։ 28Քանզի հողը ինքնիրմէ պտուղ կու տայ. առաջ խոտը, ետքը հասկը, անկէ ետև լեցուն ցորենը հասկին մէջ, 29Ու երբ պտուղը հասուննայ, շուտ մը մանգաղը կը ղրկէ, վասն զի հունձքին ատենը հասած է։

Մանանեխին առակը

30Եւ կ’ըսէր, Աստուծոյ թագաւորութիւնը ի՞նչ բանի նմանցնենք, կամ ի՞նչ առակով զանիկա բաղդատենք։ 31Մանանեխի հատին նման է, որ հողին մէջ ցանուած ատենը՝ երկրի վրայ եղած սերմերուն ամէնէն պզտիկն է. 32Ու երբ ցանուի, կը բուսնի և ամէն խոտեղէններէն ալ մեծ կ’ըլլայ, ու մեծ ճիւղեր կ’արձակէ, այնպէս որ երկինքի թռչուններուն հերիք կ’ըլլայ անոր շուքին տակ բնակելու։ 33Եւ այսպէս շատ առակներով կը խօսէր անոնց հետ խօսքը, որչափ որ կրնային մտիկ ընել. 34Ու առանց առակի բան մը չէր խօսեր անոնց, բայց առանձին իր աշակերտներուն կը մեկնէր ամէնը։

Յիսուս փոթորիկը կը խաղաղեցնէ

35Եւ նոյն օրը երբ իրիկուն կ’ըլլար, ըսաւ անոնց, Եկէք ծովուն անդիի կողմը անցնինք։ 36Անոնք ալ ժողովուրդը թող տալով՝ առին զինք ինչպէս էր նաւուն մէջ. և ուրիշ նաւակներ ալ կային անոր հետ։ 37Ու հովի մեծ փոթորիկ մը եղաւ. և ալիքները նաւուն վրայ կու գային, այնպէս որ գրեթէ կը լեցուէր։ 38Ու ինք նաւուն ետևի կողմը բարձի վրայ կը քնանար. արթնցուցին զանիկա և կ’ըսէին անոր, Վարդապետ, հոգդ չէ՞ որ կը կորսուինք։ 39Ու ելլելով՝ սաստեց հովի, և ծովուն ըսաւ, Դադարէ, լուռ կեցիր. ու հովը դադարեցաւ, և մեծ խաղաղութիւն եղաւ։ 40Ու ըսաւ անոնց, Ինչո՞ւ այդպէս վախկոտ էք, ի՞նչպէս կ’ըլլայ որ հաւատք չունիք։ 41Եւ անոնք խիստ վախցան, ու կ’ըսէին իրարու, Արդեօք ո՞վ է ասիկա, որ հովը ու ծովը ասոր կը հնազանդին։