Հարիւրապետին ծառային բժշութիւնը

1Ու երբ իր բոլոր խօսքերը ժողովուրդին ականջներուն խօսիլը լմնցուց, մտաւ Կափառնայում: 2Եւ հարիւրապետի մը ծառայ ծանր հիւանդացած` մօտ էր մեռնելու, որ սիրելի էր անոր: 3Երբ Յիսուսի վրայով լսեց, Հրեաներէն քանի մը ծերեր ղրկելով` աղաչեց անոր որ գայ իր ծառան ապրեցնէ: 4Անոնք ալ եկան Յիսուսի և թախանձանօք կ’աղաչէին անոր ու կ’ըսէին թէ Անիկա արժանի է` որու այս շնորհը պիտի ընես. 5Վասն զի մեր ազգը կը սիրէ, ու ժողովարանը անիկա շինեց մեզի: 6Եւ Յիսուս անոնց հետ գնաց. երբ տունէն շատ հեռու չէր, հարիւրապետ ղրկեց անոր քանի մը բարեկամներ, ու ըսաւ անոր, Տէր, մի յոգնիր, վասն զի ես արժանի չեմ որ դուն իմ յարկիս տակ մտնես. 7Անոր համար ես ինքզինքս ալ արժանի չսեպեցի քեզի գալու. հապա խօսքով զրուցէ, և իմ ծառաս պիտի բժշկուի: 8Վասն զի ես ալ իշխանութեան տակ դրուած մարդ մըն եմ, ու իմ հրամանիս տակ զինւորներ ունիմ. և ասոր կ’ըսեմ, Գնա, ու կ’երթայ. և միւսին` թէ Եկուր, ու կու գայ. և ծառայիս` թէ Այս բանը ըրէ, ու կ’ընէ: 9Յիսուս այս բաները լսելով` զարմացաւ անոր վրայ. և իր ետևէն գացող ժողովուրդին դարձաւ ու ըսաւ, Ձեզի կ’ըսեմ, որ Իսրայէլի մէջ անգամ ես այսչափ հաւատք չգտայ: 10Ու պատգամաւորները նորէն տուն դարձան, և հիւանդ ծառան առողջացած գտան:

Այրի կնոջ որդիին յարութիւնը

11Ու եղաւ որ հետևեալ օրը քաղաք մը կ’երթար, որուն անունը Նային էր, և անոր հետ կ’երթային իր աշակերտներէն շատերը ու մեծ բազմութիւն: 12Ու երբ քաղաքին դրանը մօտեցաւ. ահա մեռել մը դուրս կը հանէին, իր մօրը մէկ հատիկ տղան. և անիկա որբևարի էր, ու քաղաքին շատ ժողովուրդը անոր հետ էր: 13Եւ Տէրը զանիկա տեսնելով` խղճաց անոր վրայ, ու ըսաւ անոր, Մի լար: 14Եւ մօտենալով` դագաղին դպաւ, ու տանողները կանգ առին. և ըսաւ, Ով պատանի, քեզի կ’ըսեմ, Ելիր: 15Ու մեռելը ելաւ նստաւ, ու սկսաւ խօսիլ. ու տուաւ զանիկա իր մօրը: 16Եւ ամէնն ալ վախով բռնուեցան, ու զԱստուած կը փառաւորէին` ըսելով թէ Մեծ մարգարէ մը ելեր է մեր մէջ. և թէ Աստուած իր ժողովուրդին այցելութիւն ըրաւ: 17Եւ այն ձայնը անոր վրայով բոլոր Հրէաստան ելաւ, ու բոլոր շրջակայ տեղերը:

Յովհաննէս մկրտչին պատգամաւորները

18Եւ Յովհաննէսի պատմեցին իր աշակերտները այս ամէն բաներուն վրայով: 19Յովհաննէս ալ իր աշակերտներէն երկուքը իրեն կանչեց, և զանոնք Յիսուսի ղրկեց` ըսելով, Դուն ա՞ն ես որ գալու էիր, թէ ուրիշի մը սպասենք: 20Եւ այն մարդիկը եկան անոր ու ըսին, Յովհաննէս մկրտիչը մեզ ղրկեց քեզի, ու կ’ըսէր, Դուն ա՞ն ես որ գալու էիր, թէ ուրիշի մը սպասենք: 21Եւ նոյն ժամուն շատերը բժշկեց իրենց հիւանդութիւններէն ու հարուածներէն և չար ոգիներէն, ու շատ կոյրերու տեսութիւն շնորհեց: 22Եւ Յիսուս պատասխան տալով` անոնց ըսաւ, Գացէք Յովհաննէսի պատմեցէք ինչ որ տեսաք ու լսեցիք. որ կոյրերը կը տեսնեն. կաղերը կը քալեն, բորոտները կը մաքրուին, խուլերը կը լսեն, մեռելները յարութիւն կ’առնեն, աղքատներուն աւետարան կը քարոզուի: 23Եւ երանի՜ անոր որ իմ վրայովս չգայթակղիր: 24Ու երբ Յովհաննէսի ղրկած մարդիկը գացին, Յիսուս սկսաւ ժողովուրդներուն ըսել Յովհաննէսի համար, Ի՞նչ տեսնելու ելաք անապատին մէջ. եղէ՞գ մը հովէն շարժուած: 25Հապա ի՞նչ տեսնելու ելաք փափուկ հանդերձներ հագած մա՞րդ մը. ահա անոնք որ փառաւոր հագուստներով ու փափկութեան մէջ են, թագաւորական պալատներն են: 26Հապա ի՞նչ տեսնելու ելաք. մարգարէ՞. այո, կ’ըսեմ ձեզի, մարգարէէ մըն ալ աւելի: 27Վասն զի ասիկա է` որու համար գրուած է, Ահա ես իմ դեսպանս կը ղրկեմ քու երեսիդ առջևէն, որ քու ճամբադ պիտի պատրաստէ քու առջևէդ: 28Քանզի կ’ըսեմ ձեզի, Կիներէն ծնածներուն մէջ Յովհաննէս մկրտիչէն մեծ մարգարէ չկայ. սակայն Աստուծոյ թագաւորութեանը մէջ ամէնէն պզտիկը անկէ մեծ է: 29Եւ բոլոր ժողովուրդը ու մաքսաւորները երբ լսեցին արդարացուցին զԱստուած, որ Յովհաննէսի մկրտութիւնովը մկրտուեցան: 30Բայց փարիսեցիները և օրինականները իրենց անձին դէմ Աստուծոյ խորհուրդը անարգեցին, և անկէ չմկրտուեցան: 31Ուստի որո՞ւ նմանցնեմ այս ազգին մարդիկը, և որո՞ւ կը նմանին: 32Կը նմանին տղոց, որոնք շուկաները նստելով` իրարու կը կանչեն ու կ’ըսեն, Փող հնչեցուցինք ձեզի, ու չխաղացիք, ողբ կարդացինք ձեզի, ու չլացիք: 33Վասն զի Յովհաննէս մկրտիչ եկաւ, ոչ հաց կ’ուտէր և ոչ գինի կը խմէր, ու կ’ըսէք, Դև կայ անոր ներսիդին: 34Որդին մարդոյ եկաւ, կ’ուտէ ու կը խմէ, և կ’ըսէք, Ահա ուտող և արբեցող մարդ մը, մաքսաւորներու ու մեղաւորներու բարեկամ: 35Եւ իմաստութիւնը արդարացաւ իր բոլոր որդիներէն:

Յիսուս փարիսեցի Սիմոնին տանը մէջ

36Փարիսեցիներէն մէկը կ’աղաչէր անոր որ իրեն հետ հաց ուտէ. ան ալ փարիսեցիին տունը մտաւ ու սեղան նստաւ: 37Եւ ահա քաղաքին մէջ մեղաւոր կին մը կար. երբ իմացաւ թէ անիկա փարիսեցիին տունը սեղան նստեր է, շիշ մը անուշահոտ իւղ բերաւ. 38Ու ետևի կողմէն անոր ոտքերուն քով կեցեր` կու լար, և արցունքովը սկսաւ անոր ոտքերը թրջել, ու իր գլխուն մազերովը կը սրբէր, և կը համբուրէր անոր ոտքերը, ու իւղով կ’օծէր: 39Ու երբ տեսաւ փարիսեցին, որ զանիկա հրաւիրեր էր, կ’ըսէր իր միտքին մէջ, Ասիկա եթէ մարգարէ ըլլար, պիտի գիտնար թէ ո°վ և ի°նչպէս կին է իրեն դպչողը, վասն զի մեղաւոր է: 40Եւ Յիսուս պատասխան տուաւ ու ըսաւ անոր, Սիմոն, քեզի բան մը ունիմ ըսելու. ան ալ ըսաւ, Ըսէ, վարդապետ. և ըսաւ, 41Փոխ տուող մը երկու պարտական ունէր, մէկը հինգ հարիւր դահեկան պարտք ունէր, ու միւսը յիսուն: 42Եւ որովհետև հատուցանելու կարողութիւն չունէին, երկուքին ալ շնորհեց. հիմա զրուցէ, Անոնցմէ ո՞րը աւելի պիտի սիրէ զանիկա: 43Պատասխան տուաւ Սիմոն ու ըսաւ, Ինծի այսպէս կ’երևնայ, թէ որո°ւ որ շատ շնորհեց. ան ալ ըսաւ անոր, Ուղիղ դատեցիր: 44Ու դառնալով դէպ ի այն կինը` ըսաւ Սիմոնի, Կը տեսնե՞ս այս կինը. ես քու տունդ մտայ, դուն ոտքերուս ջուր չտուիր, բայց ասիկա իր արցունքովը ոտքերս թրջեց, և իր մազերովը սրբեց: 45Դուն ինծի համբոյր մը չտուիր, բայց ասիկա հոս մտնելէս ի վեր ոտքերս համբուրելէն չդադարեցաւ: 46Դուն իմ գլուխս ձէթով չօծեցիր, բայց ասիկա իմ ոտքերս անուշահոտ իւղով օծեց: 47Ասոր համար կ’ըսեմ քեզի, Ներուած են ասոր շատ մեղքերը, վասն զի շատ սիրեց. բայց որու որ քիչ կը ներուի, անիկա քիչ կը սիրէ. 48Ու ըսաւ անոր, Քու մեղքերդ ներուած են: 49Եւ անոր հետ սեղան նստողները սկսան իրենց մէջ ըսել, Ո՞վ է ասիկա որ մեղքերու թողութիւն ալ կու տայ: 50Եւ ինք ըսաւ կնոջը, Քու հաւատքդ քեզ փրկեց, գնա խաղաղութեամբ: