Յակոբ Եփրեմն ու Մանասէն կ’օրհնէ

1Եւ եղաւ որ այս բաներէն ետքը Յովսէփի ըսուեցաւ, Ահա քու հայրդ հիւանդ է. և անիկա իր երկու որդիները, Մանասէն ու Եփրեմը, իրեն հետ առաւ: 2Եւ Յակոբի պատմուեցաւ ու ըսուեցաւ, Ահա քու որդիդ Յովսէփ քեզի կու գայ. և Իսրայէլ ուժովցաւ ու անկողնին վրայ նստաւ: 3Եւ Յակոբ ըսաւ Յովսէփի, Ամենակարող Աստուած Քանանու երկիրը Լուզի մէջ երեւցաւ ինծի ու օրհնեց զիս. 4Եւ ըսաւ ինծի, Ահա քեզ պիտի աճեցնեմ ու շատցնեմ, և քեզ շատ ժողովուրդներու հայր պիտի ընեմ. և այս երկիրը քեզմէ ետքը քու սերունդիդ յաւիտենական կալուածք ըլլալու պիտի տամ: 5Եւ հիմա քու երկու որդիներդ, որոնք ծնան քեզի Եգիպտոսի երկրին մէջ, քեզի Եգիպտոս գալէս առաջ, իմս են. Եփրեմը ու Մանասէն Ռուբէնի ու Շմաւոնի պէս իմս պիտի ըլլան: 6Եւ անոնցմէ ետքը քու ծնած որդիներդ քուկդ ըլլան, ու իրենց ժառանգութեանը մէջ իրենց եղբայրներուն անուններովը կանչուին: 7Եւ երբ Միջագետէ կու գայի, Քանանու երկրին մէջ այն ճամբուն վրայ, որ տակաւին Եփրաթա երթալու քիչ մը տեղ կայ, Ռաքէլ մեռաւ իմ քովս ու զանիկա հոն Եփրաթայի՝ այսինքն Բեթլէհէմի ճամբուն մէջ թաղեցի: 8Եւ Իսրայէլ տեսաւ Յովսէփի որդիները, ու ըսաւ, Ո՞վ են ասոնք: 9Եւ Յովսէփ ըսաւ իր հօրը, Իմ որդիներս են՝ զորոնք Աստուած հոս ինծի տուաւ. և անիկա ըսաւ, Շնորհք ըրէ, ինծի բեր զանոնք, որպէս զի օրհնեմ: 10Եւ Իսրայէլի աչքերը ծերութենէն ծանրացած էին, այնպէս որ չէր կրնար տեսնել. և զանոնք մօտեցուց անոր, ու անիկա համբուրեց զանոնք և գրկեց: 11Ու Իսրայէլ ըսաւ Յովսէփի, Ես չէի յուսար որ քու երեսդ տեսնեմ, և ահա Աստուած ինծի քու սերունդդ ալ ցուցուց: 12Եւ Յովսէփ հանեց զանոնք անոր ծունկերէն, և իր երեսը մինչև գետինը խոնարհութիւն ըրաւ: 13Եւ Յովսէփ առաւ անոնց երկուքն ալ, Եփրեմը իր աջ ձեռքով Իսրայէլի ձախ կողմը, և Մանասէն իր ձախ ձեռքով Իսրայէլի աջ կողմը, ու մօտեցուց անոր: 14Եւ Իսրայէլ իր աջ ձեռքը երկնցուց, ու Եփրեմի գլխուն վրայ դրաւ, որ պզտիկն էր, ու իր ձախ ձեռքը Մանասէի գլխուն վրայ. անիկա խորհրդով իր ձեռքերը փոխեց. վասն զի Մանասէ անդրանիկն էր: 15Եւ օրհնեց Յովսէփը ու ըսաւ, Այն Աստուածը՝ որուն առջև իմ հայրերս Աբրահամ ու Իսահակ քալեցին, այն Աստուածը, որ ծնած ատենէս մինչև այսօր զիս կերակրեց, 16Այն Հրեշտակը, որ զիս ամէն չարիքներէ ազատեց, օրհնէ այս տղաքները, և իմ անունս ու իմ հայրերուս Աբրահամի և Իսահակի անունը ասոնց վրայ կանչուի, ու երկրի մէջտեղը խիստ շատնան: 17Եւ երբ Յովսէփ տեսաւ որ իր հայրը աջ ձեռքը Եփրեմի գլխուն վրայ դրաւ, իրեն հաճելի չեղաւ. և իր հօրը ձեռքը բռնեց, որպէս զի զանիկա Եփրեմի գլխուն վրայէն Մանասէի գլխուն վրայ փոխադրէ: 18Եւ Յովսէփ ըսաւ իր հօրը, Ոչ այդպէս, հայր իմ. վասն զի անդրանիկը այս է. քու աջ ձեռքդ անոր գլխուն վրայ դիր: 19Եւ իր հայրը չուզեց, ու ըսաւ, Գիտեմ, որդեակ իմ. գիտեմ, ասիկա ալ ժողովուրդ պիտի ըլլայ, և ասիկա ալ մեծ պիտի ըլլայ. բայց անոր պզտիկ եղբայրը անկէ աւելի մեծ պիտի ըլլայ, ու անոր սերունդը խիստ մեծ ազգ պիտի ըլլայ: 20Եւ այն օրը օրհնեց զանոնք ու ըսաւ, Իսրայէլ քեզմով պիտի օրհնէ, §Աստուած քեզ Եփրեմի պէս և Մանասէի պէս ընէ¦ ըսելով. ու Եփրեմը Մանասէէ առաջ դրաւ: 21Եւ Իսրայէլ ըսաւ Յովսէփի, Ահա ես կը մեռնիմ. և Աստուած ձեզի հետ պիտի ըլլայ, ու ձեզ ձեր հայրերուն երկիրը պիտի դարձնէ. 22Եւ ես քու եղբայրներէդ մէկ բաժին աւելի տուի քեզի, զոր Ամօրհացիներուն ձեռքէն իմ սրովս ու աղեղովս առի: