Աբրահամին զաւակ մը խոստացուեցաւ

1Եւ Տէրը երեւցաւ անոր Մամբրէի կաղնիներուն մէջ: Ու անիկա օրուան տաք ատենը վրանին դուռը նստեր էր. 2Եւ իր աչքերը վերցուց ու նայեցաւ, և ահա երեք մարդիկ կայներ էին իրեն մօտ. ու երբ տեսաւ զանոնք, վրանին դռնէն վազեց զանոնք դիմաւորելու, ու մինչև գետինը ծռելով խոնարհութիւն ըրաւ, 3Եւ ըսաւ, Տէր իմ, հիմա եթէ շնորհք գտայ քու առջեւդ, կ՚աղաչեմ քեզի, քու ծառայիդ բնակարանէն մի անցնիր. 4Կ’աղաչեմ ձեզի, քիչ մը ջուր բերուի, ու ոտքերնիդ լուացէք, ու ծառին տակ հանգստացէք. 5Եւ պատառ մը հաց բերեմ, ու սիրտերնիդ զօրացուցէք, ետքը անցէք. քանզի ասոր համար ձեր ծառային քով եկաք: Եւ անոնք ըսին, Ինչպէս ըսիր, այնպէս ըրէ: 6Եւ Աբրահամ արտորալով դէպ ի վրանը Սառայի գնաց, ու ըսաւ, Շուտով երեք գրիւ բարակ ալիւր շաղէ ու շօթեր շինէ: 7Եւ Աբրահամ վազեց արջառներուն, ու մատղաշ ու աղէկ որթ մը առաւ ու պատանիի մը տուաւ. ան ալ շուտով պատրաստեց զանիկա: 8Եւ կոգի ու կաթ ու իր պատրաստած որթը առաւ և անոնց առջև դրաւ. ու ինք ծառին տակ անոնց քով կայնեցաւ, ու անոնք կերան: 9Եւ ըսին իրեն, Ո՞ւր է քու Սառա կինդ. ու ինք ըսաւ, Ահա վրանին մէջ է: 10Եւ Տէրը ըսաւ, Գալ տարի* անշուշտ քեզի պիտի դառնամ, և ահա քու կինդ Սառա որդի մը պիտի ունենայ. և Սառա մտիկ կ՚ընէր վրանին դրանը մէջ՝ որ Անոր ետեւն էր. 11Եւ Աբրահամ ու Սառա ծերացած էին ու օրերնին անցուցած. և Սառայէ պակսած էր կանանց օրէնքին մէջ ըլլալը: 12Եւ Սառա իր միտքին մէջ խնդաց՝ ըսելով, Ես պառւելէս ետքը զուարճութի՞ւն պիտի ունենամ, տէրս ալ ծերացած ըլլալով: 13Եւ Տէրը ըսաւ Աբրահամի, Սառա ինչո՞ւ խնդաց՝ ըսելով, Միթէ ես իրաւցընէ պիտի ծնանի՞մ, որ պառւեր եմ. 14Տէրոջը առջև դժուարին բան կա՞յ արդեօք. սահմանուած ժամանակին, գալ տարի*, քեզի պիտի դառնամ, ու Սառա որդի մը պիտի ունենայ: 15Եւ Սառա ուրացաւ ու ըսաւ, Չխնդացի. քանզի վախցաւ: Եւ Անիկա ըսաւ, Ոչ, խնդացիր:

Աբրահամին չքմեղանքը Սոդոմին համար

16Եւ մարդիկը ելան անկէ, ու երեսնին դէպ ի Սոդոմ շիտկեցին. և Աբրահամ զանոնք յուղարկելու համար անոնց հետ գնաց: 17Եւ Տէրը ըսաւ, Միթէ Աբրահամէ պահե՞մ ինչ որ ընելու եմ. 18Որովհետև Աբրահամ անշուշտ մեծ ու զօրաւոր ազգ մը պիտի ըլլայ, ու երկրի բոլոր ազգերը անով պիտի օրհնուին: 19Քանզի գիտեմ զանիկա, որ իր որդիներուն ու իրմէ ետքը իր տանը պիտի պատուիրէ, և անոնք արդարութիւն ու իրաւունք ընելու համար՝ Տէրոջը ճամբան պիտի պահեն. որպէս զի Տէրը Աբրահամի վրայ բերէ ինչ որ խօսեցաւ: 20Եւ Տէրը ըսաւ, Որովհետև Սոդոմի ու Գոմորի աղաղակը շատցաւ, և անոնց մեղքը խիստ ծանրացաւ, 21Հիմա պիտի իջնեմ տեսնելու՝ թէ բոլորովին ինծի եկած աղաղակին պէս ըրի՞ն. և եթէ ոչ՝ գիտնամ: 22Եւ այն մարդիկը անկէ ելան ու դէպ ի Սոդոմ գացին. և Աբրահամ տակաւին Տէրոջը առջև կայներ էր: 23Եւ Աբրահամ մօտեցաւ ու ըսաւ, Արդեօք ամբարշտին հետ արդա՞րն ալ պիտի կորսնցնես. 24Թերեւս այն քաղաքին մէջ յիսուն արդար ըլլան. արդեօք անոր մէջ եղած յիսուն արդարին համար չխնայելով պիտի կորսնցնե՞ս այն տեղը. 25Քա՛ւ լիցի քեզ այսպիսի բան մը ընել՝ որ արդարը ամբարշտին հետ մեռցնես, ու արդարը ամբարիշտի պէս ըլլայ. քա՛ւ լիցի քեզ. միթէ բոլոր երկրի Դատաւորը արդարութիւն պիտի չընէ՞: 26Եւ Տէրը ըսաւ, Եթէ Սոդոմի մէջ յիսուն արդար գտնեմ քաղաքին մէջ, անոնց համար բոլոր տեղը պիտի խնայեմ: 27Եւ Աբրահամ պատասխան տուաւ ու ըսաւ, Ահա հիմա, ես որ հող ու մոխիր եմ, Տէրոջը հետ խօսելու սկսեցի. 28Թերեւս յիսուն արդարէն հինգ պակաս ըլլայ, այն հինգին համար բոլոր քաղաքը պիտի կորսնցնե՞ս: Եւ Անիկա ըսաւ, Եթէ հոն քառասունըհինգ գտնեմ, չեմ կորսնցներ: 29Եւ դարձեալ խօսեցաւ անոր ու ըսաւ, Թերեւս հոն քառասուն գտնուի: Եւ Անիկա ըսաւ, Քառասունին համար ալ չեմ ըներ: 30Եւ ինք ըսաւ, Ոհ, Տէրը չբարկանայ, ու խօսիմ. Թերեւս հոն երեսուն գտնուի: Եւ Տէրը ըսաւ, Եթէ հոն երեսուն գտնեմ, չեմ ըներ: 31Եւ ինք ըսաւ, Ահա հիմա Տէրոջը հետ խօսելու սկսեցի. Թերեւս հոն քսան գտնուի: Եւ Անիկա ըսաւ, Քսանին համար ալ չեմ կորսընցներ: 32Եւ ինք ըսաւ, Ոհ, Տէրը չբարկանայ, ու միայն այս անգամ խօսիմ. Թերեւս հոն տասը գտնուի: Եւ Անիկա ըսաւ, Տասնին համար ալ չեմ կորսնցներ: 33Եւ Տէրը Աբրահամի հետ խօսիլը լմնցուցածին պէս՝ գնաց. Աբրահամ ալ իր տեղը դարձաւ: