Նաթանին պատգամը և Դաւիթին զղջումը

1Եւ Տէրը Նաթանը Դաւիթի ղրկեց. ու անոր եկաւ և անոր ըսաւ, Քաղաքի մը մէջ երկու մարդ կար, մէկը հարուստ ու միւսը աղքատ: 2Հարուստը խիստ շատ հօտեր ու արջառներ ունէր, 3Բայց աղքատը ուրիշի բան մը չունէր, միայն թէ էգ գառնուկ մը, զոր ծախու առեր էր ու կը սնուցանէր, և գառնուկը անոր հետ ու անոր տղոցը հետ մէկտեղ մեծցաւ. անոր պատառէն կ՚ուտէր ու անոր գաւաթէն կը խմէր, և անոր ծոցը կը պառկէր, ու անոր՝ աղջկան մը պէս էր: 4Եւ ճամբորդ մը եկաւ այն հարուստ մարդուն. ան ալ խնայելով իր հօտերէն ու արջառներէն առնելու, ու իրեն եկող ճամփորդին կերակուր պատրաստելու, գնաց այն աղքատ մարդուն էգ գառնուկը առաւ, ու զանիկա իրեն եկող մարդուն համար պատրաստեց: 5Այն ատեն Դաւիթի բարկութիւնը այն մարդուն դէմ սաստիկ բորբոքեցաւ, ու Նաթանի ըսաւ, Տէրը կենդանի է որ այդ բանը ընող մարդը մեռնելու արժանի է: 6Եւ այն գառնուկը չորեքպատիկ պիտի հատուցանէ, քանզի այս բանը ըրաւ ու գութ չունեցաւ: 7Այն ատեն Նաթան Դաւիթի ըսաւ, Այն մարդը դուն ես. Իսրայէլի Տէր Աստուածը այսպէս կ՚ըսէ, Քեզ Իսրայէլի վրայ ես թագաւոր օծեցի, ու քեզ Սաւուղի ձեռքէն ես ազատեցի. 8Եւ տէրոջդ տունը քեզի՝ ու տէրոջդ կիները քու ծոցդ տուի, և Իսրայէլի ու Յուդայի տունը քեզի տուի. ու եթէ քիչ կ՚երեւնար, քեզի ասոնցմէ աւելի բաներ կու տայի*: 9Ինչո՞ւ համար Տէրոջը խօսքը անարգեցիր՝ անոր աչքերուն առջև չարութիւն ընելով. Քետացի Ուրիան սրով մեռցուցիր, ու անոր կինը քեզի կին առիր, ու զանիկա Ամմոնի որդիներուն սրովը սպաննեցիր: 10Եւ հիմա զիս անարգելուդ համար, ու Քետացի Ուրիայի կինը քեզի կին առնելուդ համար, քու տունէդ սուրը յաւիտեան պակաս պիտի չըլլայ: 11Եւ Տէրը այսպէս կ՚ըսէ, ահա ես քու տունէդ քեզի դէմ չարիք մը պիտի հանեմ. ու քու աչքերուդ առջև քու կիներդ պիտի առնեմ, և զանոնք քու դրացիիդ պիտի տամ. ու անիկա այս արեգակին առջև քու կիներուդ հետ պիտի պառկի: 12Քանզի դուն ծածկաբար ըրիր, Բայց ես այս բանը բոլոր Իսրայէլի առջև ու արեգակին առջև պիտի ընեմ: 13Եւ Դաւիթ Նաթանի ըսաւ, Տէրոջը դէմ մեղք գործեցի. ու Նաթան Դաւիթի ըսաւ, Տէրն ալ քու մեղքդ ներեց, պիտի չմեռնիս: 14Բայց որովհետև այս բանով Տէրոջը թշնամիներուն հայհոյութիւն ընելու առիթ տուիր, անոր համար այս քեզի ծնած տղան անշուշտ պիտի մեռնի:

Դաւիթին որդին կը մեռնի

15Ու Նաթան իր տունը գնաց: Եւ Տէրը զարկաւ այն մանուկը զոր Ուրիայի կինը Դաւիթի ծներ էր, ու սաստիկ հիւանդացաւ: 16Եւ Դաւիթ մանուկին համար Աստուծոյ աղաչեց. ու Դաւիթ ծոմ պահեց ու գնաց բոլոր գիշերը գետնի վրայ պառկեցաւ: 17Եւ անոր տանը ծերերը անոր քով գացին*, որպէս զի զանիկա գետնէն վերցնեն. բայց անիկա չուզեց, ու անոնց հետ հաց չկերաւ: 18Ու եօթներորդ օրը մանուկը մեռաւ. և Դաւիթի ծառաները մանուկին մեռնիլը անոր իմացնելու վախցան, քանզի ըսին, Ահա քանի որ մանուկը ողջ էր՝ անոր զրուցեցինք, ու անիկա մեր խօսքը մտիկ չըրաւ. և ի՞նչպէս անոր ըսենք թէ Մանուկը մեռաւ, որ գէշ բան մը ընէ: 19Բայց Դաւիթ իր ծառաներուն շշունջը տեսնելով՝ իմացաւ որ մանուկը մեռեր է. ու Դաւիթ իր ծառաներուն ըսաւ, Մանուկը մեռա՞ւ, ու անոնք ըսին, Մեռաւ: 20Այն ատեն Դաւիթ գետնէն ելաւ, լուացուեցավ, օծուեցաւ, հանդերձ-ները փոխեց, ու Տէրոջը տունը մտնելով՝ երկրպագութիւն ըրաւ. ետքը իր տունը դարձաւ, և ուզեց ու անոր առջև հաց դրին ու կերաւ: 21Եւ ծառաները անոր ըսին, Այս ըրած բանդ ի՞նչ պիտի ըլլայ. քանի որ մանուկը ողջ էր, անոր համար ծոմ պահեցիր ու լացիր. իսկ մանուկը մեռածին պէս ելար հաց կերար: 22Եւ Դաւիթ ըսաւ, Քանի որ մանուկը ողջ էր, ծոմ պահեցի ու լացի. քանզի ըսի, Ո՞վ գիտէ, թերեւս Աստուած ինծի ողորմի, ու մանուկը առողջանայ: 23Բայց հիմա անիկա մեռած է, ինչո՞ւ համար ծոմ պահեմ. միթէ ես կրնա՞մ զանիկա ետ դարձնել. ես անոր պիտի երթամ, բայց անիկա ինծի պիտի չդառնայ:

Սողոմոն կը ծնի

24Եւ Դաւիթ իր կինը Բերսաբէն մխիթարեց, ու անոր քով մտաւ, և անոր հետ պառկեցաւ. ու անիկա որդի մը ծնաւ, ու անոր անունը Սողոմոն դրաւ. և Տէրը զանիկա սիրեց: 25Ու Նաթան մարգարէին ձեéքով պատգամ ղրկեց. և անոր անունը Տէրոջը համար Յեդիդիա կոչեց:

Դաւիթ Ռաբբան կը գրաւէ

26Ու Յովաբ Ամմոնի որդիներուն Ռաբբային դէմ պատերազմ ըրաւ, ու թագաւորանիստ քաղաքը առաւ: 27Եւ Յովաբ Դաւիթի պատգամաւորներ ղրկեց, ու ըսաւ, Ռաբբայի դէմ պատերազմ ըրի ու ջուրերուն քաղաքը առի. 28Եւ հիմա մնացած ժողովուրդը ժողվէ. ու քաղաքին դիմաց բանակ դիր և զանիկա առ. Չըլլայ որ քաղաքը ես առնեմ, ու անոր վրայ իմ անունս դրուի: 29Ուստի Դաւիթ բոլոր ժողովուրդը ժողվեց ու Ռաµբա գնաց, և անոր դէմ պատերազմելով՝ զանիկա առաւ. 30Ու անոնց թագաւորին գլխէն թագը առաւ, որ տաղանդ մը ոսկիի ծանրութիւն ունէր՝ պատուական քարերով զարդարուած. և անիկա Դաւիթի գլուխը դրուեցաւ. ու Դաւիթ քաղաքէն խիստ շատ աւար առաւ: 31Եւ անոր մէջ եղած ժողովուրդը հանեց, ու զանոնք սղոցներու ու երկաթէ կամնասայլներու ու երկաթէ տապարներու տակ դրաւ, և զանոնք աղիւսի փուռէ անցուց. ու Ամմոնի որդիներուն բոլոր քաղաքներուն այսպէս ըրաւ. ու Դաւիթ բոլոր ժողովուրդով Երուսաղէմ դարձաւ: