1Քանզի գեղեցկացան գնացք քո կօշկօք, դուստր Նադաբայ. ձեւ բարձից քոց նման է ուլանց յեռելոց գործոյ ճարտարի։ 2Պորտ քո թակոյկ ճախարակեայ՝ անպակաս ի գինւոյ խառնելոյ. որովայն քո՝ իբրեւ զշեղջ ցորենոյ փակեալ շուշանաւ. 3երկու ստինք քո՝ իբրեւ երկուս ուլս երկուորիս այծեման. 4պարանոց քո՝ իբրեւ աշտարակ փղոսկրեայ. աչք քո՝ իբրեւ զծովակն Եսեբոնի ի դրունս դստերաց բազմաց՝՝. ռնգունք քո իբրեւ զաշտարակն Լիբանանու, որ դիտէ հանդէպ Դամասկոսի։ 5Գլուխ քո ի վերայ քո իբրեւ զԿարմեղոս. հիւսք գլխոյ քո իբրեւ զծիրանի, իբրեւ զթագաւոր՝ թագ ի գլուխ յասպարէսս՝՝։ 6Քանի՜ գեղեցկացար եւ քանի՜ քաղցրացար, սէր ի փափկութեան քում։ 7Նմանեցաւ մեծութիւն քո արմաւենւոյ, եւ ստինք քո ողկուզաց։ 8Ասացի թէ՝ Ելից յարմաւենին, բուռն հարից զբարձրութեանց նորա. եւ եղիցին ստինք քո իբրեւ զողկոյզս որթոյ, եւ հոտ ռնգաց քոց իբրեւ զխնձոր։ 9Կոկորդ քո իբրեւ զգինի ազնիւ։ Հարսնն ի դէմս դստերացն եւ թագուհեացն ասէ.՝՝ Երթեալ զհետ եղբօրորդւոյ իմոյ յուղղութիւնս, բաւականեալ շրթամբք իմովք եւ ատամամբք՝՝։

10Ես եղբօրորդւոյ իմոյ, եւ առ իս դարձ նորա։ 11Եկ, եղբօրորդի իմ, ելցուք յագարակս, ագցուք ի շէնս եւ ի պարտէզս՝՝, կանխեսցուք յայգիս։ 12Տեսցուք թէ ծաղկեա՞լ իցէ որթ, թէ ծաղկեա՞լ իցէ նոճ, թէ ծաղկեա՞լ իցէ նռնենի, անդ տաց զստինս իմ քեզ։ 13Մանրագորք ետուն զհոտ իւրեանց, եւ առ դուրս մեր ամենայն մրգաբերք, զնոր առ հնով, զոր ետ ինձ մայր իմ՝՝ պահեցի քեզ, եղբօրորդի իմ։