Փեսայն ցհարսնն ասէ.՝՝

1Ահաւադիկ կաս գեղեցիկ, մերձաւոր իմ, ահաւադիկ կաս գեղեցիկ, աչք քո աղաւնիք բաց ի լռութենէդ քումմէ. վարսք քո իբրեւ զերամակս այծից որք երեւեցան ի Գաղաադէ։ 2Ատամունք քո իբրեւ զերամակս կտրելոց որք ելանեն ի լուալեաց. ամենեքեան երկուորիք են, եւ անորդի ոչ գոյ ի նոսա։ 3Իբրեւ զթել որդան են շրթունք քո, եւ խօսք քո գեղեցիկք. իբրեւ զկեղեւ նռան են այտք քո՝ բաց ի լռութենէդ քումմէ՝՝. 4իբրեւ զաշտարակն Դաւթի պարանոց քո՝ որ շինեալն է ի Թալպիովթ. հազար վահան կախեալ են զնմանէ, եւ ամենայն նետք սպառազինաց՝՝։ 5Երկու ստինք քո իբրեւ զերկուս ուլս երկուորիս այծեման, որք արածին ի մէջ շուշանաց, 6մինչեւ տիւն նուաղեսցէ, եւ ստուերքն շարժեսցին՝՝, գնացից ես ինձէն ի լեառն զմռնենեաց եւ ի բլուրն կնդրկի։ 7Ամենեւին գեղեցիկ ես, մերձաւոր իմ, եւ արատ ինչ ոչ գոյ ի քեզ։

8Եկ ի Լիբանանէ, հարսն, եկ այսր ի Լիբանանէ. եկեսցես եւ անցցես ի գլխոյ հաւատոց՝՝ ի կատարէ Սանիրայ եւ Հերմոնի, ի մորեաց առիւծուց, եւ ի լերանց ընծուց։ 9Սրտակաթ արարեր զմեզ, քոյր մեր հարսն, սրտակաթ արարեր զմեզ միով ակամբ քով, եւ միով քառամանեկաւ պարանոցի քո։ 10Քանզի գեղեցկացան ստինք քո, քոյր իմ հարսն, քանզի գեղեցկացան ստինք քո ի գինւոյ՝՝, եւ հոտ հանդերձից քոց քան զամենայն խունկս։ 11Մեղր կաթեցուցանեն շրթունք քո, քոյր իմ՝՝ հարսն, մեղր եւ կաթն ի ներքոյ լեզուի քո, եւ հոտ հանդերձից քոց իբրեւ զհոտ կնդրկի։ 12Պարտէզ փակեալ, քոյր իմ հարսն, պարտէզ փակեալ եւ աղբեւր կնքեալ։ 13Պատգամաւորութիւն քո դրախտ նռնենեաց՝ հանդերձ պտղովք մրգաբերաց. կիպրոս հանդերձ նարդոսիւ. 14նարդոս եւ քրքում, խունկեղէգն եւ կինամոմոն, հանդերձ ամենայն ծառօք Լիբանանու. զմուռս եւ հալուէ, հանդերձ ամենայն գլխաւոր խնկօք։ 15Աղբեւր բուրաստանաց եւ ակն ջրոյ կենդանւոյ՝ բղխեալ ի Լիբանանէ։ 16Արի, հիւսիսի, եւ եկ, հարաւ, շնչեա ի պարտէզ իմ, եւ բուրեսցին խունկք իմ։ Հարսնն աղաչէ զի իջցէ փեսայն իւր.՝՝ Իջցէ եղբօրորդի իմ ի պարտէզ իւր, եւ կերիցէ զպտուղս ծառոց իւրոց՝՝։