1Եւ յետ այնորիկ տեսի չորս հրեշտակս զի կային ի չորս անկիւնս երկրի, եւ ունէին զչորս հողմս երկրի, զի մի՛ շնչեսցէ հողմ ի վերայ երկրի եւ մի՛ ի ծովու եւ մի՛ ի ծառս։ 2Եւ տեսի այլ հրեշտակ զի ել յարեւելից, եւ ունէր զկնիք Աստուծոյ Կենդանւոյ, եւ աղաղակեաց ձայնիւ մեծաւ առ չորս հրեշտակսն՝ որոց առեալ էր իշխանութիւն՝՝ ապականել զերկիր եւ զծով. 3եւ ասէր. Մի՛ վնասէք երկրի, մի՛ ծովու, մի՛ ծառոց. դադարեցէք մինչեւ կնքեցից զծառայս Աստուծոյ իմոյ։ 4Եւ լուայ զթիւ կնքելոցն զի էին հարեւր քառասուն եւ չորք հազարք՝ կնքեալք յազգէ որդւոցն Իսրայելի. 5յազգէն Յուդայ՝ երկոտասան հազար կնքեալ, յազգէն Ռուբենի՝ երկոտասան հազար կնքեալ, յազգէն Գադայ՝ երկոտասան հազար կնքեալ, 6յազգէն Ասերայ՝ երկոտասան հազար կնքեալ, յազգէն Նեփթաղիմայ՝ երկոտասան հազար կնքեալ, յազգէն Մանասէի՝ երկոտասան հազար կնքեալ, 7յազգէն Շմաւոնի՝ երկոտասան հազար կնքեալ, յազգէն Ղեւեայ՝ երկոտասան հազար կնքեալ, յազգէն Իսաքարայ՝ երկոտասան հազար կնքեալ, 8յազգէն Զաբուղոնի՝ երկոտասան հազար կնքեալ, յազգէն Յովսեփու՝ երկոտասան հազար կնքեալ, յազգէն Բենիամինի՝ երկոտասան հազար կնքեալ։

9Եւ յետ այսորիկ տեսի եւ ահա ժողովուրդ բազում որոց ոչ գոյր թիւ, յամենայն հեթանոսաց եւ յամենայն ազգաց եւ յամենայն լեզուաց եւ յամենայն ժողովրդոց, որք կային առաջի աթոռոյն եւ առաջի Գառինն՝ արկեալ զիւրեամբք հանդերձս սպիտակս, եւ արմաւենիս ի ձեռս իւրեանց։ 10Աղաղակէին ի ձայն մեծ եւ ասէին. Փրկութիւն Աստուծոյ մերոյ, որ նստի ի վերայ աթոռոյն, եւ Գառինն։ 11Եւ ամենայն հրեշտակք կային շուրջ զաթոռովն եւ զերիցամբքն եւ զչորիւք կենդանեօքն, եւ անկանէին յերեսս առաջի աթոռոյն եւ երկիր պագանէին Աստուծոյ, 12ասելով. Ամէն. օրհնութիւն եւ փառք եւ իմաստութիւն եւ գոհութիւն եւ պատիւ եւ զօրութիւն եւ շնորհք Տեառն Աստուծոյ մերոյ յաւիտեանս յաւիտենից։ Ամէն։ 13Եւ ասէ ցիս մի յերիցանց անտի. Սոքա որ զգեցեալ են զհանդերձս սպիտակս՝ ո՞յք են, եւ կամ ուստի՞ գան։ 14Ես ասացի ցնա. Տէր, դու գիտես։ Եւ ասէ ցիս. Սոքա են որ գան ի վշտաց մեծաց, եւ լուացին զարկանելիս իւրեանց եւ սպիտակացուցին արեամբ Գառինն։ 15Վասն այնորիկ են առաջի աթոռոյն Աստուծոյ, եւ պաշտեն զնա զտիւ եւ զգիշեր ի տաճարի նորա, եւ որ նստի ի վերայ աթոռոյն՝ բնակեալ է ի նոսա՝՝։ 16Ոչ քաղցիցեն եւ ոչ ծարաւիցեն, եւ ոչ մեղիցէ նոցա ոչ արեգակն եւ ոչ տօթ։ 17Եւ Գառնն ի միջոյ աթոռոյն իւրոյ հովուեսցէ զնոսա, եւ առաջնորդեսցէ նոցա ի կենաց աղբեւր ջրոյ կենդանւոյ. քանզի եհատ՝՝ Աստուած զամենայն արտօսր յաչաց նոցա։