2Ունկն դիր, Աստուած, աղօթից իմոց, եւ մի՛ անտես առներ զխնդրուածս իմ։ 3Նայեաց առ իս եւ լուր ինձ, զի տրտմեցայ ես ի ձանձրանալ իմում եւ խռովեցայ. 4ի ձայնէ թշնամւոյն եւ ի նեղել մեղաւորի, խոտորեցան յիս անիրաւութեամբ՝՝. բարկութեամբ ոխս պահէին ինձ։

5Սիրտ իմ խռովեցաւ յիս, եւ երկեւղ մահու անկաւ ի վերայ իմ։ 6Ահ եւ դողումն եկն ի վերայ իմ, եւ ծածկեաց զիս խաւար։ 7Ասէի. Տայր ոք ինձ թեւս որպէս զաղաւնւոյ, զի թռչէի, վերանայի։ 8Հեռացեալ դադարէի յանապատի. 9Ակն ունէի Աստուծոյ որ փրկէր զիս ի կարճմտութենէ ի զայրանալոյ, եւ ի մրրկեալ նեղսրտութենէ՝՝։ 10Ընկլո, Տէր, եւ բաժանեա զլեզուս նոցա, զի տեսի զանօրէնութիւն եւ զհակառակութիւն ի քաղաքի։ 11Ի տուէ եւ ի գիշերի շուրջ եղեն զպարսպօք նորա անօրէնութիւնք, չարիք եւ մեղք են ի մէջ նորա։ 12Եւ ոչ պակասեաց ի հրապարակաց նորա վաշխ եւ նենգութիւն։ 13Զի թէ թշնամւոյն նախատեալ էր՝ համբերէի արդեւք, կամ ատելւոյն մեծաբանեալ էր ի վերայ իմ՝ թաքչէի արդեւք ի նմանէ։ 14Իսկ դու, մարդ, հաւասար իմ, առաջնորդ իմ եւ ծանօթ իմ. 15ապաքէն ի նոյն քաղցրացուցեր ինձ եւ քեզ կերակուր, զի՝՝ գնայաք միաբանութեամբ ի տուն Աստուծոյ։ 16Եկեսցէ մահ ի վերայ նոցա, եւ կենդանւոյն իջցեն ի դժոխս. զի չարութիւն է ի բնակութեան նոցա եւ ի մէջ նոցա։ 17Ես առ Աստուած կարդացի, եւ Տէր լուաւ ինձ։ 18Յերեկոյս, ի վաղորդայն, եւ ի հասարակ աւուր՝ պատմեցի եւ ասացի, եւ լուիցէ ձայնի իմում։ 19Փրկեսցէ խաղաղութեամբ զանձն իմ ի մերձաւորաց իմոց, զի կարեօք՝՝ հասին ի վերայ իմ։ 20Լուիցէ Աստուած եւ խոնարհ արասցէ զնոսա, որ յառաջն է քան զյաւիտեանս. զի ոչ գոյր նոցա փոխանակ,՝՝ եւ ոչ երկեան յԱստուծոյ։ 21Ձգեաց զձեռն իւր ի հատուցանել նոցա, եւ նոքա պղծեցին զօրէնս նորա։ 22Բաժանեցան ի սրտմտութենէ երեսաց նորա, եւ եհաս ի սիրտս նոցա՝՝. կակուղ էին բանք նոցա քան զձէթ, եւ ինքեանք էին որպէս սլաք։

23Ընկեա ի Տէր զհոգս քո, եւ նա կերակրէ զքեզ, եւ ոչ տայ յաւիտեան սասանութիւն արդարոյ։ 24Դու, Աստուած, իջուսցես զնոսա ի գուբ ապականութեան, արք արիւնահեղք եւ նենգաւորք մի՛ հասարակեսցեն զաւուրս իւրեանց. այլ ես ի քեզ, Տէր, յուսացայ։