2Ասացի թէ՝ Պահեցից զճանապարհս իմ, զի մի՛ մեղայց լեզուաւ իմով. եդի պահապան բերանոյ իմոյ՝ ի հակառակել մեղաւորին առաջի իմ։ 3Խուլ եղէ եւ խոնարհեցայ՝՝, լռեցի ի բարութենէ եւ ցաւք իմ նորոգեցան յիս։ 4Ջեռաւ սիրտ իմ ի փորի իմում, եւ ի խորհուրդս իմ վառեցաւ հուր։ 5Խօսեցայ լեզուաւ իմով եւ ասացի. Ցոյց ինձ, Տէր, զկատարած իմ եւ զթիւ աւուրց իմոց քանիօ՛ն է, զի գիտացից թէ ո՛րչափ ինչ պակասեալ է յինէն։

6Ահա չափով եդիր զաւուրս իմ, եւ կար զօրութեան իմոյ որպէս ոչ ինչ է առաջի իմ. սակայն ամենեւին ընդունայն է ամենայն մարդ մսեղի։՝՝ 7Ապաքէն որպէս ի պատկերի շրջի մարդ, սակայն ի զուր խռովի, գանձէ եւ ոչ գիտէ ում ժողովէ։

8Իսկ արդ՝ ո՞վ է համբերութիւն իմ՝ թէ ոչ դու, Տէր, կամ կար զօրութեան իմոյ՝ թէ ոչ ի քէն։՝՝ 9Յամենայն անօրէնութենէ իմմէ փրկեցեր զիս, եւ նախատինս անզգամաց արարեր զիս։ 10Լուռ եղէ եւ ոչ բացի զբերան իմ, զի դու արարեր։ 11Ի բաց արա յինէն զտանջանս իմ, զի ի զօրութենէ ձեռին քո ես պակասեցայ։ 12Կշտամբութեամբ վասն մեղաց խրատեցեր զմարդ, մաշեցեր որպէս սարդիոստայն զանձն՝՝ նորա. սակայն ընդունայն է ամենայն մարդ։ Հանգիստ։ 13Լուր, Տէր, աղօթից իմոց, ունկն դիր խնդրուածաց իմոց. արտասուաց իմոց մի՛ լռեր. պանդուխտ եմ ես առաջի քո, նժդեհ եւ անցաւոր որպէս ամենայն հարք իմ։ 14Թոյլ արա ինձ զի հանգեայց մինչչեւ երթեալ իցեմ, ուստի ոչ եւս գտանիցիմ։