2Ապրեցո զիս, Տէր, զի նուազեաց սուրբ. նուաղեցան ճշմարտութիւնք յորդւոց ի մարդկանէ։ 3Ի նանիր խօսեցաւ այր ընդ ընկերի իւրում, շրթամբք նենգաւորօք սրտէ ի սիրտ խօսեցաւ։ 4Սատակէ Տէր զամենայն շրթունս նենգաւորս եւ զլեզուս մեծաբանս, 5ոյք ասացին. Զլեզուս մեր մեծս արասցուք, շրթունք մեր առ մեզ են, եւ արդ մեր ո՞վ է տէր։ 6Վասն տառապանաց աղքատին եւ հեծութեան տնանկին՝ Այժմ յարեայց, ասէ Տէր, եդից զփրկութիւն իմ եւ համարձակեցայց ի նոսա՝՝։ 7Բանք Տեառն են բանք սուրբ, որպէս զարծաթ ընտրեալ եւ փորձեալ յերկրէ, սրբեալ եւ պարզեալ եւթնպատիկ ի հողոյ։ 8Դու, Տէր, պահեցեր զմեզ, եւ ապրեցուցեր յազգէ յայսմանէ մինչեւ յաւիտեան։ 9Շուրջանակի ամպարիշտք շրջին, ըստ բարձրութեան քում մեծ արասցես դու զորդիս մարդկան՝՝։