1Որդեակ իմ, մի՛ նախանձիր ընդ չարս, եւ մի՛ ցանկանայցես կալ ընդ նոսա. 2զի ստութիւն խորհի սիրտ նոցա, եւ ցաւս խօսին շրթունք նոցա։ 3Իմաստութեամբ շինի տուն եւ հանճարով կանգնի. 4եւ խորհրդով լնուն շտեմարանք ամենայն մեծութեամբ պատուականաւ եւ բարեօք։ 5Լաւ է իմաստուն քան զհզօր, եւ հանճարեղ՝ քան զայն որ ունիցի դաստակերտս մեծամեծս։ 6Առաջնորդութեամբ մղի պատերազմ, եւ օգնականութեամբ խորհրդական սրտի։ 7Իմաստութիւն եւ խորհուրդ բարեաց ի դրունս իմաստնոց։ 8Իմաստունք ոչ խոտորին ի բերանոյ Տեառն, այլ խորհին ի ժողովս իւրեանց։ 9Անխրատից պատահէ մահ, եւ մեռանի անզգամ ի մեղս։ 10Պղծութիւն զայր ժանտագործ աղտեղի առնէ յաւուր չարի եւ յաւուր նեղութեան՝ մինչեւ սատակեսցի։՝՝

11Փրկեա զորս ի մահ տանին, եւ գնեա զմահապարտս, եւ մի՛ խնայեր։ 12Ապա թէ ասիցես, թէ՝ Ոչ ճանաչեմ զնա՝ եւ ոչ նա զիս ճանաչէ, գիտասջիր՝ զի Տէր զսիրտս ամենեցուն ճանաչէ. եւ որ ստեղծ զշունչ ամենեցուն՝ նա գիտէ զամենայն՝՝, եւ հատուցանէ իւրաքանչիւր ըստ գործս իւր։

13Կեր մեղր, որդեակ, զի բարի է, եւ խորիսխ՝ զի քաղցրասցի կոկորդ քո։ 14Նոյնպէս եղիցի հանճար իմաստութեան յանձին քում. զի եթէ զայն գտանիցես՝ եղիցի բարեաւ վախճան քո, եւ լոյս քո մի՛ պակասեսցէ։ 15Մի՛ մատուցաներ զամպարիշտն յարօտս արդարոց, եւ մի՛ խաբիր լրութեամբ որովայնի։՝՝ 16Զի եթէ եւթն անգամ անկանիցի արդարն՝ կանգնեսցի. իսկ ամպարիշտք տկարասցին ի չարիս։ 17Եթէ կործանեսցի թշնամին քո՝ մի՛ ոտն հարկաներ, եւ ի գայթակղելն նորա մի՛ հպարտանար։ 18Զի մի՛ հայեսցի Տէր, եւ ոչ հաճեսցի ընդ այն, եւ դարձուսցէ զբարկութիւն իւր ի նմանէ։ 19Մի՛ խնդար ընդ չարագործս, եւ մի՛ նախանձիր ընդ մեղաւորս. 20զի ոչ լինի զաւակ չարաց, եւ ճրագ ամպարշտաց շիջցի։ 21Երկի՛ր յԱստուծոյ, որդեակ, եւ ի թագաւորէ, եւ ի միոջէ ի նոցանէ մի՛ ապստամբիցես։ 22Զի յանկարծակի պահանջիցեն զամպարիշտս՝՝, եւ զպատուհաս երկոցունց ո՞վ ծանիցէ։

23Զայս ասեմ ձեզ իմաստնոցդ. խելամուտ լինել իրաւանց մի՛ ամաչէք.՝՝ ակն առնուլ ի դատաստանի չէ բարւոք։ 24Որ ասէ զամպարիշտն թէ՝ Արդար է՝՝, անիծեալ ի ժողովրդոց լիցի եւ ատելի յազգաց։ 25Իսկ որ յանդիմանեն, նոքա լաւք երեւեսցին, եւ ի վերայ նոցա եկեսցէ օրհնութիւն բարեաց։ 26Շրթունք սիրեսցեն զպատասխանիս բանից բարեաց. եւ որ պատասխանի տայ բանս դիմադարձութեան, պատրաստէ անձին իւրում բանս հեռանալոյ։ 27Պատրաստեա յելս զգործս քո. եւ պատրաստեա ի դաստակերտս քո, եւ գնա դու զկնի իմ, եւ շինեսցես վերստին՝՝ զտուն քո։ 28Մի՛ լինիր վկայ սուտ՝ ընկերի քում, եւ մի՛ լայնիր շրթամբք քովք։ 29Մի՛ ասեր թէ՝ Որպէս նա ընդ իս գնաց, եւ ես ընդ նա գնացից, հատուցից նմա՝ որպէս եւ զրկեաց զիս։ 30Իբրեւ անդ մի՛ այր անզգամ, եւ իբրեւ այգի՝ այր պակասամիտ. 31եւ եթէ թողուս զնա՝ խոպանանայ եւ մոլախոտէ ամենեւին եւ լքանի, եւ քարինք որմոց նորա յատակին։ 32Յետոյ ասիցէ թէ՝ Զղջացայ ես՝՝, հայեցայ եւ ընտրեցի զխրատ։ 33Մինչեւ յե՞րբ անկեալ դնիս, ով վատ, ե՞րբ ի քնոյ զարթիցես։՝՝ Սակաւիկ ինչ ննջիցես, սակաւիկ ինչ նիրհիցես, սակաւիկ ինչ դադարիցես՝՝, սակաւիկ ինչ ընդգրկիցես զձեռն քո ի վերայ լանջաց քոց։ 34Եթէ զայդ առնիցես.՝՝ եկեսցէ իբրեւ զկարապետ աղքատութիւն քո, եւ կարօտութիւն քո իբրեւ զարագոտն սուրհանդակ՝՝։

35Որդի որ զգուշանայ բանից՝ եղիցի արտաքոյ կորստեան. զի ընդունելով ընկալաւ զնա։ 36Մի՛ ինչ ստութիւն ասասցի ի լեզուէ թագաւորի. եւ ոչ ելցէ խաբէութիւն ի լեզուէ նորա։ 37Սուսեր սուր է լեզու թագաւորի, եւ ոչ մարմնեղէն, եւ որ նմա մատնեսցի՝ խորտակի։ 38Զի եթէ սրեսցի բարկութիւն նորա՝ յօդիւք հանդերձ սատակեսցէ զմարդիկ, եւ զոսկերս արանց կերիցէ, եւ այրեսցէ իբրեւ զբոց, եւ իբրեւ զգէշ եղիցի ի բոյնս արծուեաց։ 39Յիմոց բանից երկիր, որդեակ, եւ յորժամ ընկալցիս զնոսա՝ ապաշաւեսջիր։՝՝