1Վա՜յ ինձ, զի եղէ իբրեւ զհասկաքաղ ի հունձս, եւ իբրեւ զճռաքաղ ի կութս. եւ ոչ գոյր ողկոյզ յառաջին բերոյն ուստի ուտէի։ 2Վա՜յ անձին իմում, զի կորեաւ՝՝ երկիւղած յերկրէ, եւ ոչ գոյ ուղիղ ի մէջ մարդկան. ամենեքին արեամբ դատին՝՝, իւրաքանչիւր զընկեր իւր նեղելով նեղեն՝՝։ 3Զձեռս իւրեանց պատրաստեն ի չար. իշխանն խնդրէ, եւ դատաւորն խօսի բանս խաղաղութեան ըստ ցանկութեան անձին իւրոյ. 4եւ հանից զբարութիւն նոցա իբրեւ զցեց՝ որ ուտէ եւ շրջի ի վերայ կանոնի յաւուր այցելութեան. վա՜յ վա՜յ, վրէժխնդրութիւնք քո եկին հասին՝՝. արդ եղիցին լալիք նոցա։ 5Մի՛ հաւատայք սիրելեաց, եւ մի՛ յուսայք յիշխանս. եւ յանկողնակցէ քումմէ զգոյշ լեր պատմել ինչ նմա։ 6Զի որդի անարգէ զհայր, եւ դուստր յարիցէ ի վերայ մօր իւրոյ, նու ի վերայ սկեսրի իւրոյ, եւ թշնամիք առն՝ ընտանիք իւր։

7Այլ ես Տեառն ակն կալայց, սպասեցից Աստուծոյ փրկչի իմոյ, եւ լուիցէ ինձ Տէր Աստուած իմ։ 8Մի՛ ոտնհար լինիր ինձ, թշնամի իմ, զի գլորեցայ, միւսանգամ կանգնեցայց. զի թէ նստայց ի խաւարի՝ Տէր է իմ լոյս։ 9Բարկութեան Տեառն համբերից, զի մեղայ նմա, մինչեւ արդարացուսցէ զդատաստան իմ, եւ արասցէ ինձ իրաւունս, եւ հանցէ զիս ի լոյս, եւ տեսից զարդարութիւն նորա։ 10Եւ տեսցէ թշնամին իմ, եւ ծածկեսցէ զնա ամօթ, որ ասէր ցիս. Ո՞ւր է Տէր Աստուած քո. աչք իմ տեսցեն ի նա. արդ եղիցի կոխան իբրեւ զկաւ ի ճանաարհի։

11Օր ծեփոյ աղիւսոյ, եւ ջնջումն քո եղիցի օրն այն. մերժեսցէ զիրաւունս քո օրն այն։ 12Եւ քաղաքք քո եկեսցեն ի պաշարումն եւ յաւար Ասորեստանեայց. եւ քաղաքք քո ամուրք՝ ի բաժինս, ի Ծուրայ՝՝ մինչեւ ցԳետն, եւ ի ծովէ մինչեւ ի ծով, եւ ի լեռնէ մինչեւ ցլեառն։ 13Եւ եղիցի երկիրն յապականութիւն հանդերձ բնակչօքն իւրովք ի պտղոյ գործոց նոցա։

14Արածեա զժողովուրդ քո գաւազանաւ ցեղիցդ քոց, եւ զխաշինս՝՝ ժառանգութեան քո, որ բնակեալ են առանձինն յանտառի ի մէջ Կարմեղայ, արածեսցին ի Բասան, եւ ի Գաղաադ ըստ աւուրցն յաւիտենից։ 15Ըստ աւուրց ելիցն քոց յերկրէն Եգիպտացւոց ցուցից նոցա սքանչելիս։ 16Տեսցեն հեթանոսք եւ ամաչեսցեն յամենայն զօրութենէ իւրեանց. դիցեն զձեռս ի վերայ բերանոց իւրեանց, եւ ականջք նոցա խլասցին։ 17Լիզեսցեն զհող իբրեւ օձք որ սողին ընդ երկիր, խռովեսցին ի պաշարման իւրեանց, եւ՝՝ ի Տեառնէ Աստուծոյ մերմէ զարհուրեսցին, եւ երկիցեն ի քէն։

18Ո՞վ է Աստուած իբրեւ զքեզ որ բառնայ զանօրէնութիւնս, եւ զանց առնէ զանիրաւութեամբք մնացորդաց երկրի ժառանգութեան իւրոյ, եւ ոչ ունի ի վկայութիւն՝՝ զբարկութիւն իւր, զի կամեցող ողորմութեան է։ 19Դարձցի եւ գթասցի ի մեզ, եւ ընկղմեսցէ զմեղս մեր. եւ ընկեսցէ՝՝ ի խորս ծովու զամենայն զանօրէնութիւնս մեր։ 20Տացէ՝՝ ճշմարտութիւն Յակոբայ, ողորմութիւն՝ Աբրահամու, որպէս երդուաւ՝՝ հարցն մերոց ըստ աւուրցն առաջնոց։