1Եւ եթէ մեղիցէ անձն, եւ լուիցէ զբարբառ երդման, եւ նա իցէ վկայ, կամ թէ ետես կամ թէ իրագէտ իցէ, եւ ոչ հանցէ ի վեր, մեղս ընկալցի։ 2Եւ անձն որ մերձեսցի յիրս պղծութեան, կամ ի մեռելոտի, կամ ի գազանաբեկ, կամ ի պիղծ ինչ, կամ ի մեռելոտիս անասնոց պղծոց, կամ ի մեռելոտիս սողնոց պղծոց, եւ անցանիցէ զնովաւ, եւ ինքն պղծիցի եւ յանցանիցէ. 3կամ մերձենայցէ ի պղծութիւնս մարդոյ կամ յամենայն պղծութիւնս նորա, յոր թէ մերձեցեալ պղծիցի, եւ մոռացօնք լինիցին նմա, եւ յետ այնորիկ ի վերայ հասանիցէ, եւ յանցանիցէ։ 4Եւ անձն որ ուխտիցէ չար ինչ առնել կամ բարի, ըստ ամենայնի որ ինչ ուխտիցէ մարդ երդմամբ չափ, եւ մոռանայցի այն յաչաց նորա, եւ ապա ի վերայ հասանիցէ, եւ մեղանչիցէ միով իւիք ի նոցանէ. 5եւ խոստովան լինիցի զմեղսն՝ զոր մեղաւ. 6մատուսցէ վասն յանցանացն զոր յանցեաւ Տեառն, եւ՝՝ վասն մեղացն զոր մեղաւ, էգ յօդեաց որոջ, կամ ալոջ մի յայծեաց վասն մեղացն. եւ քաւեսցէ վասն նորա քահանայն ի մեղաց անտի, եւ թողցին նմա մեղքն։՝՝

7Ապա թէ չիցէ ձեռնհաս լինել բաւական ոչխարաւ, մատուսցէ վասն մեղացն զոր մեղաւ երկուս տատրակս կամ երկուս ձագս աղաւնեաց, մին վասն մեղացն, եւ մին յողջակէզ։ 8Ածցէ առ քահանայն, եւ տարցի ի ներքս քահանայն նախ զվասն մեղացն, եւ խառեսցէ քահանայն զգլուխն յուլանէ անտի եւ մի՛ հատցէ. 9եւ ցանեսցէ յարենէ անտի այնր որ վասն մեղացն իցէ՝ զորմով սեղանոյն, եւ զմնացեալ արիւնն քամեսցէ առ յատակաւ սեղանոյն. քանզի վասն մեղաց է. 10եւ զերկրորդն արասցէ յողջակէզ որպէս եւ օրէն իցէ. եւ քաւեսցէ վասն նորա քահանայն ընդ մեղացն զոր մեղաւ, եւ թողցի նմա։

11Եւ եթէ ոչ գտանիցին ընդ ձեռամբ նորա զոյգք տատրակաց կամ երկու ձագք աղաւնեաց, բերցէ զպատարագն իւր վասն որոյ մեղաւն՝ զտասանորդ գրուի միոյ նաշիհ վասն մեղացն. եւ եւղ մի՛ արկցէ ի նա, եւ կնդրուկ մի՛ դիցէ ի վերայ նորա, զի վասն մեղաց է։ 12Եւ տարցի զայն առ քահանայն. եւ առեալ քահանային ի նմանէ լի ափով զառ ի յիշատակէն նորա, դիցէ ի վերայ սեղանոյ ողջակիզաց՝՝ Տեառն. քանզի վասն մեղաց է։ 13Եւ քաւեսցէ վասն նորա քահանայն զմեղսն զոր մեղաւ՝ որով իւիք եւ իցէ ի նոցանէ, եւ թողցի նմա. եւ մնացեալն՝ քահանային եղիցի իբրեւ զզոհ նաշհոյ։

14Խօսեցաւ Տէր ընդ Մովսիսի եւ ասէ. 15Անձն որ թէ վրիպեսցի եւ մեղիցէ ակամայ ի սրբութեանց անտի Տեառն՝ մատուսցէ վասն յանցանացն իւրոց Տեառն խոյ անարատ յօդեաց՝ գնոց արծաթոյ ի յիսուն սկեղէ՝՝ ըստ սրբութեան սկեղն, վասն որոյ յանցուցեալն իցէ։ 16Եւ զոր մեղաւն ի սրբութիւնսն, հատուսցէ, եւ զհինգերորդ եւս մասնն յաւելցէ ի նոյն, եւ տացէ ցքահանայն. եւ քաւեսցէ ի նմանէ քահանայն խոյիւն որ վասն յանցանացն իցէ, եւ թողցի նմա։

17Եւ անձն որ մեղիցէ, եւ արասցէ մի ինչ յամենայն պատուիրանաց Տեառն զոր չիցէ պարտ առնել, եւ ոչ իմանայցէ եւ յանցանիցէ եւ ընդունիցի մեղս, 18ածցէ խոյ անարատ ի խաշանց գնոց արծաթոյ՝՝ վասն յանցութեանն՝ առ քահանայն. եւ քաւեսցէ վասն նորա քահանայն վասն անգիտութեանն զոր անգիտացաւ եւ ինքն ոչ գիտէր, եւ թողցի նմա. 19քանզի յանցեաւ յանցութիւն յանցանաց առաջի Տեառն։