1Բայց աղէ դու, Յոբ, լուր զբանս իմ, եւ ունկն դիր խօսից իմոց։ 2Ահաւասիկ բացի զբերան իմ, եւ խօսեցաւ լեզու իմ։ 3Սուրբ է սիրտ իմ բանիւք, իմաստութիւն շրթանց իմոց յստակս իմասցի։՝՝ 4Հոգի աստուածեղէն է որ արար զիս, եւ շունչ Ամենակալի է որ ուսուցանէ զիս։ 5Եթէ կարօղ ես՝ տուր ինձ առ այս պատասխանի, ապա թէ ոչ՝ հանդարտ լեր։ 6Կաց ըստ իս՝ եւ ես ըստ քեզ. ի կաւոյ կազմեալ ես եւ դու իբրեւ զիս, անդստին կազմեալ եմք։՝՝ 7Արդ մի՛ ահ իմ զարհուրեցուսցէ զքեզ, եւ մի՛ ձեռն իմ ծանրասցի ի վերայ քո։

8Սակայն խօսեցար յականջս իմ, եւ զբարբառ բանից քոց լուայ, 9զի ասացեր թէ՝ Սուրբ եմ՝ եւ ոչ մեղայ, անարատ եմ՝ զի ոչ անօրինեցի։ 10Մեղադրութիւն եգիտ զինէն, համարեցաւ զիս իբրեւ զհակառակորդ. 11եդ ի կոճեղ զոտն իմ, պահեաց զամենայն ճանապարհս իմ։ 12Զիա՞րդ ասես թէ՝ Արդար եմ, եւ ոչ լուաւ ինձ. զի յաւիտենական է՝ որ ի վերայ մարդկան է։ 13Եւ ասես, թէ՝ Ընդէ՞ր տակաւին դատաստանի իմում ոչ լուաւ ամենայն բանի։ 14Ի միում նուագի խօսեսցի Տէր, եւ յերկրորդումն՝՝ 15երազով կամ զբաղմամբ գիշերականաւ, յորժամ անկանիցին արհաւիրք անհնարինք ի վերայ մարդկան՝ նիրհմամբ յանկողնի, 16յայնժամ յայտնին միտք մարդկան. այնպիսի տեսլեամբ ահի զարհուրեցոյց զնոսա, 17դարձուցանել զմարդ յանիրաւութենէ, եւ զմարմին նորա փրկեաց ի կործանմանէ։՝՝ 18Խնայեաց զանձն նորա ի մահուանէ, չանկանել նմա ի պատերազմի։ 19Դարձեալ կշտամբեաց զնա հիւանդութեամբ անկողնի, եւ զբազմակոյտ ոսկերաց նորա ընդարմացոյց։ 20Ամենայն ուտելի կերակրոց ոչ կարասցէ ակն ունել. եւ անձն նորա ցանկասցի կերակրոց։ 21Մինչեւ նեխեսցին մարմինք նորա, եւ ցուցցէ զոսկերս նորա սոսկ։ 22Մերձեցաւ ի մահ անձն նորա, եւ կեանք նորա ի դժոխս։ 23Եթէ իցեն հազար հրեշտակք մահաբերք, մի ի նոցանէ զնա մի՛ խոցեսցէ, եթէ իմասցի սրտիւ իւրով դառնալ առ Տէր։ 24Պատմեսցէ մարդոյ զվնաս իւր, եւ ցուցցէ զանմտութիւն իւր. պաշտպանեսցէ առ ի չանկանելոյ նմա ի մահ։ 25Նորոգեսցէ զմարմին նորա իբրեւ զծեփ որմոյ, եւ ոսկերք նորա լցցին ուղղով. փափկացուսցէ զմարմին նորա իբրեւ զտղայոյ, հաստատեսցէ զնա երիտասարդացեալ ի մէջ մարդկան։ 26Յաղաչել իւրում առ Տէր՝ ընդունելի եղիցի նմա. մտցէ լուրջ երեսօք դաւանութեան, հատուսցէ մարդկան զարդարութիւն։ 27Ապա մեղադիր լիցի մարդ, ինքն ցինքն ասիցէ, թէ՝ Զորպիսի՛ս վճարէի, եւ ոչ արժանի ըստ որոց մեղայն պատժեաց զիս։ 28Փրկեաց զանձն իմ զի մի՛ մտցէ յապականութիւն. եւ կեանք իմ տեսցեն զլոյս։

29Ահա զայս ամենայն գործէ Հզօրն, երիս ճանապարհս ընդ առն։ 30Այլ փրկեաց զանձն իմ ի մահուանէ, զի կեանք իմ ի լոյս օրհնեսցեն զնա։՝՝ 31Ունկն դիր, Յոբ, եւ լուր ինձ, կարկեաց եւ ես խօսեցայց։ 32Եթէ գուցէ բան, տուր ինձ պատասխանի. քանզի կամիմ թէ արդարասցիս։ 33Ապա թէ ոչ, լուր ինձ դու, կարկեաց եւ ուսուցից քեզ զիմաստութիւն։