1Բանն որ եղեւ առ Երեմիա ի Տեառնէ, եւ ասէ. 2Արի էջ ի տուն բրտին, եւ անդ լուիցես զբանս իմ։ 3Իջի ի տուն բրտին, եւ ահա նա գործէր ի վերայ վիմաց։ 4Եւ անկաւ՝՝ աման մի զոր ինքն գործէր ի կաւոյն՝ ի ձեռաց նորա. եւ դարձեալ արար զնա այլ աման, որպէս հաճոյ եղեւ առաջի նորա առնել։ 5Եւ եղեւ բան Տեառն առ իս եւ ասէ. 6Եթէ իբրեւ զբրուտդ զայդ ո՞չ կարիցեմ առնել զձեզ, տունդ Իսրայելի, ասէ Տէր. ահաւադիկ իբրեւ զկաւդ ի ձեռս բրտիդ, այդպէս էք ի ձեռս իմ, տունդ Իսրայելի։ 7Եթէ վախճան խօսեցայց ի վերայ ազգի կամ թագաւորութեան, բառնալ զնոսա եւ քակել եւ կորուսանել, 8եւ դարձցի ազգն այն ի չարեաց իւրեանց զոր խօսեցայ ի վերայ նոցա, զղջացայց եւ ես ի վերայ չարեացն զոր խորհեցայ առնել նոցա։ 9Եւ եթէ վախճան խօսեցայց ազգի եւ թագաւորութեան՝ շինել եւ տնկել, 10եւ արասցեն չարիս առաջի իմ, չլսել բարբառոյ իմոյ, զղջացայց եւ ես ի վերայ բարեացն զոր խօսեցայ առնել նոցա։

11Եւ արդ խօսեաց ընդ արսդ Յուդայ եւ ընդ բնակիչսդ Երուսաղեմի, եւ ասասցես. Այսպէս ասէ Տէր. Ահաւանիկ ես նիւթեմ ի վերայ ձեր չարիս, եւ խորհիմ ի վերայ ձեր խորհուրդ. արդ դարձցի իւրաքանչիւր ոք ի ճանապարհէ իւրմէ չարէ, եւ ուղիղ արարէք զգնացս ձեր եւ զճանապարհս ձեր։ 12Եւ ասեն. Քաջասցուք, զհետ ապստամբութեանց մերոց գնասցուք, եւ իւրաքանչիւր ոք զհաճոյս սրտի իւրոյ չարի արասցուք։

13Վասն այդորիկ այսպէս ասէ Տէր. Արդ աղէ հարցէք ընդ ազգս, ո՞վ ոք լուաւ այնպիսի արհաւիրս զոր արար յոյժ կոյսդ Իսրայելի։ 14Միթէ պակասեսցե՞ն ստինք ի վիմէ, կամ ձիւն ի Լիբանանէ, կամ թէ դառնայցե՞ն ջուրք բռնութեամբ ի սաստկութենէ հողմոյ՝՝։ 15Զի մոռացաւ զիս ժողովուրդ իմ, տարապարտուց արկին խունկս. եւ տկարասցին ի ճանապարհս իւրեանց ի վիճակս յաւիտենից, ելանել ի շաւիղս, ուր ոչ իցէ ճանապարհ գնալոյ՝՝, 16կարգել զերկիր նոցա յապականութիւն եւ ի շչիւն յաւիտենից. ամենեքին որ անցանեն ընդ այն՝ զարմասցին, եւ շարժեսցեն զգլուխս իւրեանց։ 17Իբրեւ հողմ տապախառն ցրուեցից զնոսա առաջի թշնամեաց իւրեանց, ի պարանոցս եւ ոչ յերեսս. ցուցից նոցա զօր՝՝ կորստեան իւրեանց։ 18Եւ ասացին. Եկայք խորհեսցուք խորհուրդ ի վերայ Երեմիայի. զի ոչ կորնչին օրէնք ի քահանայէ, եւ խորհուրդ յիմաստնոց, եւ բան ի մարգարէէ. եկայք եւ հարցուք զնա լեզուաւ, եւ ոչ լուիցուք զամենայն բանս նորա։

19Լուր ինձ, Տէր, եւ անսա բարբառոյ իրաւանց իմոց՝՝։ 20Իցէ՞ թէ հատուցանիցի չար փոխանակ բարւոյ. զի խորհեցան ի միասին բանս զանձնէ իմմէ, եւ զտանջանս իւրեանց թաքուցին՝՝. յուշ լիցի քեզ ի կալն իմում առաջի քո, խօսել վասն նոցա բարութիւն, դարձուցանել զսրտմտութիւն քո ի նոցանէ։ 21Վասն այնորիկ տուր զորդիս նոցա ի սով, եւ ժողովեա զնոսա ի ձեռս սրոյ. եղիցին կանայք նոցա անորդիք եւ այրիք, եւ արք նոցա եղիցին կոտորեալք մահուամբ, եւ երիտասարդք նոցա անկեալք սրով ի պատերազմի։ 22Եղիցի գոյժ ի տունս նոցա. զի ածիցես ի վերայ նոցա յանկարծակի աւազակս. զի բանս ի գործ արարին՝՝ ունել զիս, եւ որոգայթս թաքուցին ինձ։ 23Եւ դու, Տէր, գիտացեր զամենայն խորհուրդս նոցա զինէն ի մահ. մի՛ քաւեսցես զանիրաւութիւնս նոցա, եւ զմեղս նոցա յերեսաց քոց մի՛ ջնջեսցես. եղիցի հիւանդութիւն նոցա՝՝ առաջի քո. ի ժամանակի սրտմտութեան քո արա ի նոսա։