1Եւ եղեւ յամին յորում մեռաւ Ոզիա արքայ, տեսի զՏէր նստեալ յաթոռ բարձրութեան եւ վերացելոյ. եւ լի էր տունն փառօք նորա։ 2Եւ սերովբէք կային շուրջ զնովաւ՝՝. վեց թեւք միոյ եւ վեց թեւք միոյ. երկուքն ծածկէին զերեսս իւրեանց, եւ երկուքն ծածկէին զոտս իւրեանց, եւ երկուքն թռուցեալ։ 3Աղաղակէին մի առ մի՝ եւ ասէին. Սուրբ, սուրբ, սուրբ՝ Տէր զօրութեանց, լի է ամենայն երկիր փառօք նորա։ 4Եւ վերացաւ դրանդն ի ձայնէն զոր աղաղակէին, եւ տունն լի եղեւ ծխով։ 5Եւ ասեմ. Վա՜յ է ինձ, ես այր տառապեալ զիա՜րդ կամս հիացեալ՝՝. զի մարդ եմ՝ եւ պիղծ շրթունս ունիմ եւ ի մէջ պղծաշուրթն ժողովրդեան բնակեալ եմ ես. եւ զՏէր զօրութեանց տեսի աչօք իմովք։ 6Եւ առաքեցաւ առ իս մի ի սրովբէից անտի, եւ ի ձեռին իւրում ունէր կայծակն, զոր առեալ ունելեօք ի սեղանոյ անտի, 7եբեր մերձեցոյց ի բերան իմ, եւ ասէ. Ահաւադիկ մերձեցաւ այդ ի շրթունս քո, եւ հանցէ զանօրէնութիւնս քո, եւ զմեղս քո սրբեսցէ ի քէն։

8Եւ լուայ զբարբառ Տեառն որ ասէր. Զո՞ առաքեցից եւ կամ ո՞վ երթիցէ առ այն ժողովուրդ՝՝։ Եւ ասեմ. Ահաւասիկ ես, առաքեա զիս։ 9Եւ ասէ. Երթ եւ ասա ցժողովուրդն ցայն. Լսելով լուիջիք եւ մի՛ իմասջիք, եւ տեսանելով տեսջիք եւ մի՛ գիտասջիք։ 10Զի թանձրացաւ սիրտ ժողովրդեանդ այդորիկ, եւ ականջօք իւրեանց ծանունս լուան, եւ զաչս իւրեանց կափուցին՝՝, զի մի՛ երբեք տեսանիցեն աչօք, եւ լուիցեն ականջօք, եւ իմանայցեն սրտիւք, եւ դառնայցեն եւ բժշկեցից զնոսա։ 11Եւ ասեմ. Մինչեւ յե՞րբ, Տէր։ Եւ ասէ. Մինչեւ աւերեսցին քաղաքք ի բնակչաց, եւ տունք առ ի չգոյէ մարդկան, եւ մնասցէ երկիրդ աւերակ։ 12Եւ յետ այնորիկ յերկարեսցէ Աստուած մարդկան, եւ բազմասցին մնացեալքն յերկրի։ 13Սակայն եւ ի նմանէ տասանորդեսցեն. եւ դարձեալ եղիցին ի գերութիւն եւ յափշտակութիւն, իբրեւ զբեւեկնի եւ իբրեւ զկաղին թօթափեալ յիւրաքանչիւր պատենից զաւակն սուրբ արձանութիւն նորա։՝՝