1Բանն որ եղեւ առ Եսայի որդի Ամովսայ ի վերայ Հրէաստանի եւ ի վերայ Երուսաղեմի։

2Զի եղիցի յաւուրս յետինս յայտնի լեառն Տեառն, եւ տուն Աստուծոյ՝՝ ի վերայ գլխոց լերանց, եւ բարձրասցի ի վերայ բլրոց, եւ եկեսցեն ի նա ամենայն հեթանոսք։ 3Եւ երթիցեն ժողովուրդք բազումք, եւ ասասցեն. Եկայք եւ ելցուք ի լեառն Տեառն, ի տուն Աստուծոյ Յակոբայ, եւ պատմեսցէ մեզ զճանապարհս իւր, եւ գնասցուք ընդ նա. զի ի Սիոնէ ելցեն օրէնք, եւ բան Տեառն յԵրուսաղեմէ. 4եւ դատեսցի ի մէջ հեթանոսաց, եւ յանդիմանեսցէ զժողովուրդս բազումս. եւ ձուլեսցեն զսուսերս իւրեանց ի խոփս, եւ զսուինս իւրեանց ի մանգաղս. ոչ առնուցու ազգ յազգի վերայ սուր, եւ ոչ եւս ուսանիցին տալ պատերազմ։

5Եւ արդ, դու տուն Յակոբու, եկայք երթիցուք ի լոյս Տեառն։ 6Քանզի եթող նա զժողովուրդ իւր զտունն Յակոբայ. զի լցաւ իբրեւ զառաջինն աշխարհ նոցա հմայիւք իբրեւ զայլազգեաց, եւ որդիք բազումք այլազգիք ծնան նոցա։՝՝ 7Լցաւ աշխարհ նոցա ոսկւով եւ արծաթով, եւ ոչ էր թիւ գանձուց նոցա. լցաւ երկիր նոցա երիվարօք, եւ ոչ էր թիւ կառաց նոցա։ 8Լցաւ երկիր նոցա գարշելեօք, գործոց ձեռաց իւրեանց երկիր պագին որոց արարին մատունք նոցա։ 9Խոնարհեցաւ մարդ, եւ յերկիր կործանեցաւ այր. եւ ոչ ներեցից նոցա։ 10Եւ արդ երթայք մտէք ընդ վիմօք, եւ թաքերուք յերկրի յերեսաց ահի Տեառն, եւ ի փառաց զօրութեան նորա. յորժամ յարիցէ վանել զերկիր։ 11Զի աչք Տեառն բարձունք են, եւ մարդ տառապեալ՝՝. եւ խոնարհեսցի բարձրութիւն մարդկան, եւ բարձրասցի Տէր միայն յաւուր յայնմիկ։ 12Զի օր Տեառն զօրութեանց ի վերայ ամենայն հպարտից եւ ամբարտաւանից, եւ ի վերայ ամենայն բարձրացելոց եւ վերացելոց՝՝. եւ խոնարհեսցին. 13եւ ի վերայ ամենայն մայրից Լիբանանու բարձրացելոց եւ վերացելոց, եւ ի վերայ ամենայն ծառոց կաղնեաց Բասանու, 14եւ ի վերայ ամենայն լերանց բարձանց, եւ ի վերայ ամենայն բլրոց բարձրացելոց, 15եւ ի վերայ ամենայն աշտարակաց բարձրացելոց, եւ ի վերայ ամենայն պարսպաց բարձրացելոց, 16եւ ի վերայ ամենայն նաւաց ծովու, եւ ի վերայ ամենայն հանդիսի գեղեցկութեան նաւաց։ 17Եւ խոնարհեսցի ամենայն մարդ՝՝, եւ անկցի հպարտութիւն մարդկան, եւ բարձրասցի Տէր միայն յաւուր յայնմիկ։ 18Եւ զձեռագործս իւրեանց զամենայն տարցին 19թաքուսցեն՝՝ յայրս եւ ի ծերպս վիմաց եւ ի սորս երկրի, յերեսաց ահի Տեառն եւ ի փառաց զօրութեան նորա, յորժամ յարիցէ վանել զերկիր։

20Զի յաւուր յայնմիկ հանցէ՝՝ մարդ զգարշելիս իւր զարծաթեղէնս եւ զոսկեղէնս՝ զոր արարին երկիր պագանել՝ սնոտեացն եւ չղջիկանաց. 21մտանել ի ծակս վիմի հաստատնոյ՝՝ եւ ի ծերպս վիմաց, յերեսաց ահի Տեառն եւ ի փառաց զօրութեան նորա, յորժամ յարիցէ վանել զերկիր։ 22Լռել ձեզ՝՝ ի մարդոյն յորում գոյ շունչ յռնգունս նորա. զի ընդ ո՞ւմ ումեք՝՝ համարեսցի նա։