Առ որդիսն Յակովբու։՝՝

1Եւ եղեւ բան Տեառն առ իս եւ ասէ. 2Որդի մարդոյ, խօսեաց ընդ որդիս ժողովրդեան քո, եւ ասասցես ցնոսա. Երկիր մի՝ յորոյ վերայ ածիցեմ ես սուր, եւ առնուցուն ազգք երկրին այր մի յինքեանց, եւ կացուցանիցեն զնա դէտ, 3եւ տեսանիցէ սուր եկեալ յերկիրն, եւ փող հարկանիցէ եւ ազդ առնիցէ ժողովրդեանն. 4եւ լսելով լսիցէ զձայն փողոյն եւ ոչ զգուշասցի, եւ հասանիցէ սուրն եւ ըմբռնիցէ զնա, արիւն նորա ի գլուխ նորին եղիցի։ 5Զի զձայն լուաւ զփողոյն եւ ոչ զգուշացաւ, արիւն նորա ի վերայ նորին եղիցի. եւ նա՝ զի զգուշացոյց, զանձն իւր ապրեցոյց։ 6Եւ եթէ տեսանիցէ դէտն զսուրն եկեալ, եւ ոչ նշանակիցէ փողով, եւ ազգն ոչ զգուշանայցէ, եւ եկեալ սուրն ըմբռնիցէ ի նոցանէ անձն մի, նա վասն անօրէնութեան իւրոյ ըմբռնեցաւ, եւ զարիւն նորա ի ձեռաց դիտին խնդրեցից։

7Եւ դու, որդի մարդոյ, դէտ ետու զքեզ տանդ Իսրայելի, եւ լուիցես բանից բերանոյ իմոյ, եւ զգուշացուսցես զնոսա իբրեւ յինէն։ 8Յասել ինձ ցմեղաւորն թէ՝ Մահու մեռանիցիս, եւ դու ոչ խօսիցիս զգուշացուցանել զամպարիշտն ի ճանապարհէ իւրմէ. ինքն անօրէնն յանօրէնութեան իւրում մեռցի, եւ զարիւն նորա ի ձեռաց քոց խնդրեցից։ 9Ապա թէ դու յառաջագոյն պատմեսցես ամպարշտին զճանապարհս իւր՝ դառնալ նմա ի նմանէ, եւ ոչ դարձցի ի ճանապարհէ իւրմէ, ինքն յամպարշտութեան իւրում մեռցի, եւ դու զանձն քո ապրեցուսցես։

10Եւ դու, որդի մարդոյ, ասա ցտունդ Իսրայելի. Այսպէս խօսեցարուք եւ ասացէք, եթէ՝ Մոլորութիւնք՝՝ մեր եւ անօրէնութիւնք մեր ի մեզ են, եւ մեք ի նոսին մաշիմք, եւ զիա՞րդ ապրեսցուք։ 11Ասա ցնոսա. Կենդանի եմ ես, ասէ Ադոնայի Տէր, ոչ կամիմ զմահ ամպարշտին, որպէս զդառնալ ամպարշտին ի չար ճանապարհէ իւրմէ եւ կեալ. դառնալով դարձարուք ի ճանապարհաց ձերոց չարաց, եւ ընդէ՞ր մեռանիք, տունդ Իսրայելի։

12Եւ դու, որդի մարդոյ, ասա ցորդիս ժողովրդեան քո. Արդարութիւն արդարոյն ոչ փրկեսցէ զնա՝ յաւուր յորում մոլորեսցի, եւ անօրէնութիւն անօրինին ոչ չարչարեսցէ զնա՝ յաւուր յորում դառնայցէ յամենայն անօրէնութենէ՝՝ իւրմէ. եւ արդարն ոչ կարասցէ ապրել յաւուր մեղաց իւրոց։ 13Յասել ինձ ցարդարն թէ՝ Կելով կեցցես, եւ նա յուսացեալ յարդարութիւն իւր՝ առնիցէ անօրէնութիւն, ամենայն արդարութիւնք նորա մի՛ յիշեսցին, այլ անօրէնութեամբն իւրով զոր արար՝ նովին մեռցի։ 14Եւ յասել ինձ ցամպարիշտն թէ՝ Մահու մեռջիր, եւ դարձցի ի մեղաց իւրոց, եւ արասցէ իրաւունս եւ արդարութիւն, 15եւ զգրաւ պարտապանին ի բաց տացէ, եւ զյափշտակութիւնն դարձուցանիցէ, ի հրամանս կենաց գնասցէ՝ չառնել զանիրաւութիւն, կելով կեցցէ, եւ մի՛ մեռցի. 16ամենայն մեղք իւր զոր մեղաւ՝ մի՛ յիշեսցին. զի իրաւունս եւ արդարութիւն արար, նոքիմբք կեցցէ։

17Եւ ասեն որդիք ժողովրդեան քո. Ոչ ուղիղ է ճանապարհ Տեառն. նա՝ նոցա ճանապարհն ոչ է ուղիղ։ 18Ի դառնալ արդարոյն յարդարութենէ իւրմէ եւ առնել անիրաւութիւնս՝ նոքիմբք մեռցի։ 19Եւ ի դառնալ մեղաւորին յանօրէնութենէ իւրմէ եւ առնել իրաւունս եւ արդարութիւն, նոքիմբք կեցցէ։ 20Եւ ա՞յս է զոր ասացէքն՝՝ թէ՝ Ոչ ուղիղ է ճանապարհ Տեառն. զիւրաքանչիւր ոք ըստ ճանապարհաց ձերոց դատեցայց զձեզ, տունդ Իսրայելի։

21Եւ եղեւ յամին երկոտասաներորդի, ի տասներորդ ամսեանն, որ օր հինգ էր ամսոյն գերութեան մերոյ, եհաս առ իս ոմն զերծեալ յԵրուսաղեմէ, եւ ասէ. Առաւ քաղաքն։ 22Եւ ձեռն Տեառն եղեալ ի վերայ իմ յերեկորեայն՝ մինչչեւ եկեալ էր նորա, եւ եբաց զբերան իմ մինչչեւ եկեալ էր՝՝ ընդ առաւօտն. եւ ի բանալ բերանոյ իմոյ՝ ոչ եւս ամփոփեցաւ անդրէն։

23Եւ եղեւ բան Տեառն առ իս եւ ասէ. 24Որդի մարդոյ, բնակիչք աւերակաց երկրին Իսրայելի ասեն. Մի մարդ էր Աբրահամ, եւ կալաւ զերկիրն. եւ արդ մեք բազումք եմք, եւ մեզ տուեալ է երկիրն ի ժառանգութիւն, ո՞չ ժառանգիցեմք զնա։՝՝ 25Վասն այնորիկ ասա ցնոսա. Այսպէս ասէ Ադոնայի Տէր. Որովհետեւ ի վերայ արեան ուտէք, եւ զաչս ձեր արձակեցէք ի կուռս, եւ արիւն հեղուք, եւ կամիք զերկիրն ժառանգե՞լ։ 26Եղիցի դա ձեզ ի սուր, զի՝՝ արարէք պղծութիւնս, իւրաքանչիւր զկին ընկերի իւրոյ պղծէիք. եւ արդ այդի՞ւ ժառանգիցէք զերկիրն։ 27Վասն այնորիկ ասա ցնոսա. Այսպէս ասէ Տէր Տէր. Կենդանի եմ ես Տէր, եթէ ոչ որ յաւերակսն իցեն՝ սրով անկցին, եւ որ ընդ երեսս դաշտին իցեն՝ գազանաց անապատի տացին՝՝ ի կերակուր, եւ որ ընդ պարսպօքն եւ յայսր իցեն՝ մահու կոտորեցից. 28եւ տաց զերկիրն յաւերակ եւ յապականութիւն, եւ կորիցէ հպարտութիւն զօրութեան նորա. եւ աւերեսցին լերինք Իսրայելի, զի մի՛ ոք իցէ որ գնայցէ ընդ նոսա։ 29Եւ ծանիցեն թէ ես եմ Տէր, եւ արարից զերկիր նորա աւերակ, եւ աւերեսցի՝՝ վասն ամենայն գարշելեաց իւրեանց զոր արարին։

30Եւ դու, որդի մարդոյ, որդիք ժողովրդեան քո շրջին քրթմնջեն զքէն առ պարսպօքն եւ ի դրունս ապարանիցն, եւ ասեն մի ցմի՝ այր ցեղբայր իւր. Ժողովեսցուք երթիցուք լուիցուք զպատգամսն որ ելին ի Տեառնէ։ 31Եւ արդ գան առ քեզ որպէս ժողովեալք ի ժողովուրդ, եւ նստին առաջի քո՝՝ ժողովուրդն իմ լսել զբանս քո, եւ ոչ առնեն զնոսա. զի ստութիւն է ի բերանս նոցա, եւ զհետ պղծութեան իւրեանց գնան սիրտք իւրեանց։ 32Եւ դու լինիցիս՝՝ նոցա իբրեւ զձայն երգոյ քաղցրաբարբառ յօրինելոյ, եւ լուիցեն զբանս քո եւ ոչ արասցեն՝՝։ 33Եւ յորժամ գայցէ, (ասասցեն, թէ՝ Ահաւասիկ եհաս,) ծանիցեն թէ մարգարէ գոյ ի մէջ նոցա։