1Եւ հանդէս արար Դաւիթ զօրուն որ ընդ նմա, եւ կացոյց ի վերայ նոցա հազարապետս եւ հարիւրապետս։ 2Եւ առաքեաց Դաւիթ զերիր մասն զօրուն ի ձեռն Յովաբայ, եւ զերիր մասն ի ձեռն Աբեսսայ որդւոյ Շարուհեայ՝ եղբօր Յովաբայ, եւ զերիր մասն ի ձեռն Եթթեայ Գեթացւոյ. եւ ասէ Դաւիթ ցզօրն. Ելանելով ելից եւ ես ընդ ձեզ։ 3Եւ ասեն. Ոչ ելցես. զի եթէ փախչիցիմք, ոչ դիցեն ի վերայ մեր զսիրտ. եւ եթէ կիսոյ կէս ի մէնջ մեռանիցիմք, ոչ դիցեն ի վերայ մեր զսիրտ. զի դու իբրեւ զտասն հազար ի մէնջ ես. եւ արդ լաւ է թէ դու ի քաղաքի իցես, զի լինիցիս մեզ յօգնականութիւն։ 4Եւ ասէ ցնոսա արքայ. Որ ինչ հաճոյ իցէ առաջի ձեր արարից։ Եւ եկաց արքայ յեց առ դրանն, եւ ամենայն զօրն ելանէր ըստ հարիւրաւորաց եւ ըստ հազարաւորաց։ 5Եւ պատուէր ետ արքայ Յովաբայ եւ Աբեսսայ եւ յԵթթեայ եւ ասէ. Խնայեսջիք ի պատանեակ իմ՝՝ Աբիսողոմ։ Եւ ամենայն զօրն լուաւ ի պատուիրելն արքայի ամենայն իշխանացն վասն Աբիսողոմայ։

6Եւ ել ամենայն զօրն յանտառն՝՝ ընդդէմ Իսրայելի, եւ եղեւ կռիւ յանտառին Եփրեմայ։ 7Եւ պարտեցաւ անդ զօրն Իսրայելի առաջի ծառայիցն Դաւթի. եւ եղեւ խորտակումն մեծ յաւուր յայնմիկ, եւ անկան քսան հազար արանց։ 8Եւ եղեւ անդ պատերազմն ցրուեալ ընդ ամենայն երեսս երկրին. եւ յաճախեաց անտառն ուտել ի զօրուէն քան զորս եկեր սուրն ի զօրուէն յաւուրն յայնմիկ։ 9Եւ դիպեցաւ Աբիսողոմ առաջի ծառայիցն Դաւթի. եւ Աբիսողոմ էր հեծեալ ի ջորւոջ իւրում, եւ եմուտ ջորին ընդ թաւ կաղնեաւ մեծաւ, եւ պատեցաւ գլուխ նորա ընդ կաղնեաւն, եւ կախեցաւ ընդ երկինս եւ ընդ երկիր, եւ ջորին անց ի ներքոյ նորա։ 10Եւ ետես այր մի եւ պատմեաց Յովաբայ եւ ասէ. Ահա տեսի զԱբիսողոմ կախեալ զկաղնւոյն։ 11Եւ ասէ Յովաբ ցայրն որ պատմեաց նմա. Եւ ահա տեսեր եւ ընդէ՞ր ոչ հարեր զնա ընդ գետին, եւ ես տայի քեզ այսօր յիսուն սկեղ արծաթոյ եւ սուսեր՝՝ մի։ 12Եւ ասէ այրն ցՅովաբ. Եթէ կշռով իսկ առնուի ի ձեռաց քոց՝՝ հազար սիկղ արծաթոյ, ոչ ձգէի զձեռն իմ յորդի արքայի. զի յականջս մեր պատուիրեաց արքայ քեզ եւ Աբեսսայ եւ Եթթեայ, եւ ասէ. Զգոյշ լինիջիք պատանեկին Աբիսողոմայ, 13մի՛ ինչ վնաս առնել անձին նորա՝՝. եւ ամենայն բան ոչ թաքչիցէ յարքայէ, եւ դու կայցես ի բացեայ։ 14Եւ ասէ Յովաբ. Վասն այդորիկ իսկ անցից առաջի քո՝՝։ Եւ ա՛ռ Յովաբ երիս նետս ի ձեռին իւրում, եւ եհար զնոսա ի սրտի Աբիսողոմայ մինչդեռ կենդանի կայր ի կաղնոջն։ 15Եւ պատեցան տասն մանուկ ի զինակրացն Յովաբայ, եւ հարին զԱբիսողոմ եւ սպանին զնա։ 16Եւ եհար Յովաբ զփողն եղջերեայ, եւ դարձաւ զօրն որ ընդ նմա, զի մի՛ երթիցեն զհետ Իսրայելի. զի խնայեաց Յովաբ ի զօրն։ 17Եւ ա՛ռ Յովաբ զԱբիսողոմ, եւ ընկեց՝՝ զնա ի վիհ մեծ յանտառին, ի խորին յոյժ. եւ ամենայն Իսրայէլ փախեաւ այր իւրաքանչիւր ի բնակութիւն իւր։

18Բայց Աբիսողոմ մինչդեռ կենդանի էր կանգնեաց իւր արձան, եւ կանգնեաց ի Յաբին զարձանս ի հովիտս թագաւորաց՝՝. քանզի ասաց թէ չիք իւր որդի որ յիշիցէ զանուն նորա. եւ կոչեաց զարձանն յիւր անուն, եւ կոչեաց զնա՝՝ ձեռն Աբիսողոմայ մինչեւ ցայսօր։

19Եւ Աքիմաաս որդի Սադովկայ ասէ. Ընթացայց տարայց աւետիս արքայի, զի արար նմա Տէր իրաւունս ի ձեռաց թշնամեաց իւրոց։ 20Եւ ասէ ցնա Յովաբ. Ոչ ես դու այր աւետեաց յաւուր յայսմիկ, եւ տացես աւետիս յայլում աւուր. բայց յաւուր յայսմիկ մի՛ տացես աւետիս, քանզի որդի արքայի մեռաւ։ 21Եւ ասէ ցՔուսի. Երթ պատմեա արքայի զոր ինչ տեսեր։ Եւ երկիր եպագ Քուսի Յովաբայ եւ ել։ 22Եւ յաւել եւս Աքիմաաս որդի Սադովկայ եւ ասէ ցՅովաբ. Եւ զի՞նչ լինիցի եթէ ընթանայցեմ եւ ես զկնի Քուսեայ։ Եւ ասէ Յովաբ. Եւ ընդէ՞ր իցէ քեզ այն եթէ ընթանայցես, որդեակ իմ. այսր եկ,՝՝ ոչ ինչ են քեզ աւետիքն յօգուտ երթալոյ։ 23Եւ ասէ Աքիմաաս. Զի՞ է եթէ ընթանայցեմ։ Եւ ասէ ցնա Յովաբ. Ընթա։ Եւ ընթացաւ Աքիմաաս ընդ ճանապարհն Կեքարայ եւ անց զՔուսեաւ։ 24Եւ Դաւիթ նստէր ի մէջ երկոցունց դրանցն. եւ գնաց դէտն ի տանիս դրանն ի պարիսպն, ամբարձ զաչս իւր եւ ետես, եւ ահա այր ընթանայր միայն հանդէպ իւր՝՝։ 25Եւ աղաղակեաց դէտն եւ ազդ արար արքայի. եւ ասէ արքայ. Եթէ միայն է, աւետիք են ի բերան նորա։ Եւ գալով գայր եւ մերձենայր։ 26Եւ ետես դէտն մեւս եւս այր ընթացեալ, եւ աղաղակեաց դէտն ի դուռն եւ ասէ. Ահա մեւս եւս այր ընթանայ միայն։ Եւ ասէ արքայ. Եւ նա աւետաւոր է։ 27Եւ ասէ դէտն. Տեսանեմ զընթացս առաջնոյն իբրեւ զընթացս Աքիմաասայ որդւոյ Սադովկայ։ Եւ ասէ արքայ. Այր բարի է նա, եւ բարի աւետեօք գայ։ 28Եւ աղաղակեաց Աքիմաաս եւ ասէ ցարքայ. Ողջոյն է։ Եւ երկիր եպագ ի վերայ երեսաց իւրոց յերկիր եւ ասէ. Օրհնեալ է Տէր Աստուած քո, որ փակեաց զարս ատելիս քո՝՝ որ ամբարձին զձեռս իւրեանց ի վերայ տեառն մերոյ արքայի։ 29Եւ ասէ արքայ, եթէ՝ Ողջո՞յն իցէ մանկանն իմոյ Աբիսողոմայ։ Եւ ասէ Աքիմաաս. Տեսի խումբ մեծ ուստի առաքեացն Յովաբ ծառայ քո, արքայ,՝՝ զիս զծառայ քո, եւ ոչ գիտացի թէ զինչ իցէ անդ։ 30Եւ ասէ արքայ. Դարձիր եւ արձանացիր։ Եւ դարձաւ եւ եկաց։ 31Եւ եհաս Քուսի եւ ասէ ցարքայ. Աւետի՛ք տեառն իմոյ արքայի. զի արար քեզ Տէր իրաւունս այսօր ի ձեռաց ամենայն յարուցելոց ի վերայ քո։ 32Եւ ասէ արքայ ցՔուսի, եթէ՝ Ողջո՞յն իցէ մանկանն իմոյ Աբիսողոմայ։ Եւ ասէ Քուսի. Եղիցին իբրեւ զմանուկն թշնամիք տեառն իմոյ արքայի, եւ ամենայն յարուցեալք ի վերայ քո ի չարութիւն։ 33Եւ խռովեցաւ արքայ եւ ել ի վերնատուն դրանն եւ ելաց. եւ այսպէս ասէր ի լալ իւրում. Որդեակ իմ Աբիսողոմ, Աբիսողոմ որդեակ իմ, ո՛ տայր զմահ իմ փոխանակ քո. ես փոխանակ քո,՝՝ Աբիսողոմ որդեակ իմ, որդեակ իմ Աբիսողոմ։