1Եւ խօսեցաւ Սաւուղ ընդ Յովնաթանայ որդւոյ իւրում, եւ ընդ ամենայն ծառայս իւր սպանանել զԴաւիթ։ 2Եւ Յովնաթան որդի Սաւուղայ հաճեալ էր ընդ Դաւթի յոյժ. եւ պատմեաց Յովնաթան Դաւթի եւ ասէ. Հայր իմ խնդրէ սպանանել զքեզ. զգոյշ լեր վաղիւ ընդ առաւօտն, եւ թաքիջիր եւ նստիջիր ի թաքստեան. 3եւ ես ելից եւ կացից մօտ առ հօր իմում յանդիման, ուր եւ իցես դու անդ, եւ ես խօսեցայց վասն քո ընդ հօր իմում, եւ տեսից եթէ զինչ իցէ եւ պատմեցից քեզ։ 4Եւ խօսեցաւ Յովնաթան վասն Դաւթի բանս բարիս ընդ Սաւուղայ հօր իւրում, եւ ասէ ցնա. Մի՛ մեղիցէ արքայ ի ծառայ իւր Դաւիթ, զի ոչինչ մեղաւ նա քեզ. եւ գործք նորա բարութեամբ են առ քեզ յոյժ։ 5Եւ եդ զանձն իւր ի ձեռին իւրում, եւ եհար զայլազգին. եւ արար Տէր փրկութիւն մեծ, եւ ամենայն Իսրայէլ տեսին եւ ուրախ եղեն՝՝. եւ ընդէ՞ր մեղանչիցես յարիւն արդար սպանանել զԴաւիթ տարապարտուց։ 6Եւ լուաւ Սաւուղ ձայնի Յովնաթանու, եւ երդուաւ Սաւուղ եւ ասէ. Կենդանի է Տէր եթէ մեռանիցի։ 7Եւ կոչեաց Յովնաթան զԴաւիթ, եւ պատմեաց նմա Յովնաթան զամենայն բանս զայսոսիկ. եւ տարաւ Յովնաթան զԴաւիթ առ Սաւուղ, եւ էր առաջի նորա իբրեւ յերէկն եւ յեռանդ։

8Եւ յաւել եւս լինել պատերազմ, եւ զօրացաւ Դաւիթ տալ պատերազմ ընդ այլազգիսն, եւ եհար ի նոցանէ հարուածս մեծամեծս յոյժ. եւ փախեան յերեսաց նորա։ 9Եւ եղեւ այս չար ի Տեառնէ ի վերայ Սաւուղայ, եւ ինքն նստէր ի տան, եւ գեղարդն ի ձեռին նորա, եւ Դաւիթ երգէր ձեռօք իւրովք։ 10Եւ խնդրէր Սաւուղ հարկանել զգեղարդնն ընդ Դաւիթ եւ ընդ որմն. եւ խուսեաց յերեսաց Սաւուղայ. եւ եհար զգեղարդն յորմն, եւ Դաւիթ ել գնաց եւ զերծաւ։ 11Եւ եղեւ ի գիշերին յայնմիկ՝՝ առաքեաց Սաւուղ հրեշտակս ի տուն Դաւթի պահել զնա, զի սպանցէ զնա ընդ առաւօտն։ Եւ պատմեաց Դաւթի Մեղքող կին իւր եւ ասէ. Եթէ ոչ ապրեցուսցես զանձն քո ի գիշերիս յայսմիկ, վաղիւ մեռանելոց ես։ 12Եւ իջոյց Մեղքող զԴաւիթ ընդ պատուհանն, եւ փախեաւ գնաց եւ ապրեաց։ 13Եւ ա՛ռ Մեղքող պաճուճապատանս եւ եդ ի վերայ մահճացն, եւ լեարդ այծեաց՝՝ եւ կծիկ մազոյ եդ ի սնարէ, եւ ծածկեաց զնա հանդերձիւ։ 14Եւ առաքեաց հրեշտակս Սաւուղ ունել զԴաւիթ. եւ ասեն. թէ՝ Խօթ է։ 15Եւ առաքեաց ի վերայ Դաւթի դարձեալ՝՝ եւ ասէ. Հանէք զնա մահճօքն առ իս եւ սպանից զնա։ 16Եւ եկին հրեշտակքն, եւ ահա պաճուճապատանքն ի վերայ մահճացն, եւ լեարդ այծեաց՝՝ եւ կծիկ մազոյ ի սնարսն։ 17Եւ ասէ Սաւուղ ցՄեղքող. Ընդէ՞ր այսպէս խաբեցեր զիս, եւ արձակեցեր զթշնամին իմ եւ ապրեցաւ։ Եւ ասէ Մեղքող ցՍաւուղ. Ինքն ասաց թէ արձակեա զիս, ապա թէ ոչ՝ սպանանեմ զքեզ։

18Եւ Դաւիթ փախեաւ եւ ապրեցաւ, եւ եկն առ Սամուէլ յԱրիմաթեմ, եւ պատմեաց նմա զամենայն ինչ զոր արար նմա Սաւուղ։ Եւ գնացին Սամուէլ եւ Դաւիթ եւ նստան ի Նաւաթ Հռամա։ 19Ազդ եղեւ Սաւուղայ եւ ասեն. Ահա Դաւիթ ի Նաւաթ Հռամայ է։ 20Եւ առաքեաց Սաւուղ հրեշտակս ունել զԴաւիթ. եւ տեսին զեկեղեցին մարգարէից մարգարէացելոց, եւ Սամուէլ կայր ի վերայ նոցա. եւ եղեւ ի վերայ հրեշտակացն Սաւուղայ Հոգի Աստուծոյ, եւ մարգարէացան եւ նոքա։ 21Եւ պատմեցաւ Սաւուղայ. եւ յաւել Սաւուղ առաքել այլ հրեշտակս, եւ մարգարէացան եւ նոքա։ Եւ յաւել Սաւուղ առաքել այլ հրեշտակս, եւ մարգարէացան եւ նոքա։ 22Եւ բարկացաւ սրտմտութեամբ Սաւուղ, եւ՝՝ գնաց ինքն յԱրիմաթեմ, եւ եկն մինչեւ ի ջրհորն մեծ որ ի Սոկքով, եւ եհարց եւ ասէ. Ո՞ւր է Սամուէլ եւ Դաւիթ։ Եւ ասեն. Ի Նաւաթ Հռամայ է։ 23Եւ գնաց անտի ի Նաւաթ Հռամայ. եւ եղեւ ի վերայ նորա Հոգի Աստուծոյ, եւ երթայր երթալով եւ մարգարէանայր, մինչեւ հասանել նմա ի Նաւաթ Հռամայ։ 24Եւ մերկացաւ զհանդերձ իւր ինքնին, եւ մարգարէացաւ առաջի նոցա. եւ անկաւ մերկ զտիւն ողջոյն եւ զգիշերն ամենայն. վասն այնորիկ ասէին թէ՝ Եւ Սաւո՞ւղ ի մարգարէս։