1Եւ ասէ Եղիա մարգարէ ի Թեզբեայ Գաղաադու ցԱքաաբ. Կենդանի է Տէր Աստուած զօրութեանց՝՝, Աստուած Իսրայելի, որոյ կացի առաջի նորա, եթէ եղիցի յամսս յայսոսիկ ցօղ կամ անձրեւ, բայց եթէ բանիւ բերանոյ իմոյ։

2Եւ եղեւ բան Տեառն առ Եղիա եւ ասէ. 3Գնա աստի ընդ արեւելս եւ թաքիցես ի հեղեղատին Քոռաթու, որ է յանդիման Յորդանանու. 4եւ եղիցի ըմպել քեզ ջուր ի հեղեղատէն, եւ հրաման տաց ագռաւուց կերակրել զքեզ անդ։ 5Եւ գնաց եւ արար Եղիա ըստ բանին Տեառն, եւ չոգաւ եւ նստաւ ի հեղեղատին Քոռաթայ յանդիման Յորդանանու։ 6Եւ ագռաւք բերէին նմա հաց եւ միս ընդ առաւօտս, եւ հաց եւ միս ընդ երեկոյս. եւ ի հեղեղատէն ըմպէր ջուր։ 7Եւ եղեւ յետ աւուրց եւ ցամաքեցաւ հեղեղատն, զի ոչ եղեւ անձրեւ ի վերայ երկրի։

8Եւ եղեւ բան Տեառն առ Եղիա եւ ասէ. 9Արի եւ գնա ի Սարեփթա Սիդոնացւոց, եւ նստցես անդ. եւ ահա պատուիրեալ է իմ անդ կնոջ միոյ այրւոյ կերակրել զքեզ։ 10Եւ յարեաւ գնաց ի Սարեփթա ի դուռն քաղաքին, եւ ահա անդ կին մի քաղէր փայտ. եւ աղաղակեաց զկնի նորա Եղիա եւ ասէ ցնա. Առ դու ինձ սակաւ մի ջուր ամանով եւ արբից։ 11Եւ գնաց բերել. եւ աղաղակեաց զհետ նորա Եղիա եւ ասէ. Առցես ինձ պատառ մի հաց ի ձեռին քում։ 12Եւ ասէ կինն. Կենդանի է Տէր Աստուած քո, եթէ գուցէ իմ նկանակ. բայց եթէ որչափ բռամբ մի ալեւր ի սափորի, եւ սակաւ մի եւղ ի կամփսակի. եւ ահա քաղեմ կրկուտս երկուս, եւ մտից եւ արարից զայն ինձ եւ մանկանց իմոց՝՝. եւ կերիցուք զայն եւ մեռցուք։ 13Եւ ասէ ցնա Եղիա. Քաջալերեաց, մուտ եւ արա ըստ բանի քում. այլ արասցես նախ ինձ անտի նկանակ մի փոքրիկ եւ բերցես ինձ, եւ ապա արասցես քեզ եւ մանկանց քոց՝՝։ 14Զի այսպէս ասէ Տէր Աստուած Իսրայելի. Սափոր ալերն մի՛ պակասեսցէ եւ կամփսակ իւղոյն մի՛ նուազեսցէ մինչեւ յօր տալոյ Տեառն անձրեւ ի վերայ երեսաց երկրի։ 15Եւ գնաց կինն, եւ արար ըստ բանին Եղիայի, եւ կերաւ սա եւ նա եւ որդիք նորա. 16եւ յօրէ յայնմանէ սափոր՝՝ ալերն ոչ պակասեաց, եւ կամփսակ իւղոյն ոչ նուազեաց ըստ բանին Տեառն զոր խօսեցաւ ի ձեռն Եղիայի։

17Եւ եղեւ յետ բանիցս այսոցիկ հիւանդացաւ որդի տիկնոջ տանն, եւ էր ախտ նորա սաստիկ յոյժ, մինչ ոչ մնաց ի նմա շունչ։ 18Եւ ասէ ցԵղիա. Զի՞ կայ իմ եւ քո, այրդ Աստուծոյ, մտեր առ իս յիշատակել զանօրէնութիւնս իմ, եւ սպանանե՞լ զորդի իմ։ 19Եւ ասէ Եղիա ցկինն. Տուր ցիս զորդիդ քո։ Եւ առ զնա ի գրկաց նորա, եւ եհան զնա ի վերնատունն յորում ինքն նստէր, եւ արար զնա ի կողմն ի վերայ մահճաց իւրոց. 20եւ աղաղակեաց Եղիա եւ ասէ. Ո՛հ ինձ Տէր, որ վկայդ ես այրւոյն՝՝ առ որում ես բնակեմ, դու չարչարեցեր զորդի նորա մեռուցանել։ 21Եւ փչեաց երիցս ի մանուկն, եւ կարդաց զՏէր եւ ասէ. Տէր Աստուած իմ, դարձցի շունչ մանկանս ի սա։ 22Եւ եղեւ այնպէս. եւ աղաղակեաց, եւ՝՝ լուաւ Տէր ձայնի Եղիայի, եւ դարձաւ շունչ մանկանն ի փոր նորա եւ կենդանացաւ։ 23Եւ ա՛ռ Եղիա զմանուկն եւ իջոյց զնա ի վերնատանէ անտի ի տունն եւ ետ ցմայր իւր. եւ ասէ Եղիա. Տես զի կենդանի է որդիդ քո։ 24Եւ ասէ կինն ցԵղիա. Ահա արդ գիտացի եթէ այր Աստուծոյ ես դու, եւ բան Տեառն ճշմարիտ է ի բերան քո։