1Դարձեալ եթէ ՚ի նա՛ւ ելեալ ոք՝ ընդ ամեհի ալիս կամիցի ճանապարհորդել, առ փայտն որ քան զնաւափայտն տկարագոյն է՝ աղաղակէ՛։ 2Զի զայն թէպէտ եւ ցանկութիւն շահից հնարեցաւ՝ եւ ճարտարապետ իմաստութեամբ կազմեաց, 3սակայն քո՛ Հայր՝ վարէ տեսչութիւնդ. զի ետուր եւ ՚ի ծովու ճանապարհ, եւ ՚ի մէջ ալեաց շաւի՛ղ զգուշաւոր։ 4Յա՛յտ արարեալ՝ թէ յամենայնի կարօղ ես փրկել՝ թէպէտ եւ առանց ճարտարութեա՛ն ոք ելանիցէ ՚ի վերայ։ 5Բայց կամիս զի մի՛ դատարկասցի գործ իմաստութեանն. վասն այնորիկ չնչին փայտի հաւատան մարդիկ զանձինս իւրեանց. եւ շրջեալ ընդ ալիսն դո՛յզն լաստիւն ապրեցան։ 6Քանզի եւ իսկզբանէ ՚ի կորնչե՛լ սկայիցն ամբարտաւանից, յոյս աշխարհի ՚ի լաստափայտն ապաւինեալ, եթող աշխարհի զաւակ լինելոյ քո՛ ձեռամբդ նաւապետեալ։ 7Զի օրհնեա՛լ է փայտն որով լինի արդարութիւն։ 8Եւ ձեռագո՛րծն անիծեալ. ի՛նքն՝ եւ որ արար զնա. զի նա՛ արար՝ եւ սա եղծանելի աստուա՛ծ անուանեցաւ։ 9Առ հասարա՛կ ատելի են Աստուծոյ, ամպարշտեալն եւ ամպարշտութիւն իւր։ 10Զի գո՛րծն եւ գործելին առ հասարա՛կ տանջեսցին։ 11Վասն այնորիկ եւ ՚ի կո՛ւռս հեթանոսաց այցելութիւն եղիցի. զի ՚ի մէջ Աստուծոյ արարածոց՝ ՚ի գարշութիւն եղեն, եւ ՚ի գայթագղութիւնս որդւոց մարդկան, եւ յորոգայթս ոտից անզգամաց։ 12Զի սկի՛զբն պոռնկութեան հնարագիտութիւն կռո՛ց է. եւ գիւտք նոցա՝ ապականութիւն կենաց։ 13Զի ո՛չ էր իսկզբանէ, եւ ո՛չ կացցէ յաւիտեան։ 14Նորակրօնութեամբ մարդկան եմուտ յաշխարհս. եւ վասն այնորիկ ՚ի կարճո՛յ հնարեցաւ վախճան նոցա։

15Զի տարաժամ սգով թախծեալ հայր, վաղամեռիկ լինելոյ որդւոյ իւրոյ արար պատկեր։ Արդ զա՛յն ժամու զմեռեալ մարդն՝ ա՛յժմ իբրեւ զաստուած պատուեաց. եւ աւանդեաց իւրոց հնազանդելոցն խորհուրդս եւ նուէրս։ 16Ապա ժամանակաւ ձգեալ ամպարիշտ սովորութիւնն՝ իբրեւ զօրէնս պահեցաւ. եւ բռնաւորաց հրամանաւ կարգէին ՚ի պաշտօն դրօշեալքն։ 17Զորս յանդիման պատուել ո՛չ կարէին մարդիկ վասն հեռի բնակելոյ. զբացական տեսիլն, զնոյն օրինակ քանդակեցին եւ դրօշեցին. եւ յայտնի՛ պատկեր պատուելոյ թագաւորին արարին. զի իբրեւ զմօտաւոր զհեռաւորն ողոքեսցեն փութով։ 18՚Ի յաճախութիւն պաշտաման զանգէտսն, յետ ա՛յնորիկ ճարտարին համարձակեաց առատութիւն արուեստգիտութեան։ 19Զի նա թերեւս վասն զիշխանին կամեցեալ զմիտսն հաճելոյ, բռնադատեաց արուեստիւն, ածե՛լ զնմանութիւնն ՚ի գեղեցկութիւն։ 20Իսկ բազմութիւնն պատրեալ վասն պատշաճողութեան գործոյն, զայն որ յառաջ քան զսակաւիկ մի պատուեալ էր մարդն, այժմ պաշտօն համարեցաւ. 21եւ այն եղեւ կենաց ՚ի դարանակալութիւն եւ ՚ի գայթագղութիւն։ Զի որում յա՛յն ժամ առ վշտի բռնութեան ծառայէին մարդիկ, արդ՝ զանհաղորդական անունն՝ քարա՛նց եւ փայտից եդին։ 22Եւ այն ո՛չ եղեւ բաւական նոցա առ ՚ի մոլորելոյ յԱստուծոյ գիտութենէն. այլ մինչ ՚ի մեծի պատերազմի անգիտութեանն կէին՝ զայնպիսի չարիս խաղաղութիւն անուանէին։ 23Կամ զորդեկոտոր նուէրսն. կամ զգաղտնի խորհուրդսն. կամ զմոլեգին յայլոց կրօնից անառակութիւնս բերեալ։ 24Ոչ զկեանս, եւ ո՛չ զամուսնութիւն տակաւին սուրբ պահեն։ Այր զընկեր՝ կամ վարանեալ սպանանէ, կամ գաղտապէս ցականեցուցանէ։ 25Եւ ամենայն ինչ խառն ՚ի խուռն. արիւն, եւ սպանութիւն, գողութիւն եւ նենգութիւն, ապականութիւն, անհաւատութիւն, խռովութիւն, երդմնստութիւն, աղմկութիւն, 26բարեաց երախտեաց անյիշատակութիւն, ոգւոց պղծութիւն, ծննդեան փոփոխումն, ամուսնութեանց անառակութիւն, շնութիւն, գիջութիւն։ 27Զի անուն կռոցն եւ պաշտօն՝ ամենայն չարի սկիզբն, եւ պատճառք, եւ կատարա՛ծ է։ 28Կամ թէ ուրա՛խ եղեալ՝ մոլին. կամ թէ մարգարէանան՝ ստութիւն. կամ թէ կեան անիրաւութեամբ. կամ թէ ՚ի սո՛ւտ երդումն վաղվաղեն։ 29Զի յանշունչ կուռսն յուսացեալք՝ երդնուն սուտ, եւ պատժի ո՛չ ունին ակն։ 30Արդ երկոքեան յիրաւի՛ եկեսցեն ՚ի վերայ նոցա. զի չարաչա՛ր խորհեցան զԱստուծոյ, ունկնդիր լեալ կռոցն, եւ սուտ երդուան ՚ի կուռսն՝ արհամարհեալ զսրբութիւնն։ 31Զի ո՛չ թէ երդնլեացն զօրութիւն, այլ մեղուցելոցն դատաստան հանէ ընդ գլուխ զանիրաւացն յանցանս։