1Եւ իբրեւ դադարեաց Տուբիթ յօրհնութենէս յայսմանէ. 2եւ էր ինքն ամաց յիսուն եւ ութ՝ յորժամ կացին աչք նորա, եւ յետ ամաց ութից՝ բացա՛ն միւսանգամ աչք նորա։ 3Եւ առնէր նա ողորմութիւնս. եւ յաւե՛լ եւս երկնչել ՚ի Տեառնէ Աստուծոյ, եւ խոստովա՛ն լինել նմա։ 4Եւ ծերացա՛ւ նա յոյժ։ 5Կոչեա՛ց նա զորդին իւր, եւ զորդի՛ որդւոյն իւրոյ՝ եւ ասէ ցնա. Որդեակ՝ ա՛ռ դու զորդիս քո, զի ահաւասիկ ես ծերացեալ եմ եւ մե՛րձ եմ ՚ի մեռանել։ Արդ ե՛րթ դու յերկիրն Մարա՛ց որդեակ իմ. 6զի հաւատա՛մ ես, որպէս եւ խօսեցաւ Յունան մարգարէ վասն Նինուէի եթէ՝ Կործանեսցի՛, եւ յերկիրն Մարաց եղիցի խաղաղութիւն մինչեւ ՚ի ժամանա՛կ մի։ Զի եղբարք մեր ցրուեսցին ՚ի բարի երկրէս, եւ Երուսաղէմ եղիցի աւերակ եւ անապատ, եւ տունն Աստուծոյ ՚ի նմին հրձի՛գ լիցի, եւ յաւե՛ր լիցի մինչեւ ՚ի ժամանակս։ 7Եւ դարձեալ ողորմեսցի՛ նոցա Աստուած. եւ դարձուսցէ զնոսա անդրէն յերկիրն, եւ շինեսցեն նոքա զտունն. ո՛չ եթէ ըստ օրինակի առաջնոյն՝ մինչեւ լցցին ժամանակք յաւիտենից։ Եւ յետ այսորիկ դարձցին ՚ի գերութենէ աստի, եւ շինեսցեն զԵրուսաղէմ փառօք՝ եւ մեծաւ պատուով եւ տաճարն Աստուծոյ ՚ի նմին շինեսցի՛ յամենայն ազգս յաւիտենից, շինուա՛ծս փառաւորս որպէս եւ խօսեցա՛ն զնմանէ մարգարէքն։ 8Եւ ամենայն հեթանոսք դարձցին ճշմարտութեամբ երկնչե՛լ ՚ի Տեառնէ Աստուծոյ. եւ կործանեսցեն եւ ՚ի բա՛ց մերժեսցեն զկուռս իւրեանց. 9եւ օրհնեսցեն ամենայն հեթանոսք զՏէր, եւ ժողովուրդն խոստովան լիցի առ Աստուած իւր։ Եւ բարձրացուսցէ՛ Տէր զժողովուրդն իւր. եւ ցնծասցեն ամենեքեան ոյք սիրեն զՏէր Աստուած ճշմարտութեամբ եւ արդարութեամբ. եւ արասջի՛ք դուք ողորմութիւն հարց ձերոց։ 10Եւ արդ՝ որդեակ իմ, գնա՛ դու աստի. զի լինելո՛վ լինի զոր ասաց մարգարէն Յունան։ 11Այլ դու պահեսցե՛ս զօրէնս եւ զհրամանս. եւ լե՛ր դու ողորմա՛ծ եւ արդար, զի բարի՛ լինիցի քեզ։ 12Եւ թաղեսցես զիս՝ եւ զմայր քո ընդ իս, եւ մի՛ եւս հանգիցես դու ՚ի Նինուէ։ Որդեա՛կ իմ, տե՛ս դու ո՛րպէս արար Ադամ Աքիաքարայ որ սնո՛յց զնա, ո՛րպէս ՚ի լուսոյ տարաւ զնա ՚ի խաւար, ո՛րչափ չա՛ր անցոյց ընդ նա։ Այլ Աքիաքարոս ապրեցա՛ւ, եւ նմա՛ հատուցումն անդրէն հատուցաւ, եւ էջ նա փոխանակ նորա ՚ի խաւարն։ Եւ Մանասէ արա՛ր զողորմութիւնս, եւ ապրեցաւ յաւուր մահու՝ զոր թաքոյցն նմա. եւ Ադամ անկաւ յորոգայթ՝ եւ կորեաւ։ 13Եւ արդ դու որդեակ իմ, տե՛ս որպիսի՛ առնէ ողորմութիւն, կամ ո՛րպէս փրկէ արդարութիւն։ Եւ իբրեւ զայս ասաց, կատարեաց զհոգին ՚ի վերայ մահճացն. զի էր նա ամաց հարիւր եւ յիսուն։ Եւ թաղեաց զնա որդին իւր լի փառօք՝ եւ բարի՛ վախճանաւ։ 14Եւ յորժամ մեռաւ Աննա՝ թաղեաց եւ զնա առ հօրն իւրում։ Եւ գնա՛ց Տուբիա կնաւ իւրով՝ եւ որդւովք իւրովք հանդերձ յԵկբատանս Մարաց՝ առ Հռագուէլ աներ իւր։ 15Եւ ծերացաւ նա պատուով մեծաւ. եւ թաղեա՛ց նա զաներն իւր՝ եւ զզոքանչն, փառօք եւ պատուով. եւ ժառանգեաց զտունն նոցա, եւ զտունն Տուբիթայ հօրն իւրոյ։ 16Եւ մեռաւ նա ամաց հարիւր եւ քսան եւ եւթն, յԵկբատանս Մարաց։ 17Եւ մինչչեւ՛ մեռեալ էր նա, լուաւ ինքն զկործանմանէն Նինուէի՝ զոր գերեաց Նաբուքոդոնոսոր Ասուերոսն։ Եւ ուրա՛խ եղեւ Տուբիա՝ մինչչեւ՛ մեռեալ էր նա, ՚ի վերայ Նինուէի. փա՛ռս ետ գոհանալով զԱստուծոյ. որում փա՛ռք յաւիտեանս յաւիտենից. ա՛մէն։