1Եւ Տուբիա երթայր, եւ օրհնէր զԱստուած, զի յաջողեաց նմա զճանապարհն նորա. օրհնէ՛ր Հռագուէլ զկինն իւր, եւ նա երթա՛յր ընդ նոսա մինչեւ մերձեցան նոքա ՚ի Նինուէ։ 2Եւ ասէ Հռափայէլ ցՏուբիա. Արդ ո՞չ գիտես դու եղբայր՝ ո՛րպէս թողեր դու զհայրն քո. 3ե՛կ յառա՛ջ անցցուք մեք քան զկինդ քո, եւ պատրաստեսցուք մեք զտունն. 4եւ ա՛ռ դու ՚ի ձեռն քո զլեղի ձկանն։ Եւ գնացին նոքա. եւ եկն շունն զկնի նոցա։ 5Եւ Աննա՝ նստէ՛ր եւ սպասէր ըստ սովորութեանն ճանապարհին որդւոյն իւրոյ։ 6Եւ ետես նա զնա զի գայր, եւ ասէ. Ահաւասիկ որդին քո գայ. եւ այրն որ ընկե՛րն չոգաւ ընդ նմա։ 7Եւ ասէ Հռափայէլ. Գիտե՛մ ես զի բանան աչք հօրն քոյ։ 8Արդ օ՛ծ շուրջ զաչօքն զլեղիդ, եւ նա կսկծեցուսցէ եւ հանցէ զլուսնն յաչաց նորա, եւ տեսանիցէ։ 9Եւ ընթացաւ ընդ առաջ Աննա, եւ անկաւ ՚ի վերայ պարանոցի որդւոյն իւրոյ՝ եւ ասէ ցնա. Տեսի՞ ես զքեզ որդեակ իմ, արդ՝ այսուհետեւ անհո՛գ մեռանիմ։ Եւ լացին երկոքին։ 10Եւ Տուբիթ ելանէր արտաքոյ առ դրունսն, խարխաբէր գլորէր. որդին ընթացաւ առ նա, եւ յարուցանէր կանգնէր զհայրն իւր։ 13Եւ ցանէր նա զլեղին յաչս հօրն իւրոյ, եւ ասէր. Ժուժեա՛ հայրիկ եւ համբերեա՛։ 14Եւ իբրեւ եկաց վայր մի, վաղվաղակի կեղեւեցան եւ անկան լուսունքն յաչաց նորա. 15եւ ետես նա զորդին իւր, եւ անկա՛ւ նա զպարանոցաւ նորա։ 16Եւ լայր, եւ ասէր. Օրհնեա՛լ ես Տէր Աստուած, եւ օրհնեալ է անուն քո յաւիտեանս։ Եւ օրհնեալ են ամենայն սուրբք քո հրեշտակք։ 17Զի խրատեցեր՝ եւ ողորմեցար ինձ, զի տեսանե՛մ ես զՏուբիա զորդի իմ։ Եւ եմո՛ւտ որդի նորա ՚ի ներքս խնդութեամբ, եւ պատմեաց նա հօրն իւրում զմեծամեծսն որ եղեն նմա ՚ի Մա՛րս։ 18Եւ ե՛լ Տուբիթ ընդ առաջ նըւոյն իւրոյ խնդութեամբ, եւ օրհնէր զԱստուած առ դրունսն Նինուէի, եւ զարմանային ոյք տեսանէին զնա, զի յընթանալն իւրում տեսանէր։ 19Եւ Տուբիթ գոհանա՛յր առաջի նոցա, թէ ո՞րպէս ողորմեցաւ նոցա Աստուած։ Եւ իբրեւ մօտ եղեւ Տուբիթ առ հարսնն իւր, օրհնեա՛ց զնա եւ ասէ. Եկիր ողջութեամբ դուստր, օրհնեա՛լ է Աստուած՝ որ ա՛ծդ զքեզ առ մեզ, եւ հա՛յրն քո եւ մայրն քո։ Եւ եղեւ ուրախութիւն ամենեցուն եղբարցն նորա որք էին ՚ի Նինուէի։ 21Եւ արարին նմա անդ հարսանի՛ս աւուրս եւթն։