Աղօթք ՚ի Մովսէս յայրն Աստուծոյ. ՁԹ։

1Տէր ապաւէն եղեր մեր ազգէ մինչեւ յազգ. 2մինչչեւ՛ լերինք հաստատեալ էին, մինչչեւ՛ ստեղծեալ զերկիր եւ զամենայն տիեզերս։ Յաւիտենից մինչեւ յաւիտեանս դո՛ւ ես. 3եւ մի՛ դարձուցաներ զմարդ ՚ի տառապանս. եւ ասացեր դարձարո՛ւք առ իս որդիք մարդկան։ 4Հազար ամ յաչս Տեառն որպէս օր երեկի զի անց. որպէս պահ մի գիշերոյ. 5եւ ամք նոցա անարգութեամբ եղիցին։ Ընդ առաւօտս որպէս դալարի բուսցին, 6ընդ առաւօտս որպէս դալարի զուարճասցին եւ ծաղկեսցին, ընդ երեկոյս թարշամեսցին չորասցին եւ անկցին։ 7Նուազեցա՛ք մեք ՚ի բարկութենէ քումմէ, եւ ՚ի սրտմտութենէ քումմէ խռովեցաք։ 8Եդիր զմեղս մեր առաջի քո, եւ զկեանս մեր ՚ի լոյս երեսաց քոց։ 9Ամենայն աւուրք մեր նուաղեցան, եւ ՚ի բարկութենէ քումմէ խռովեցաք։ Ժամանակ ամաց մերոց անդադա՛ր որպէս սարդի, 10եւ թիւ աւուրց ամաց մերոց ՚ի նոսա եւթանասուն ամ։ Ապա թէ առաւել եւս՝ ութսուն ամ. որ ինչ աւելի քան զայն ցաւօ՛ք եւ հեծութեամբ։ Եկն ՚ի վերայ մեր հեզութիւն, եւ խրատեցաք. 11իսկ արդ ո՞ գիտասցէ զզօրութիւն բարկութեան քո, կամ յահէ քումմէ զսրտմտութիւն քո համարիցի։ 12Այսպէս ցո՛յց ինձ զաջ քո. եւ որ խոնարհ են սրտիւք, զիմաստութիւնս քո։ 13Դա՛րձ Տէր մինչեւ յե՞րբ, մխիթարեա՛ ՚ի ծառայս քո։ 14Լցաք առաւօտու ողորմութեամբ քո. ցնծացաք եւ ուրա՛խ եղաք զամենայն աւուրս կենաց մերոց։ 15Ուրա՛խ եղաք փոխանակ աւուրցն որ խոնարհ արարեր զմեզ, եւ ամացն յորս տեսաք զչարչարանս։ 16Հայեա՛ Տէր ՚ի ծառայս քո եւ ՚ի գործս ձեռաց քոց, եւ առաջնորդեա՛ որդւոց նոցա. 17եղիցի լոյս Տեառն Աստուծոյ ՚ի վերայ մեր։ Զգործս ձեռաց մերոց ուղի՛ղ արա ՚ի մեզ Տէր. զգործս ձեռաց մերոց աջողեա՛ մեզ։ Տունք. ժզ։