Իմաստութիւն յԱսափ. ՀԳ։

1Ընդէ՞ր մերժեցեր Աստուած ՚ի սպառ. բարկացաւ սրտմտութիւն քո ՚ի վերայ խաշին արօտի քոյ։ 2Յիշեա՛ զժողովուրդ քո զոր ստացա՛ր իսկզբանէ. փրկեցեր զվիճակ ժառանգութեան քոյ։ Լեառն Սիոն ա՛յս որ բնակեցեր դու ՚ի սմա. 3համբարձ զձեռն քո ՚ի վերայ ամբարտաւանութեան նոցա ՚ի սպառ։ Որ ինչ անիրաւեցաւ թշնամին ՚ի սրբութեան քում, 4պարծեցան ատելիք քո ՚ի մէջ բարեկենդանութեան քոյ։ 5Եդին զնշանս իւրեանց ՚ի նշանս. եւ ինքեանք ո՛չ ծանեան զելս ՚ի վերուստ։ 6Որպէս յանտառի փայտատօք կոտորեցի՛ն զդրունս նորա, ՚ի միասին փայտատօք եւ մրճովք կործանեցին զնա։ 7Այրեցին ՚ի հուր զսրբութիւն քո. յերկրի պղծեցին զխորան անուան քոյ։ 8Ասացին ՚ի սիրտս իւրեանց ազգ նոցա ՚ի միասին. Եկայք լռեցուսցո՛ւք զամենայն տօնս Աստուծոյ յերկրէ։ 9Նշանս մեք ինչ ո՛չ տեսաք, եւ ո՛չ եւս գուցէ մարգարէ. եւ զմեզ ինչ ոք ո՛չ ճանաչիցէ։ 10Մինչեւ յե՞րբ Աստուած նախատէ թշնամին, բարկացուցանէ հակառակորդն զանուն սուրբ քո։ 11Ընդէ՞ր դարձուցանես զձեռն քո, եւ զաջ քո ՚ի միջոյ ծոցոյ քումմէ ՚ի սպառ։ 12Աստուած թագաւոր մեր յառաջ քան զյաւիտեանս, որ արարեր զփրկութիւն ՚ի մէջ երկրի։ 13Դու հաստատեցեր զօրութեամբ քով զծով. դու խորտակեցե՛ր զգլուխս վիշապաց ՚ի վերայ ջուրց։ 14Դու փշրեցեր զգլուխ Վիշապին, եւ ետուր զնա կերակո՛ւր զօրացն Հնդկաց։ 15Դու բղխեցուցե՛ր զաղբեւրս եւ զվտակս, դու ցամաքեցուցեր զգետս սաստիկս։ 16Քո՛ է տիւ եւ քո է գիշեր, զլոյս եւ զարեւ դո՛ւ հաստատեցեր. 17եւ դու հաստատեցեր զամենայն սահմանս երկրի. զգարուն եւ զամառն դո՛ւ ստեղծեր։ 18Այս յո՛ւշ լիցի քեզ զի թշնամին նախատեաց զՏէրդ. ժողովուրդ անզգամ բարկացո՛յց զանուն սուրբ քո։ 19Մի՛ մատներ գազանաց զանձն որ խոստովան առնի առ քեզ, եւ զանձինս տնանկաց քոց մի՛ մոռանար ՚ի սպառ։ 20Հայեա՛ յուխտ քո՝ զի լցա՛ն տունք ափշելոց յերկրի անիրաւութեամբ։ 21Մի՛ դարձցի տնանկն ամաչեցեալ. այլ աղքատն եւ տնանկ օրհնեսցե՛ն զանուն սուրբ քո։ 22Արի՛ Աստուած եւ դատեա՛ զդատաստանս քո. յիշեա՛ զնախատինս որ յանզգամէն զօրհանապազ։ 23Մի՛ մոռանար զձայն պաշտօնէից քոց. ամբարտաւանութիւն ատելեաց քոց վերասցի հանապազ։ Տունք. իբ։ Գոբղայս. խզ։