2Ասացի թէ պահեցից զճանապարհս իմ. զի մի՛ մեղայց լեզուաւ իմով։ Եդի պահապա՛ն բերանոյ իմոյ՝ ՚ի հակառակել մեղաւորին առաջի իմ։ 3Խուլ եղէ եւ խոնարհեցայ. լռեցի ՚ի բարութենէ՝ եւ ցաւք իմ նորոգեցա՛ն յիս։ 4Ջեռաւ սիրտ իմ ՚ի փորի իմում, եւ ՚ի խորհուրդս իմ վառեցաւ հուր։ 5Խօսեցայ լեզուաւ իմով եւ ասացի. Ցո՛յց ինձ Տէր զկատարած իմ եւ զթիւ աւուրց իմոց քանիօ՞ն է, զի գիտացից թէ ո՞րչափ ինչ պակասեալ է յինէն։ 6Ահա չափով եդիր զաւուրս իմ, եւ կար զօրութեան իմոյ որպէս ոչի՛նչ է առաջի իմ. սակայն ընդունա՛յն է ամենայն մարդ մսեղի։ 7Ապաքէն որպէս ՚ի պատկերի՛ շրջի մարդ, սակայն զուր խռովի, գանձէ եւ ո՛չ գիտէ ում ժողովէ։ 8Իսկ արդ՝ ո՞վ է համբերութիւն իմ թէ ո՛չ դո՛ւ Տէր կամ կա՛ր զօրութեան իմոյ՝ թէ ո՛չ ՚ի քէն։ 9Յամենայն անօրէնութենէ իմմէ փրկեցեր զիս, նախատինս անզգամաց արարեր զիս։ 10Խուլ եղէ եւ ո՛չ բացի զբերան իմ, զի դու արարեր։ 11՚Ի բա՛ց արա յինէն զտանջանս իմ, զի ՚ի զօրութենէ ձեռին քոյ ես պակասեցայ։ 12Կշտամբութեամբ վասն մեղաց խրատեցեր զմարդ, մաշեցեր որպէս սարդիոստայն զանձն նորա. սակայն ընդունա՛յն է ամենայն մարդ։ Հանգիստ։ 13Լո՛ւր Տէր աղօթից իմոց, ո՛ւնկնդիր խնդրուածաց իմոց, արտասուաց իմոց մի՛ լռեր։ Պանդուխտ եմ ես առաջի քո, նժդեհ եւ անցաւոր որպէս ամենայն հարք իմ։ 14Թո՛յլ արա ինձ զի հանգեայց մինչչեւ՛ երթեալ իցեմ, ուստի այլ ո՛չ եւս գտանիցիմ։ Տունք. ժե։