Սաղմոս ՚ի Դաւիթ. ԼԶ։ [281]

1Մի՛ նախանձիր ընդ չարս. մի՛ ընդ այնոսիկ որ գործեն զանօրէնութիւն։ 2Զի որպէս խոտ վաղվաղակի ցամաքեսցին. որպէս դալարի՛ խոտոյ վաղվաղակի անցցեն։ 3Յուսա՛ ՚ի Տէր՝ եւ արա՛ զքաղցրութիւն. բնակեա՛ յերկրի՝ եւ հովուեսցիս ՚ի մեծութեան նորա։ 4Ժտեա՛ ՚ի Տեառնէ՝ եւ նա՛ տացէ քեզ զխնդրուածս սրտի քոյ. 5յայտնեա՛ առաջի Տեառն զճանապարհս քո եւ յուսա՛ ՚ի նա։ Նա արասցէ 6եւ հանցէ որպէս զլոյս զարդարութիւնս քո, զիրաւունս քո որպէս զօր հասարակ։ 7Հնազա՛նդ լեր Տեառն՝ եւ ծառայեա՛ նմա, եւ մի՛ նախանձիր ընդ այնոսիկ որոց առակեալ իցեն ճանապարհք իւրեանց ընդ մարդոյ որ գործէ զանօրէնութիւն։ 8Լռեա՛ ՚ի բարկութենէ եւ հանգի՛ր ՚ի սրտմտութենէ, մի՛ նախանձիր ընդ չարս։ 9Զի չարք վաղվաղակի սատակեսցին. բայց ոյք համբերեն Տեառն նոքա ժառանգեսցեն զերկիր։ 10Փոքր մի եւ այլ ո՛չ եւս իցէ ամպարիշտն. խնդրեսցես զտեղի նորա եւ ո՛չ գտցես։ 11Այլ որ հեզքն են՝ նոքա՛ ժառանգեսցեն զերկիր, եւ փափկասցին ՚ի բազում խաղաղութեան իւրեանց։ 12Սպասէ մեղաւոր արդարոյ, եւ կրճտէ՛ ՚ի վերայ նորա զատամունս իւր. 13այլ Տէր ծիծաղեսցի՛ զնովաւ։ Քանզի յառաջագոյն տեսանէ, զի հասեալ է օր նորա։ 14Սուր հանին մեղաւորք եւ լարեցի՛ն զաղեղունս իւրեանց՝ հարկանե՛լ զաղքատ եւ զտնանկ, սպանանել զայն որ խոնա՛րհն է սրտիւ։ 15Սուրք նոցա մտցեն ՚ի սի՛րտս նոցա, եւ աղեղունք նոցա փշրեսցին։ 16Լաւ է սակաւի՛կ ինչ արդարոյ քան զբազում մեծութիւն մեղաւորաց, 17եւ բազուկք ամպարշտաց խորտակեսցին։ Հաստատէ Տէր զարդարս 18եւ ճանաչէ զաւուրս անբծից, ժառանգութիւն նոցա յաւիտեան եղիցի։ 19Մի՛ ամաչեսցեն նոքա ՚ի ժամանակս չարութեան. այլ յաւուրս սովոյ յագեսցի՛ն։ 20Ահա մեղաւորք կորիցեն. այլ թշնամիք Տեառն ՚ի փառաւորել եւ ՚ի բարձրանալ իւրեանց պակասեսցին որպէս ծուխ զի պակասէ։ 21Փոխ առնու մեղաւորն եւ ո՛չ հատուցանէ. այլ որ արդարն է ողորմի եւ տայ։ 22Ոյք օրհնեն զՏէր՝ ժառանգեսցեն զերկիր, եւ ոյք անիծանեն սատակեսցի՛ն ՚ի նմանէ։ 23՚Ի Տեառնէ ուղղին գնացք առն, զճանապարհս նորա նա՛ կամի յոյժ։ 24Թէպէտ եւ գայթագղեսցի, նա մի՛ կործանեսցի, զի Տէր ձեռնկալո՛ւ է նորա։ 25Մանուկ էի ես եւ ծերացայ, եւ ո՛չ տեսի զարդար արհամարհեալ, եւ ո՛չ զզաւակ նորա թէ մուրանա՛յ հաց։ 26Զօրհանապազ ողորմի եւ տայ փոխ, զաւակ նորա օրհնեալ եղիցի յաւիտեան։ 27Խոտորեա՛ ՚ի չարէ եւ արա՛ զբարի. բնակեսցես յաւիտեանս յաւիտենից ՚ի նմա։ 28Տէր սիրէ զիրաւունս, եւ ո՛չ ընդ վայր հարկանէ զսուրբս իւր, այլ յաւիտեան պահէ զնոսա։ Անօրէնք հալածեսցին ՚ի միասին, եւ զաւակ ամպարշտաց սատակեսցի։ 29Այլ արդարք ժառանգեսցեն զերկիր, եւ բնակեսցեն յաւիտեանս յաւիտենից ՚ի նմա։ 30Բերան արդարոյ պատմէ զիմաստութիւն, եւ լեզու նորա խօսեսցի զիրաւունս։ 31Օրէնք Աստուծոյ իւրոյ են ՚ի սրտի իւրո՛ւմ, եւ մի՛ գայթագղեսցին գնացք նորա։ 32Հայի մեղաւորն ընդ արդար եւ խնդրէ սպանանել զնա, 33այլ Տէր ո՛չ թողու զնա ՚ի ձեռս նորա, եւ ո՛չ դատա՛պարտէ զնա յորժամ դատի զնա։ 34Համբե՛ր Տեառն եւ պահեա՛ զճանապարհս նորա, եւ բա՛րձր արասցէ զքեզ ՚ի ժառանգել զերկիր, եւ զսատակումն մեղաւորաց տեսցես։ 35Տեսի զամպարիշտն վերացեա՛լ բարձրացեալ որպէս զմայրս Լիբանանու։ 36Անցի եւ ահա՝ ո՛չ էր, խնդրեցի՝ եւ ո՛չ գտաւ տեղի նորա։ 37Պահեա՛ զանբծութիւն, եւ տե՛ս զուղղութիւն. զի գո՛ն մնացուածք յառն խաղաղարարի։ 38Անօրէնք հալածեսցի՛ն ՚ի միասին, եւ զաւակ ամպարշտաց կորիցէ։ 39Փրկութիւն արդարոց ՚ի Տեառնէ է, վերակացու է նոցա ՚ի ժամանակս նեղութեան։ 40Օգնեսցէ նոցա Տէր եւ փրկեսցէ՛ զնոսա. ապրեցուսցէ ՚ի մեղաւորաց՝ եւ կեցուսցէ՛ զնոսա զի յուսացան ՚ի նա։ Տունք. լը։