Սաղմոսներ

147

12Գովեա՛ զՏէր։ Եւ օրհնեա՛ զԱստուած քո Սիովն։ 13Զի զօրացոյց զնիգս դրանց քոց, եւ օրհնեաց զորդիս քո ՚ի քեզ։ 14Որ ե՛դ զսահմանս քո ՚ի խաղաղութիւն պարարտութեամբ ցորենոյ լցոյց զքեզ։ 15Որ առաքէ՛ զբան իւր յերկիր, վաղվաղ ընթանան պատգամք նորա։ 16Դնէ զձիւն որպէս զասր, եւ զմէգ որպէս փոշի՛ ցանեաց։ 17Արկանէ զսառն որպէս պատառս, առաջի ցրտոյ նորա ո՛ կարէ կալ։ 18Առաքէ զբան իւր եւ հալէ զնոսա, հնչեսցեն հողմք եւ գնասցեն ջուրք։ 19Ո պատմէ զբան իւր Յակովբայ, զարդարութիւն եւ զիրաւունս Իսրայէլի։ 20Ո՛չ այսպէս արար ամենայն ազգաց Տէր, եւ զդատաստանս իւր ո՛չ յայտնեաց նոցա։ Տունք. ժ։ Գոբղայս. լբ։

Աստվածաշունչ «Գրաբար» Թարգմանություն (1805)