1Իմաստութիւն շինեաց ի՛ւր տուն, եւ կանգնեաց սիւնս եւթն։ 2Զե՛ն զզենլիս իւր, եւ խառնեաց ՚ի խառնելիս զգինի իւր, եւ պատրաստեաց զսեղան իւր։ 3Եւ առաքեաց զծառայս իւր, կոչել բա՛րձր քարոզութեամբ ՚ի խառնելիս իւր՝ 4եւ ասէ. Որ ոք իցէ անզգամ, եկեսցէ՛ առ իս։ Եւ ցպակասամիտսն ասէ. 5Եկա՛յք կերա՛յք ՚ի հացէ իմմէ, եւ արբէ՛ք զգինի իմ զոր խառնեցի ձեզ։ 6Թողէ՛ք զանզգամութիւն եւ կեցջիք. խնդրեցէ՛ք զիմաստութիւն զի ապրեսջիք. եւ ուղղեցէ՛ք գիտութեամբ զհանճար. եւ ուղիղ ճանապարհաւ իմացարո՛ւք զխրատ։

7Որ խրատէ զչարս՝ առցէ անձին իւրում անարգա՛նս. եւ որ յանդիմանէ զամպարիշտս՝ ատեայ զանձն։ 8Մի՛ յանդիմաներ զչարս, զի մի՛ ատեսցեն զքեզ. յանդիմանեա՛ զիմաստունն, եւ սիրեսցէ զքեզ. զանմիտն, եւ յաւելցէ ատել զքեզ։ 9Տո՛ւր իմաստնոյն պատճառս՝ եւ իմաստնագոյն եւս լիցի. տեղեկացո՛ զարդարն, եւ յաւելցէ ընդունել։ 10Սկիզբն իմաստութեան՝ երկեւղ Տեառն, եւ խորհուրդ սրբոց հանճար. իմանալ զօրէնս՝ մտա՛ց առատաց է։ 11Այսո՛ւ օրինակաւ բազում ժամանակս կեցցես. եւ յաւելցին քեզ ամք կենաց։ 12Որդեակ իմ՝ թէ իմաստուն լինիցիս, անձին քում իմաստո՛ւն իցես՝ եւ ընկերաց. եւ եթէ անզգա՛մ իցես՝ միայն պեղեսցես զչարիս։ Որ հաստատի ՚ի ստութիւն՝ նա զհո՛ղմս արածէ եւ նոյն հալածէ զթռչունս թեւաւորս։ Զի եթող զճանապարհս այգւոյ իւրոյ, եւ ՚ի շաւղաց անդոյ իւրոյ մոլորեալ է։ Գնա՛յ ընդ անջրդին եւ ընդ անապատն. եւ ընդ երկիր կարգեալ ՚ի ծարաւուտ. եւ ժողովէ ձեռօք իւրովք զանպտղութիւն։ 13Կին անզգամ եւ յանդուգն կարօ՛տ լիցի հացի. եւ որ ո՛չ գիտէ զամօթ։ 14Նստաւ առ դրունս տան իւրոյ աթոռով յայտնապէս ՚ի հրապարակս. 15եւ կոչէ զանցաւորս որ գնայցեն ուղի՛ղ զճանապարհս իւրեանց։ 16Որ ոք իցէ ՚ի ձէնջ առաւել անմտագոյն՝ առ իս դարձցի. եւ պակասամտացդ հրաման տամ, եւ ասեմ. 17Հա՛ց գաղտնի մտադեւր կերիջիք, եւ ջուր գողունի՝ ախորժելով արբջիք։

ԱՌԱԿՔ ՍՈՂՈՄՈՆԻ Բան Երկրորդ

18Եւ ո՞ ո՛չ գիտէ թէ երկրածինք առ նմա կորնչին. եւ ՚ի թափս դժոխոց հասանեն։ Այլ դու ՚ի բա՛ց ոստիր, եւ մի՛ յամեր ՚ի տեղւոջ նորա. եւ մի՛ հաստատեր զակն քո ՚ի նա։ Զի ա՛յնպէս անցցես ընդ ջուրն օտար, եւ անցանիցես ընդ գետն օտարական. եւ ՚ի ջրոյ օտարէ ՚ի բաց լինիցիս. եւ յօտար աղբիւրէ մի՛ ըմպիցես։ Զի բազում ժամանակս կեցցես. եւ յաւելցին քեզ ամք կենաց։