1Պատասխանի ողոք՝ դարձուցանէ զսրտմտութիւն։ Բան խիստ՝ յարուցանէ զբարկութիւն. 2լեզո՛ւ իմաստնոյ գիտէ զբարիս։ Բերան անզգամաց պատմեն զչարիս։ 3Յամենայն տեղիս աչք Տեառն դիտեն զբարիս եւ զչարս։ 4Բժշկութիւն լեզուի՝ ծա՛ռ կենաց. եւ որ պահէն զնա՝ լցցի՛ հոգւով։ 5Անզգամն՝ անգոսնէ զխրատ հօր. որ պահէ զյանդիմանութիւն՝ խորագէ՛տ է։ ՚Ի յաճախել արդարութեան՝ զօրութիւն բազում. եւ ամպարիշտք արմատաքի՛ յերկրէ կորիցեն։ 6Տունք արդարոց զօրութեամբ բազմաւ. պտուղք ամպարշտաց կորիցեն։ 7Շրթունք իմաստնոց՝ հաստատեալ են իմաստութեամբ. սիրտք անմտաց ո՛չ են անսխալք։ 8Պատարագք ամպարշտաց՝ պի՛ղծ են առաջի Աստուծոյ. ուխտք ուղղոց՝ ընդունելի՛ են նմա։ 9Պի՛ղծ են առաջի Տեառն ճանապարհք ամպարշտաց. իսկ որ երթայ զհետ արդարութեան՝ սիրէ զնա։ 10Խրատ անմեղին՝ ճանաչի՛ մերձաւորաց, իսկ որ ատեանն զյանդիմանութիւն՝ վախճանեսցին անարգանօք։ 11Դժոխք եւ կորուստ յայտնի՛ են առաջի Տեառն. զիար՞դ ո՛չ եւ սիրտք մարդկան։ 12Ոչ սիրէ անխրատն զյանդիմանիչս իւր, եւ ընդ իմաստունս ո՛չ խօսեսցի։ 13Սրտի բերկրեցելոյ երեսք ծաղկին. եւ ոգի որ ՚ի տրտմութեան թախծեալ շրջի։ 14Սիրտ ուղիղ՝ խնդրէ զիմաստութիւն. եւ բերան անխրատից՝ տեղեկանա՛յ չարեաց։ 15Յամենայն ժամանակս աչք չարաց՝ սպասե՛ն չարեաց, իսկ բարիքն՝ հանդարտե՛ն յամենայն ժամ։ 16Լա՛ւ է փոքր բաժին երկիւղիւ Տեառն, քան զգանձս մեծամեծս աներկիւղութեամբ։ 17Լա՛ւ է կոչունք բանջարեղէնք սիրո՛վ եւ շնորհիւ, քան զուարակ ՚ի մսրոյ թշնամութեամբ։ 18Այր բարկացօղ՝ նիւթէ՛ զկռիւս. իսկ երկայնամիտն եւ զհանդերձեալն ցածուցանէ։ Այր երկայնամիտ շիջուցանէ զդատաստանս. իսկ ամպարիշտն՝ առաւե՛լ եւս գրգռէ։ 19Ճանապարհք վատաց՝ կցեալ են փշովք, իսկ ժրացն վարունք են։ 20Որդի իմաստուն՝ ուրա՛խ առնէ զհայր. որդի անմիտ՝ արհամարհէ զմայր իւր։ 21Սիրտ անմտի կարօ՛տ է հանճարոյ. այր իմաստուն ուղղո՛րդ գնայ։ 22Յապաղեն զխորհուրդս՝ որ ո՛չ պատուեն զխորհրդակիցս։ ՚Ի սիրտս խորհրդականաց հաստատի՛ խորհուրդ. 23եւ ո՛չ հնազանդի նմա անզգամ. եւ ո՛չ ասիցէ դիպօղ ինչ եւ բարի հասարակաց։ 24Ճանապարհք կենաց ՚ի խորհուրդս իմաստնոց, զի խորշեալ ՚ի դժոխոց՝ փրկեսցի։ 25Զտունս թշնամանողաց կործանէ՛ Տէր. եւ հաստատէ զսահմանս որբոց եւ այրեաց։ 26Պի՛ղծ է առաջի Տեառն խորհուրդ անիրաւ. բանք սրբոց պարկե՛շտ են։ 27Սատակէ զանձն իւր կաշառառուն. իսկ որ ատեայ զկաշառս՝ կեցցէ՛։ Ողորմութեամբ եւ հաւատո՛վ սրբին մեղք. երկիւղիւ Տեառն խորշի ամենայն ոք ՚ի չարէ։ 28Սիրտք արդարոց խոկան զհաւատս. բերան ամպարշտի պատասխանի տայ զչարիս։ Ընդունելի՛ են առաջի Տեառն ճանապարհք մարդոց արդարոց. վասն նոցա եւ թշնամիք բարեկամք լինին։ 29Հեռի՛ է Աստուած յամպարշտաց. եւ աղօթից արդարոց՝ լսէ՛։ Լա՛ւ է սակաւիկ ինչ առնուլ արդարութեամբ, քան զբազում արդիւնս աներկիւղութեամբ։ Սիրտ առն խորհեսցի զիրաւունս. զի յԱստուծոյ ուղղեսցին գնացք նորա։ 30Ակն որ տեսանէ զբարիս՝ ուրա՛խ առնէ զսիրտ. համբաւ բարեաց պարարէ զոսկերս։ 32Որ մերժէ զխրատ՝ ատեա՛յ զանձն. որ պահէ զյանդիմանութիւն՝ ստանա՛յ զհանճար։ 33Երկեւղ Տեառն խրատ եւ իմաստութիւն. եւ սկի՛զբն փառաց պատասխանի արասցէ նմա։