1Եւ եղեւ աղաղա՛կ մեծ ՚ի ժողովրդեանն, եւ կանանց իւրեանց՝ ա՛յր առ եղբայր իւր. 2եւ ասեն. Վասն որդւոց մերոց եւ դստերաց մերոց, որոց պակասեցին կերակուրք՝ երթիցուք գնեսցուք՝ եւ կեցցուք։ 3Եւ ոմանք ասէին. Զանդաստանս մեր եւ զայգիս դիցո՛ւք ՚ի գրաւի, եւ առցուք ցորեան եւ կերիցուք։ 4Եւ էին ոմանք որ ասէին. Տուա՛ք զստացուածս մեր, եւ առաք ոսկի եւ արծաթ, եւ տուա՛ք ՚ի հարկս թագաւորի։ 5Եւ արդ՝ որպէս մարմինք եղբարց մերոց են մարմինք մեր, եւ որպէս որդիք նոցա՝ որդիք մեր. եւ արդ՝ ընդէ՞ր տուաք մեք զորդիս մեր ՚ի ծառայութիւն, եւ դստերք մեր վարեալ են ՚ի բռնութիւն, եւ ո՛չ գոյ ՚ի ձեռս մեր կա՛ր՝ որով փրկեսցուք զնոսա։ 6Եւ տրտմեցայ ես յո՛յժ յորժամ լուայ զաղաղակն՝ եւ զբանս նոցա. 7եւ արարի խորհուրդ ընդ միտս իմ. եւ կագեցայ ընդ պատուականս եւ ընդ իշխանս նոցա, եւ ասեմ ցնոսա. Դո՞ւք էք որ խնդրէք զհարկս յեղբարց ձերոց։ Եւ հրամայեցի նոցա լինել ժողո՛վ մեծ. 8եւ ասեմ ցնոսա. Մե՛ք փրկեսցուք զեղբարս մեր զՀրէայս որ վաճառեցան հեթանոսաց, զոր մեք ո՛չ գիտացաք. եւ դուք վաճառեցէ՞ք զնոսա։ Եւ լռեցին, եւ ո՛չինչ կարացին տա՛լ պատասխանի։ 9Եւ ասացի ցնոսա. Ո՛չ բարւոք է գործդ զոր դուքդ առնէք, վասն զի ո՛չ երկնչիք յԱստուծոյ. եւ վասն այսորիկ ո՛չ եւս զերծաք մեք ՚ի նախատանաց հեթանոսաց՝ եւ ՚ի թշնամեաց մերոց։ 10Եւ ասեմ ես ցեղբարսն իմ եւ ցծանօթս. Եւ ե՛ս եւ դուք տացուք արծաթ եւ արդիւնս ՚ի փրկանս զոր խնդրեն հարկահանքդ, 11եւ դարձուսցուք այսօր զանդաստանս զայգիս եւ զձիթենիս եւ զտունկս դոցա. եւ ընդ արծաթոյ մերոյ գնեսցեն զցորեան՝ զգինի՝ եւ զձէթ, եւ բերցեն դոցա։ 12Եւ ասեն իշխանքն եւ այլ մեծամեծքն. Դարձուսցո՛ւք անդրէն՝ եւ ՚ի դոցանէ ո՛չ ինչ խնդրեսցուք, եւ ա՛յդպէս արասցուք որպէս հրամայեցերդ։ Եւ կոչեցի զքահանայսն՝ եւ երդմնեցուցի զնոսա վասն բանիս այսորիկ. 13եւ զարկանելին իմ թօթափեցի ուժգին, եւ ասեմ. Ա՛յսպէս թօթափեսցէ Աստուած զամենայն այր որ ո՛չ կատարեսցէ զբանս զայս՝ ՚ի կենաց իւրոց, եւ ՚ի տեղեաց իւրոց, եղիցի որպէս ունայնացեալ եւ թօթափեալ ՚ի կենաց իւրոց։ Եւ ասացին ամենայն ժողովուրդ եկեղեցւոյն այնորիկ. Ամէն։ Եւ օրհնեցին զՏէր. եւ արարին եւ կատարեցին ամենայն ժողովուրդքն զբանս զայս։ 14Եւ յօրէն յայնմանէ յորմէ հետէ պատուիրեցի՝ զի մի՛ լիցին նոցա իշխանք Յուդայ. ՚ի քսաներորդ ամէն՝ մինչեւ յամն երեսներորդ երկրորդ Ատաշէսի արքայի զերկոտասան ամ, ե՛ս եւ եղբարք իմ եղաք իշխանք։ Բռնի՛ զուրուք մեք ո՛չ կերաք եւ արբաք։ 15Եւ որք էին բռնացեալ զառաջինն՝ ծանրացուցի նոցա, եւ առի՛ ՚ի նոցանէ զհաց եւ զգինի, եւ զա՛յլ ամենայն. արծաթ դիդրաքմայս քառասուն, եւ դարձուցի ՚ի տեարս իւրեանց, եւ ՚ի բա՛ց արարի զնոսա յիշխանութենէ ժողովրդեանն, եւ ես ո՛չ եղէ իբրեւ զնոսա վասն երկիւղին Աստուծոյ։ 16Եւ յաջողէր գործ պարսպին. եւ ո՛չ զուրուք բռնացայ ունել զանդաստանս եւ կամ զայգիս. եւ ամենեքեան էին անխափան ՚ի գործ պարսպին։ 17Եւ արս հարիւր ՚ի Հրէիցն, եւ այլք որ գային ՚ի հեթանոսաց առ մեզ որ շուրջ էին զմեւք՝ ե՛ս ծախէի՝ եւ խառնէի ՚ի ճաշն իմ։ 18Եւ լինէր յաւուր միում զուարակ մի, եւ ոչխարք վեց ընտիրք, եւ ամիկ մի. եւ ա՛յս էր յաւուր ծախքն իմ. եւ ընդ մէջ տասն աւուր անխնա՛յ տայի զգինին ըմպել ամենեցուն. եւ ո՛չ յումեքէ առի զհաց բռնի, քանզի գիտէի եթէ ծանր էր գործ ժողովրդեանն։ 19Յիշեսցէ զիս Աստուած ՚ի բարութիւն, որպէս արարի ամենայն ժողովրդեանն։