ԻԱ եզ

1Յաւուրսն յայնոսիկ դարձեալ ժողովուրդ բազում էր, եւ ինչ՝ ո՛չ ունէին ուտել. կոչեա՛ց զաշակերտսն իւր՝ եւ ասէ ցնոսա. 2Գթա՛մ ես ՚ի վերայ ժողովրդեանդ. զի արդ՝ երե՛ք աւուրք են՝ մինչ առ ի՛ս են, եւ ո՛չ ունին զինչ ուտիցեն. 3եւ եթէ արձակեմ զդոսա նօթիս ՚ի տունս իւրեանց, նքթիցե՛ն ՚ի ճանապարհի. զի ոմանք ՚ի դոցանէ ՚ի հեռաստանէ՛ եկեալ են։ 4Պատասխանի ետուն նմա աշակերտքն նորա. Ուստի՞ կարես յագեցուցանել զդոսա հացիւ յանապատի աստ։ 5Եւ հարցանէր զնոսա. Քանի՞ նկանակ հաց ունիք։ Եւ նոքա ասեն. Եւթն։ 6Եւ հրամայեաց ժողովրդեանն բազմե՛լ ՚ի վերայ երկրի. եւ առեալ զեւթն նկանակն՝ գոհացա՛ւ՝ եբե՛կ, եւ տայր ցաշակերտսն զի արկցե՛ն. եւ արկին առաջի ժողովրդեանն։ 7Եւ ձկունս՝ սակա՛ւ ունէին. եւ զա՛յն եւս օրհնեաց, եւ հրամայեաց արկանել։ 8Կերան եւ յագեցա՛ն, եւ բարձին զնշխարս կոտորոցն՝ եւթն զամբիղ։ 9Եւ էին որք կերանն՝ իբրեւ չո՛րք հազարք. եւ արձակեա՛ց զնոսա։ 10Եւ նոյնժամայն մտեալ ՚ի նաւ հանդերձ աշակերտօքն՝ ե՛կն ՚ի կողմանս Դաղմանունեայ։ 11Եկին փարիսեցքն՝ եւ սկսան վիճե՛լ ընդ նմա, եւ խնդրէին ՚ի նմանէ նշա՛ն յերկնից՝ փորձելո՛վ զնա։ 12Եւ զայրացա՛ւ յոգի իւր՝ եւ ասէ. Զի՞ է՝ զի ազգս այս նշան խնդրէ. ամէն ասեմ ձեզ, թէ՛ տացի նշան ազգիս այսմիկ։ 13Եթող զնոսա. դարձեալ եմուտ ՚ի նաւ, եւ գնա՛ց յայնկոյս։ 14Եւ մոռացան հաց բառնալ. բայց մի նկանակ ունէին ընդ իւրեանս ՚ի նաւին։

15Եւ պատուիրէ՛ր նոցա եւ ասէր. Զգո՛յշ եղերուք ՚ի խմորոյ անտի փարիսեցւոց՝ եւ ՚ի խմորոյ Հերովդիանոսաց։ 16Եւ խորհէին ընդ միմեանս եւ ասէին, թէ զի հացս ո՛չ ունիմք։ 17Գիտաց Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Զի՞ խորհիք ՚ի սիրտս ձեր թե՛րահաւատք՝ թէ հաց ո՛չ ունիք. տակաւին ո՛չ իմանայք եւ ո՛չ յիշէք. ապշութիւն ունի զսիրտս ձեր. 18աչք գո՛ն՝ եւ ո՛չ տեսանէք, ականջք են՝ եւ ո՛չ լսէք եւ ո՛չ իմանայք տակաւին. եւ ո՛չ յիշէք, 19յորժամ զհինգ նկանակն ՚ի հինգ հազարսն, եւ քանի՞ սակառի բարձէք զկոտորոցն լի։ Եւ ասեն ցնա. Երկոտասա՛ն։ 20Եւ յորժամ զեւթն նկանակն ՚ի չորս հազարսն, եւ քանի՞ զամբիղ լի՝ բարձէք զկոտորոցն։ Եւ նոքա ասեն. Եւթն։ 21Եւ ասէ ցնոսա. Իսկ զիա՞րդ ո՛չ իմանայք։

22Գա՛ն ՚ի Բեթսայիդա. եւ ածեն առաջի նորա կո՛յր մի, եւ աղաչէին զնա՝ զի մերձեսցի ՚ի նա։ 23Եւ առեալ զձեռանէ կուրին՝ եհա՛ն արտաքոյ շինին, եթուք յա՛չս նորա, եւ ձե՛ռն եդ ՚ի վերայ նորա. եւ հարցանէր ցնա՝ թէ տեսանիցէ՛ ինչ։ 24Բացաւ՝ եւ ասէր. Տեսանե՛մ զմարդիկս՝ զի շրջին իբրեւ զծառս։ 25Դարձեալ եդ ձեռս ՚ի վերայ աչաց նորա՝ եբաց, եւ տեսանէ՛ր. ողջացաւ եւ տեսանէ՛ր համարձակ զամենայն։ 26Արձակեա՛ց զնա ՚ի տուն իւր՝ եւ ասէ. ՚Ի շէնդ մի՛ մտանիցես, այլ ե՛րթ ՚ի տուն քո. եւ յորժամ ՚ի շէնն մտանիցես՝ մի՛ ումեք ասիցես ՚ի շինին։

ԻԴ զկ

27Եւ ե՛լ Յիսուս աշակերտօքն հանդերձ ՚ի շէնս Կեսարեայ Փիլիպեայ. եւ ՚ի ճանապարհին հարցանէ՛ր ցաշակերտսն՝ եւ ասէր. Զո՞ ուստեք՝ ասեն զինէն մարդիկն՝ թէ իցեմ։ 28Նոքա ետո՛ւն պատասխանի՝ եւ ասեն. ԶՅովհա՛ննէս մկրտիչ, եւ այլք՝ ԶԵղիա՛, եւ այլք՝ Զմի ոք ՚ի մարգարէից անտի։ 29Ասէ ցնոսա. Իսկ դուք՝ զո՞ ուստեք ասէք զինէն թէ իցեմ։ Պատասխանի՛ ետ Պե՛տրոս, եւ ասէ ցնա. Դո՛ւ ես Քրիստոսն։ 30Եւ սաստեա՛ց ՚ի նոսա՝ զի ումեք՝ մի՛ ասիցեն զնմանէ։ 31Եւ սկսաւ ուսուցանել զնոսա, թէ պա՛րտ է Որդւոյ մարդոյ բազո՛ւմ չարչարանս ընդունել, եւ անարգել յերիցանց եւ ՚ի քահանայապետից եւ ՚ի դպրաց, եւ մեռանել. եւ յերիր աւուր յառնե՛լ. 32եւ համարձա՛կ զբանն խօսեցաւ։ Եւ առեալ զնա մեկուսի՛ Պետրոսի՝ սկսաւ սաստե՛լ նմա։ 33Եւ նա՝ դարձաւ ետես զաշակերտսն, սաստեա՛ց Պետրոսի եւ ասէ. Ե՛րթ յետս՝ ի՛մ Սատանայ. զի ո՛չ խորհիս դու զԱստուծոյսն, այլ զմարդկանս։ 34Եւ կոչեցեալ առ ինքն զժողովուրդն աշակերտօքն հանդերձ՝ ասէ ցնոսա. Եթէ ոք՝ կամի գալ զկնի իմ, ուրասցի՛ զանձն իւր, եւ բարձցէ զխաչ իւր՝ եւ եկեսցէ՛ զկնի իմ։ 35Զի որ կամիցի ապրեցուցանել զանձն իւր, կորուսցէ՛ զնա. եւ որ կորուսցէ զանձն իւր վասն աւետարանին, ապրեցուսցէ՛ զնա։ 36Զի՞նչ օգուտ է մարդոյ՝ եթէ զաշխարհ ամենայն շահեսցի, եւ զանձն իւր տուժեսցի. 37քանզի՝ զի՞նչ տացէ մարդ՝ փոխանակ անձին իւրոյ։ 38Զի որ ոք՝ ամօթ համարեսցի զիս եւ զբանս իմ ՚ի շնացօ՛ղ եւ ՚ի մեղաւո՛ր ազգիս յայսմիկ, եւ Որդի մարդոյ յամօթ արասցէ զնա՝ յորժամ եկեսցէ փառօք Հօ՛ր իւրոյ եւ հրեշտակաց սրբոց։ 39Եւ ասէ ցնոսա. Ամէն ասե՛մ ձեզ. զի են ոմանք ՚ի սոցանէ որ ա՛ստ կան, որք մի՛ ճաշակեսցեն զմահ՝ մինչեւ տեսցեն զարքայութիւն Աստուծոյ եկեալ զօրութեամբ։