1Եւ եղեւ իբրեւ կատարեաց Յիսուս զամենայն զբանս զայսոսիկ, ասէ՛ ցաշակերտսն իւր. 2Գիտէ՛ք, զի յետ երկուց աւուրց զատիկ լինի. եւ Որդի մարդոյ մատնի ՚ի խա՛չ ելանել։ 3Յայնժամ ժողովեցան քահանայապետքն եւ դպիրք եւ ծերք ժողովրդեանն ՚ի սրա՛հ քահանայապետին՝ որում անուն էր Կայիափա. 4եւ արարին խորհուրդ՝ զի նենգութեամբ կալցին զՅիսուս՝ եւ սպանցեն։ 5Բայց ասէին, թէ մի՛ ՚ի տօնի աստ՝ զի մի՛ խռովութիւն լինիցի ՚ի ժողովրդեանն։

6Իբրեւ եկն Յիսուս ՚ի Բեթանիա ՚ի տուն Սիմոնի բորոտի, 7մատեա՛ւ առ նա կին մի, որ ունէր շիշ իւղոյ ծանրագնի, եւ թափեա՛ց ՚ի գլուխ նորա ՚ի բազմականին։ 8Իբրեւ տեսին աշակերտքն՝ բարկացա՛ն՝ եւ ասեն. Ընդէ՞ր է կորուստդ այդ իւղոյդ. 9զի մա՛րթ էր վաճառել զդա մեծագնի՝ եւ տա՛լ աղքատաց։ 10Գիտա՛ց Յիսուս՝ եւ ասէ ցնոսա. Զի՞ աշխատ առնէք զկինդ, գործ մի բարի՛ գործեաց դա յիս։ 11Յամենայն ժամ զաղքատս ընդ ձե՛զ ունիք, բայց զիս ո՛չ հանապազ ընդ ձեզ ունիք։ 12Արկանել դորա զեւղդ ՚ի մարմին իմ, առ ՚ի թաղելո՛յ զիս նշանակեաց։ 13Բայց ամէն ասե՛մ ձեզ, զի ուր եւ քարոզեսցի աւետարանս այս ընդ ամենայն աշխարհ՝ խօսեսցի՛ եւ զոր արա՛ր դա՝ ՚ի յիշատա՛կ դորա։ 14Յայնժամ գնաց մի յերկոտասանիցն անուանեալն Յո՛ւդա Սկարիովտացի՝ առ քահանայապետսն, եւ ասէ. 15Զի՞նչ կամիք տալ ինձ, եւ ես մատնեցի՛ց զնա ձեզ։ Եւ նոքա կշռեցին նմա երեսո՛ւն արծաթի։ 16Եւ յայնմ հետէ խնդրէր պարա՛պ՝ զի մատնեսցէ՛ զնա նոցա։

17Եւ յառաջնում աւուր բաղարջակերացն մատեա՛ն աշակերտքն առ Յիսուս եւ ասեն. Ո՞ւր կամիս՝ զի պատրաստեսցո՛ւք քեզ ուտել զզատիկն։ 18Եւ նա՝ ասէ ցնոսա. Երթա՛յք ՚ի քաղաքն առ այս անուն, եւ ասացէ՛ք ցնա. Վարդապե՛տ ասէ. Ժամանակ իմ մերձեա՛լ է, առ քե՛զ առնեմ զզատիկ աշակերտօքս հանդերձ։ 19Եւ արարին աշակերտքն որպէս հրամայեաց նոցա Յիսուս, եւ պատրաստեցին զզատիկն։ 20Եւ իբրեւ երեկո՛յ եղեւ՝ կա՛յր բազմեա՛լ ընդ երկոտասան աշակերտսն։ 21Եւ մինչ դեռ ուտէին նոքա, ասէ՛. Ամէն ասե՛մ ձեզ, զի մի՛ ոմն ՚ի ձէնջ մատնելո՛ց է զիս։ 22Եւ տրտմեցա՛ն յոյժ. եւ սկսան ասել ցնա՝ իւրաքանչի՛ւր ոք ՚ի նոցանէ. Միթէ ե՛ս իցեմ Տէր։ 23Նա՝ պատասխանի ետ՝ եւ ասէ. Որ մխեաց ընդ իս զձեռն իւր ՚ի սկաւառակն՝ նա՛ մատնելոց է զիս։ 24Որդի մարդոյ երթա՛յ՝ որպէս գրեալ է վասն նորա. բայց վա՛յ մարդոյն այնմիկ՝ յոյր ձեռս Որդին մարդոյ մատնեսցի. լաւ էր նմա՝ թէ չէ՛ր ծնեալ մարդն այն։ 25Պատասխանի ետ Յուդա՝ որ մատնելոցն էր զնա՝ եւ ասէ. Միթէ ե՛ս իցեմ վա՛րդապետ։ Ասէ ցնա. Դո՛ւ ասացեր։

26Եւ մինչդեռ ուտէին նոքա, ա՛ռ Յիսուս հաց՝ օրհնեա՛ց եւ եբե՛կ, եւ ետ աշակերտացն՝ եւ ասէ. Առէ՛ք կերա՛յք՝ ա՛յս է մարմին իմ։ 27Եւ առեալ բաժակ գոհացա՛ւ՝ ետ նոցա եւ ասէ. Արբէ՛ք ՚ի դմանէ ամենեքին. 28զի ա՛յդ է արիւն իմ նորո՛յ ուխտի, որ ՚ի վերայ բազմաց հեղու ՚ի թողութիւն մեղաց։ 29Բայց ասե՛մ ձեզ. Ո՛չ եւս արբից յայսմ հետէ ՚ի բերոյ որթոյ մինչեւ ցօրն ցայն՝ յորժամ արբից զդա ընդ ձեզ նո՛ր յարքայութեան Հօր իմոյ։ 30Եւ օրհնեցին, եւ ելին ՚ի լեառն Ձիթենեաց։

31Յայնժամ ասէ ցնոսա Յիսուս. Ամենեքին դուք՝ գայթագղելո՛ց էք յինէն յայսմ գիշերի. զի գրեալ է՝ թէ հարից զհովիւն՝ եւ ցրուեսցի՛ն ոչխարք հօտին։ * 32Եւ յետ յառնելոյն իմոյ, յառաջեցի՛ց քան զձեզ ՚ի Գալիլեա։ 33Պատասխանի ետ Պետրոս՝ եւ ասէ ցնա. Թէպէտ եւ ամենեքեան գայթագղեսցին ՚ի քէն, սակայն ես ո՛չ գայթագղեցայց։ 34Ասէ ցնա Յիսուս. Ամէն ասե՛մ քեզ. զի յայսմ գիշերի՝ մինչչեւ՛ հաւու խօսեալ իցէ, երի՛ցս ուրասցիս զիս։ 35Ասէ ցնա Պետրոս. Թէ եւ մեռանե՛լ հասանիցէ ընդ քեզ, զքեզ ո՛չ ուրացայց։ Նո՛յնպէս եւ ամենայն աշակերտքն ասէին։ 36Յայնժամ գայ Յիսուս ընդ նոսա ՚ի գեղ մի՝ որում անուն էր Գեթսամանի, եւ ասէ ցնոսա. Նստարո՛ւք այդր՝ մինչեւ երթայց կացից յաղօ՛թս։ 37Եւ առեալ ընդ իւր զՊե՛տրոս՝ եւ զերկուս որդիսն Զեբեդեայ, սկսաւ տրտմե՛լ եւ հոգալ։ 38Յայնժամ ասէ ցնոսա. Տրտո՛ւմ է ոգի իմ մինչեւ ՚ի մահ, կացէ՛ք աստ՝ եւ սկեցէ՛ք ընդ իս։ 39Եւ մատուցեալ յառաջ սակաւիկ մի՝ անկա՛ւ ՚ի վերայ երեսաց իւրոց, կաց յաղօթս՝ եւ ասէ. Հա՛յր իմ, եթէ հնա՛ր է՝ անցցէ՛ բաժակս այս յինէն. բայց ո՛չ որպէս ես կամիմ, այլ որպէս դո՛ւ։ 40Գա՛յ առ աշակերտսն, եւ գտանէ զնոսա ՚ի քո՛ւն, եւ ասէ՛ ցՊետրոս. Այդպէս ո՛չ կարացէք մի ժամ արթուն կալ ընդ իս։ 41Արթո՛ւն կացէք եւ աղօ՛թս արարէք՝ զի մի՛ անկանիցիք ՚ի փորձութիւն. հոգիս յօժա՛ր է՝ բայց մարմինս տկա՛ր։ 42Դարձեալ երկրորդ անգամ չոգաւ եկա՛ց յաղօթս Յիսուս՝ եւ ասէ. Հա՛յր իմ՝ եթէ հնա՛ր իցէ անցանել յինէն բաժակիս այսմիկ, ապա թէ ոչ՝ արբի՛ց զսա, եղիցի՛ն կամք քո։ 43Եւ եկեալ միւսանգամ եգիտ զնոսա ՚ի քո՛ւն, զի էին աչք իւրեանց ծանրացեա՛լք։ 44Եթող զնոսա՝ եւ գնաց կաց յաղօ՛թս երրո՛րդ անգամ, եւ դարձեա՛լ զնոյն բան ասաց։ 45Յայնժամ գայ առ աշակերտսն՝ եւ ասէ ցնոսա. Ննջեցէ՛ք այսուհետեւ՝ եւ հանգերո՛ւք. զի ահա՝ հասեա՛լ է ժամ, եւ Որդի մարդոյ մատնի՛ ՚ի ձեռս մեղաւորաց։ 46Արիք երթիցո՛ւք աստի, զի ահաւասիկ եհա՛ս որ մատնելոց է զիս։

47Եւ մինչդեռ նա զայն խօսէր, ահա Յո՛ւդա՝ մի յերկոտասանիցն ե՛կն, եւ ընդ նմա ամբո՛խ բազում սրովք եւ բրօք՝ ՚ի քահանայապետիցն՝ եւ ՚ի ծերոց ժողովրդեանն։ 48Եւ որ մատնելոցն էր զնա՝ ե՛տ նոցա նշան՝ եւ ասէ. Ընդ որում ես համբուրեցից՝ նա՛ է, զնա՛ ունիցիք։ 49Եւ վաղվաղակի մատուցեալ առ Յիսուս ասէ. Ո՛ղջ եր վա՛րդապետ։ Եւ համբուրեա՛ց ընդ նմա։ 50Եւ Յիսուս ասէ ցնա. Ը՛նկեր՝ վասն որո՞յ եկի՛րդ։ Յայնժամ մատուցեալ արկին ձեռս ՚ի Յիսուս եւ կալա՛ն զնա։ 51Եւ ահա՝ մի ոմն յա՛յնցանէ՝ որ էին ընդ Յիսուսի, ձգեաց զձեռն եւ եհան զսո՛ւր իւր՝ եւ եհար զծառա՛յ քահանայապետին, եւ ՚ի բա՛ց եհան զունկն նորա։ 52Յայնժամ ասէ ցնա Յիսուս. Դարձո՛ զսուր քո ՚ի տեղի իւր, զի ամենեքեան՝ որ սո՛ւր առնուցուն՝ սրո՛վ անկցին։ 53Թէ համարիցիս՝ թէ ո՞չ կարիցեմ աղաչել զՀա՛յր իմ. եւ հասուցանիցէ ինձ ա՛յժմ այսր՝ աւելի՛ քան զերկոտասա՛ն գունդս հրեշտակաց։ 54Այլ զիա՞րդ լնուցուն գիրք եթէ ա՛յսպէս պա՛րտ է լինել։ 55Յա՛յնժամ ասաց Յիսուս ցամբոխսն. Իբրեւ ՚ի վերայ աւազակի ելէք սուսերօ՛ք եւ բրօք՝ ունե՛լ զիս. հանապազ առ ձեզ ՚ի տաճարին նստէի եւ ուսուցանէի, եւ ո՛չ կալայք զիս։ 56Այլ այս ամենայն եղեւ՝ զի լցցի՛ն գիրք մարգարէիցն։ Յայնժամ աշակերտքն ամենեքին թողին զնա եւ փախեա՛ն։ 57Իսկ նոցա կալեալ զՅիսուս՝ ածին առ Կայիափա քահանայապետ՝ ուր դպիրքն եւ ծերք ժողովեալ էին։ 58Եւ Պե՛տրոս զհե՛տ նորա երթայր բացագոյն մինչեւ ՚ի սրա՛հ քահանայապետին. եւ մտեալ ՚ի ներքս նստէ՛ր ընդ սպասաւորսն տեսանե՛լ զկատարածն։ 59Իսկ քահանայապետքն եւ ամենայն ատեանն խնդրէին սո՛ւտ վկայութիւն զՅիսուսէ. զի սպանանիցեն զնա. 60եւ ո՛չ գտանէին ՚ի բազմաց սուտ վկայիցն մատուցելոց։ Յետոյ մատուցեալ երկու սուտ վկայք, 61ասէին՝ թէ սա՛ ասէր. Կարօ՛ղ եմ քակել զտաճարն Աստուծոյ, եւ զերի՛ս աւուրս շինել։ 62Եւ յարուցեալ քահանայապետն ասէ ցնա. Չտա՞ս ինչ պատասխանի, զի՛նչ դոքա ամբաստանեն զքէն։ 63Եւ Յիսուս լո՛ւռ կայր։ Պատասխանի՛ ետ քահանայապետն եւ ասէ ցնա. Երդմնեցուցանեմ զքեզ յԱստուած կենդանի, զի ասասցես մեզ՝ թէ դու ե՛ս Քրիստոսն Որդի Աստուծոյ։ 64Ասէ ցնա Յիսուս. Դո՛ւ ասացեր. բայց ասե՛մ ձեզ. Յա՛յսմ հետէ տեսանիցէք զՈրդի մարդոյ նստեալ ընդ աջմէ Զօրութեանն՝ եւ եկեա՛լ ընդ ամպս երկնից։ * 65Յայնժամ քահանայապետն պատառեա՛ց զհանդերձս իւր, եւ ասէ. Հայհոյեա՛ց. զի՞ եւս պիտոյ են մեզ վկայք, ահա արդ՝ լուա՛յք զհայհոյութիւն դորա. 66զի՞նչ հաճոյ է ձեզ։ Նոքա պատասխանի՛ ետուն եւ ասեն. Մահապա՛րտ է։ 67Յայնժամ թքի՛ն ընդ երեսս նորա, եւ կռփեցի՛ն զնա. եւ ոմանք ապտակեցի՛ն, եւ ասեն. 68Մարգարեա՛ց մեզ Քրիստոսդ, ո՞վ է՝ որ եհարն զքեզ։

69Իսկ Պե՛տրոս նստէ՛ր արտաքոյ ՚ի գաւթին. մատեա՛ւ առ նա աղախին մի՝ եւ ասէ. Եւ դո՛ւ ընդ Յիսուսի Գալիլեացւոյ էիր։ 70Նա՛ ուրացա՛ւ առաջի ամենեցուն՝ եւ ասէ, թէ ո՛չ գիտեմ զի՛նչ խօսիսդ։ 71Եւ իբրեւ ե՛լ նա արտաքս քան զդուռնն՝ ետես զնա ա՛յլ կին մի, եւ ասէ ցայնոսիկ՝ որ ա՛նդն կային. Եւ սա՛ ընդ Յիսուսի Նազովրեցւոյ էր։ 72Եւ դարձեալ ուրացաւ երդմամբ, թէ ո՛չ գիտեմ զայրն։ 73Եւ յետ՝ սակա՛ւ միոյ մատուցեալ որք կայինն անդ՝ եւ ասեն ցՊե՛տրոս. Արդարեւ եւ դո՛ւ ՚ի նոցանէ ես, քանզի եւ խօսք քո յայտ առնեն զքեզ։ 74Յայնժամ սկսաւ նզովել եւ երդնուլ, թէ ո՛չ գիտեմ զայրն։ Եւ իսկոյն՝ հա՛ւ խօսեցաւ։ 75Եւ յիշեա՛ց Պետրոս զբանն Յիսուսի զոր ասաց, թէ մինչչեւ՝ հաւու խօսեալ իցէ՝ երիցս ուրասցի՛ս զիս։ Եւ ելեալ արտաքս՝ ելա՛ց դառնապէս։