ԼԴ դդ

1Յետ այսորիկ երեւեցոյց Տէր եւ ա՛յլ եւս եւթանասուն եւ երկուս. եւ առաքեաց զնոսա երկուս երկուս առաջի իւր, յամենայն քաղաքս եւ ՚ի տեղիս՝ ուր ինքն երթալոց էր։ 2Եւ ասէ ցնոսա. Հունձք բազո՛ւմ են՝ եւ մշակք սակա՛ւ. արդ՝ աղաչեցէ՛ք զՏէր հնձոց, զի հանցէ՛ մշակս ՚ի հունձս իւր։ 3Երթա՛յք, ահա՝ առաքեմ զձեզ իբրեւ զգառի՛նս ՚ի մէջ գայլոց։ 4Մի՛ բառնայք քսակ, մի՛ մախաղ, մի՛ կօշիկս. եւ ՚ի ճանապարհի ումեք ողջոյն մի՛ տայցէք։ 5Յոր տուն մտանիցէք, նա՛խ ասասջի՛ք թէ ողջո՛յն տանս այսմիկ. 6եթէ իցէ՛ անդ որդի ողջունի՝ հանգիցէ՛ ՚ի վերայ նորա ողջոյնն ձեր. ապա թէ ոչ՝ ՚ի ձե՛զ դարձցի։ 7Եւ ՚ի նմին տա՛ն ագանիջիք, ուտիջիք եւ ըմպիջի՛ք ՚ի նոցանէ. զի արժանի՛ է մշակն վարձու իւրոյ. մի՛ փոխիցիք տանէ՛ ՚ի տուն։ 8Յոր քաղաք մտանիցէք՝ եւ ընդունիցին զձեզ, ուտիջի՛ք զինչ առաջի դնիցեն ձեր. 9եւ բժշկեսջի՛ք որ ՚ի նմա հիւանդք իցեն. եւ ասասջի՛ք նոցա. Մերձեա՛լ է ՚ի վերայ ձեր արքայութիւն Աստուծոյ։ 10Իսկ յոր քաղաք մտանիցէք, եւ ո՛չ ընդունիցին զձեզ. իբրեւ ելանիցէք ՚ի հրապարակս նորա՝ ասասջի՛ք. 11եւ զփոշիս որ կռուեալ է ՚ի քաղաքէ ձերմէ յոտս մեր՝ թօթափեսցո՛ւք ՚ի ձեզ. բայց զայս գիտասջի՛ք՝ զի մերձեա՛լ է արքայութիւն Աստուծոյ։ 12Ասե՛մ ձեզ, զի Սոդոմայեցւոց ընդարձակագո՛յն լիցի յաւուրն յայնմիկ՝ քան քաղաքին այնմիկ։ 13Վա՛յ քեզ Քորազին. վա՛յ քեզ Բեթսայիդա. զի եթէ ՚ի Տիւրոս եւ ՚ի Սիդովն եղեալ էին զօրութիւնքն՝ որ եղեն ՚ի ձեզ, վաղո՛ւ եւս արդեւք ՚ի խորգ եւ ՚ի մոխիր նստեալ եւ ապաշխարեա՛լ էր։ 14Բայց Տիւրոսի եւ Սիդովնի ընդարձակագո՛յն լիցի յաւուրն դատաստանի՝ քան ձեզ։ 15Եւ դու Կափառնաում, որ մինչեւ յերկինս բարձրացեալ ես, մինչեւ ՚ի դժո՛խս իջցես։ 16Որ ձեզ լսէ, ի՛նձ լսէ. եւ որ զձեզ անարգէ, զի՛ս անարգէ. եւ որ զիս անարգէ, զառաքիչն իմ անարգէ. եւ որ ինձ լսէ, լսէ՛ այնմիկ որ զի՛սն առաքեաց։ 17Դարձա՛ն եւթանասուն եւ երկուքն խնդութեամբ եւ ասեն. Տէր՝ եւ դեւ՛ք հնազանդին մեզ յանուն քո։ 18Եւ ասէ ցնոսա. Տեսանէի զՍատանայ անկեա՛լ յերկնից իբրեւ զփայլակն։ 19Ահա՝ ետու ձեզ իշխանութիւն կոխե՛լ զօձս եւ զկարիճս, եւ զամենայն զօրութիւն թշնամւոյն, եւ ձեզ ո՛չինչ մեղանչիցեն։ 20Բայց ընդ այն մի՛ խնդայք՝ եթէ այսք հնազանդին ձեզ. այլ խնդացէ՛ք՝ զի անուանք ձեր գրեա՛լ են յերկինս։ 21՚Ի նմին ժամու՝ ցնծացա՛ւ Յիսուս Հոգւովն Սրբով եւ ասէ. Գոհանա՛մ զքէն Հայր Տէր երկնից եւ երկրի, զի ծածկեցեր զայս յիմաստնոց եւ ՚ի գիտնոց, եւ յայտնեցեր զայս տղայոց. այո՛ Հայր, զի ա՛յսպէս հաճոյ եղեւ առաջի քոյ։ 22Ամենայն ինչ տուա՛ւ ինձ ՚ի Հօրէ իմմէ. եւ ո՛չ ոք գիտէ թէ ո՛վ է Որդի, եթէ ոչ՝ Հայր. եւ ո՛ է Հայր՝ եթէ ոչ՝ Որդի, եւ ում կամիցի՛ Որդին յայտնել։ 23Եւ դարձեալ առանձինն առ աշակե՛րտսն՝ ասէ. Երանի՛ աչաց՝ որ տեսանիցեն զոր տեսանէքդ։ 24Ասե՛մ ձեզ. զի բազում մարգարէք եւ թագաւորք կամեցան տեսանել զոր դուքդ տեսանէք՝ եւ ո՛չ տեսին. եւ լսել զոր լսէքդ՝ եւ ո՛չ լուան։

ԼԵ դե

25Եւ ահա՝ յարեաւ ոմն օրինակա՝ փորձէ՛ր զնա եւ ասէր. Վա՛րդապետ՝ զի՞նչ գործեցից՝ զի զկեանսն յաւիտենականս ժառանգեցից։ 26Եւ նա՝ ասէ ցնա. Յօրէնս՝ զի՞նչ գրեալ է, ո՞րպէս ընթեռնուս։ 27Նա՝ պատասխանի ետ՝ եւ ասէ. Սիրեսցես զՏէր Աստուած քո յամենայն սրտէ քումմէ, եւ յամենայն անձնէ քումմէ, եւ յամենայն զօրութենէ քումմէ, եւ յամենայն մտաց քոց. եւ զընկեր քո իբրեւ զանձն քո։ * 28Եւ ասէ ցնա. Ուղի՛ղ ետուր զպատասխանիդ, զա՛յդ արա՛՝ եւ կեցցե՛ս։

29Նա՝ իբրեւ կամեցաւ զանձն արդարացուցանել, ասէ ցՅիսուս. Եւ ո՞վ է իմ ընկեր։ 30Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ. Ա՛յր մի՝ իջանէր յԵրուսաղեմէ յԵրիքով, եւ անկա՛ւ ՚ի ձեռս աւազակաց, որք մերկացին զնա, եւ վէ՛րս ՚ի վերայ եդին, թողին կիսամահ եւ գնացի՛ն։ 31Դէ՛պ եղեւ քահանայի միոջ՝ իջանել ընդ նո՛յն ճանապարհ, եւ տեսեալ զնա՝ զա՛նց արար։ 32Նոյնպէս եւ Ղեւտացի մի՝ եկեալ ընդ նոյն տեղի, ետես եւ զա՛նց արար։ 33Սամարացի ոմն ճանապարհորդեալ, ե՛կն ընդ նոյն առ նովաւ, եւ տեսեալ զնա՝ գթացա՛ւ. 34եւ մատուցեալ պատեա՛ց զվէրս նորա, արկեա՛լ ՚ի վերայ ձէթ եւ գինի. եւ եդեալ ՚ի վերայ գրաստու իւրոյ՝ ա՛ծ զնա ՚ի պանդոկի մի, եւ դարմանեա՛ց զնա։ 35Եւ ՚ի վաղի՛ւ անդր՝ իբրեւ ելանէ՛ր անտի, հանեալ ե՛տ ցպանդոկապետն երկուս դահեկանս՝ եւ ասէ. Դարմա՛ն տար դմա, եւ զոր ինչ ծախեսցես ՚ի դա՝ ՚ի միւսանգա՛մ գալստեան իմում հատուցից քեզ։ 36Արդ՝ ո՞ յերեցունց ՚ի նոցանէ թուի քեզ մերձաւոր լինել անկելոյն ՚ի ձեռս աւազակացն։ 37Եւ նա՛ ասէ. Որ արա՛ր զողորմութիւնն ՚ի վերայ նորա։ Ասէ ցնա Յիսուս. Ե՛րթ եւ դու՝ արա նո՛յնպէս։

38Եւ եղեւ ՚ի գալն նոցա, եւ ինքն եմո՛ւտ ՚ի գեղ մի. եւ կի՛ն ոմն անուն Մա՛րթա՝ ընկալաւ զնա ՚ի տա՛ն իւրում։ 39Եւ նորա է՛ր քոյր մի, որում անուն էր Մարիա՛մ. որ եւ եկն նստաւ առ ոտսն Տեառնն, եւ լսէր զբանս նորա։ 40Եւ Մարթա զբաղեա՛լ էր ՚ի բազում սպասու. եկն եկա՛ց առ նմա՝ եւ ասէ. Տէր՝ ո՛չինչ փոյթ է քեզ, զի քոյրդ իմ միա՛յն եթող զիս ՚ի սպասու. արդ՝ ասա՛ դմա զի օգնեսցէ ինձ։ 41Պատասխանի ետ Յիսուս՝ եւ ասէ. Մարթա՛ Մարթա, դու հոգաս՝ եւ զբազո՛ւմ իւիք զբաղեալ ես. 42բայց աստ՝ սակա՛ւ ինչ պիտոյ է. Մարիամ մասն բարի ընտրեաց, որ ո՛չ բարձցի ՚ի սմանէ։