2Միթէ բազո՛ւմ անգամ լցեալ իցեն քո բանք աշխատութեամբ, եւ զօրութեամբ բանից քոց ո՞ հանդարտեսցէ։ 3Զի եթէ խրատեցեր դու զբազումս, եւ զձեռս տկարի մխիթարեցեր։ 4Եւ զհիւանդացեալս կանգնեցեր բանիւք, եւ ծնկաց կթուցելոց քաջալերութիւն զգեցուցեր։ 5Եւ արդ եկին հասին ՚ի վերայ քո ցաւք. սակայն դու վաղվաղեցեր։ 6Ո՛չ ապաքէն երկեւղդ քո անզգամութիւն է. եւ կասկածդ քո, եւ անչարութիւն ճանապարհի քո։ 7Արդ յիշեա՛ ո՞ ոք որ սուրբ էր՝ կորեաւ, կամ ճշմարիտք արմատաքի՛ երբէք խլեցան։ 8Զոր օրինակ տեսի զա՛յնոսիկ որ զանպատեհսն արօրադի՛ր առնեն. որ սերմանեն զնոսա՝ ցա՛ւս հնձեսցեն ՚ի նոցանէ։ 9՚Ի հրամանէ Տեառն կորիցեն. ՚ի հոգւոյ բարկութեան նորա սատակեսցին։ 10Զօրութիւն առիւծու, գոչիւն մատակ առիւծու, պերճութիւն վիշապաց՝ շիջա՛ւ։ 11Մրջիւնառեւծն սատակեցաւ առ ՚ի չգոյէ՛ կերակրոյ. կորիւնք առիւծու լքի՛ն զմիմեանս։ 12Եթէ է՛ր տակաւին բա՛ն ճշմարիտ եղեալ ՚ի խօսս քո, ո՛չ ինչ յայդպիսեաց չար պատահէր քեզ։ Ուրեմն ո՞չ ընդունիցին ունկն իմ հրաշակերտս ՚ի նմանէ, 13արհաւիրք եւ բոմբիւնք գիշերականք։ Հասեալ ա՛հ ՚ի վերայ մարդկան, 14դողումն եւ սոսկումն պատահեցին ինձ. եւ մեծապէս զոսկերս իմ շարժեցին։ 15Եւ եկն հողմն ՚ի վերայ երեսաց իմոց. քստմնեցին հերք իմ եւ մարմինք։ 16Կանգնեցայ՝ եւ ո՛չ գիտացի. տեսի եւ ո՛չ էին կերպարանք առաջի աչաց իմոց, բայց միայն օդ եւ սաւսափիւն լսէի։ 17Իսկ արդ՝ միթէ սո՞ւրբ լինիցի մարդ առաջի Տեառն, կամ ՚ի գործոց իւրոց անարա՞տ այր։ 18Եթէ ծառայից իւրոց ո՛չ հաւատայցէ, եւ զհրեշտակաց խոտորնագոյնս ինչ իմացաւ։ 19Իսկ արդ զբնակեալս ՚ի տունս կաւեղէնս, յորոց եւ ինքեանք ՚ի նմին կաւոյ եմք։ Եհար զնոսա ըստ օրինակի ցեցոյ. 20եւ յառաւօտէ մինչեւ յերեկոյ ո՛չ եւս իցեն։ Քանզի անձամբ անձին օգնել ո՛չ կարէին, կորեա՛ն։ 21Փչեաց ՚ի նոսա եւ ցամաքեցա՛ն. սատակեցան քանզի ո՛չ էր ՚ի նոսա իմաստութիւն։