Հոբի գիրք

30

1Արդ ծիծաղին զինեւ յետինք։ Արդ խրատեն զիս ՚ի միասին, զորոց պախարակէի զհարս նոցա. զոր ո՛չ համարէի լինել հաւասար շանց արօտականաց իմոց։ 2Նաեւ զօրութիւն ձեռաց նոցա ընդէ՞ր էր ինձ։ ※ ՚Ի վերայ նոցա կորեաւ վախճան. 3※ ՚ի կարօտութեան եւ ՚ի սովի անծնունդ։ ※ Որ փախչէին երէկ յանջրդւոյ, յանձկութենէ եւ ՚ի թշուառութենէ։ 4※ Որք պատէին խարշափո՛ւն բանջարով. որոց բանջա՛րն իսկ էր կերակուր։ ※ Անարգք եւ արհամարհեալք կարօտեալք յամենայն բարութենէ, 5որք եւ զարմատս փայտից ծամէին ՚ի սաստի՛կ սովոյ։ Յարեա՛ն ՚ի վերայ իմ գողք. 6որոց տունք իւրեանց էին ծակք վիմաց, ՚ի մէջ արձագանգաց գոչեսցեն. 7որք ընդ խռուովք վայրենեօք բնակեալ էին։ 8Որդիք անզգամաց եւ անուանարկաց, եւ շիջելափառք յերկրէ։ 9Արդ քնա՛ր եմ ես նոցա, եւ զի՛ս ունին բամբասանս։ 10Գարշեցա՛ն յինէն մեկնեալք ՚ի հեռաստանէ. եւ յերեսաց իմոց թուք ո՛չ խնայէին։ 11※ Զի բացեալ զկապարճս իւր խոցոտեա՛ց զիս, եւ սա՛նձս երեսաց իմ առաքեաց։ 12Յարեա՛ն ՚ի վերայ աջոյ շառաւեղի. զոտս իւր ձգեաց՝ եւ ճանապա՛րհ արար ՚ի վերայ իմ։ 13※ Ընդ շաւիղս կորստեան նոցա շփեցան շաւիղք իմ։ Մերկացո՛յց զպատմուճան իմ. նետի՛ւք իւրովք խոցոտեաց զիս. 14մատուցեալ որպէս եւ կամի։ Ցաւօք վարակեալ եմ. 15դարձեալ են յիս ցաւք։ Գնա՛ց յինէն յոյս իբրեւ զհողմ, եւ իբրեւ զմէգ փրկութիւն իմ։ 16Եւ արդ զինեւ՛ զեղծցի անձն իմ։ ※ Ունին զիս աւուրք ցաւոց. 17գիշերի ոսկերք իմ խարշեցան, եւ ջիլք իմ լուծեալ են։ 18Բազո՛ւմ զօրութեամբ ձեռն արկ զպատմուճանաւ իմով, եւ իբրեւ զժապաւէն պատմուճանի իմոյ շո՛ւրջ կալաւ զիս։ 19Համարի զիս հանգոյն կաւոյ. ՚ի հող եւ ՚ի մոխիր է բաժին իմ։ 20※ Աղաղակեցի առ քեզ՝ եւ ո՛չ լուիցես ինձ. կացին եւ հայեցան յիս։ 21※ Պատահեցա՛ր ինձ անողորմ, հզօ՛ր ձեռամբ հարեր զիս։ 22※ Կարգեցեր զիս ՚ի ցա՛ւս, եւ ընկեցեր զիս ՚ի փրկութենէ։ 23Գիտեմ զի մա՛հ սատակեսցէ զիս. զի բնակութիւն ամենայն մահկանացուի երկի՛ր է։ 24Երանի՛ թէ կարէի զանձն իմ վարժել, կամ աղաչել զա՛յլ՝ եւ առնէր ինձ զայն։ 25Եւ ես ՚ի վերայ ամենայն տկարի լայի, եւ հեծեծէի յորժամ տեսանէի զայր ՚ի վիշտս, 26եւ ունէի ՚ի բարութեան. եւ ահաւասիկ պատահեցին ինձ առաւել աւուրք չարեաց։ 27Որովայն իմ եռայ, եւ ո՛չ դադարեսցէ. ժամանեցին ինձ աւուրք աղքատութեան։ 28Նեղեալ շրջեցայց առանց բերանակապի. կացի՛ ՚ի մէջ եկեղեցւոյ աղաղակ բարձեալ։ 29 եղէ համբարուաց, եւ ընկեր ջայլեմանց։ 30Մորթ իմ սեւացա՛ւ սաստկագոյն, եւ ոսկերք իմ ՚ի տօթոյ։ 31Դարձա՛ւ ՚ի սուգ քնար իմ, եւ սիրտ իմ եւ երգ իմ ՚ի լալիւն։

Աստվածաշունչ «Գրաբար» Թարգմանություն (1805)