1Եւ եղեւ բան Տեառն առ Երեմիա վասն երաշտութեան անձրեւի։ 2Սո՛ւգ առ Հրէաստան, եւ դրունք նորա թափո՛ւր եղեն. խաւարեցան ՚ի վերայ երկրի, եւ աղաղակն Երուսաղեմի բարձրացաւ։ 3Եւ մեծամեծք նոցա առաքեցին զերիտասարդս իւրեանց զջրոյ. եկին ՚ի ջրհորս, եւ ո՛չ գտին ջուր. դարձուցին ունայն զամանս իւրեանց։ Ամաչեցին յամօթ եղեն՝ եւ ծածկեցին զգլուխս իւրեանց։ 4Եւ գործ երկրին պակասեաց. զի ո՛չ եղեւ անձրեւ ՚ի վերայ երկրի. յամօթ եղեն մշակք, ծածկեցին զգլուխս իւրեանց։ 5Եղինք ՚ի վայրի ծնան, եւ թողին զծնունդս զի ո՛չ գոյր բանջար։ 6Եւ ցիռք ՚ի դաշտս ծծեցին զօդս իբրեւ զվիշապս. եւ սորեցին աչք իւրեանց զի ո՛չ գոյր խոտ։ 7Եթէ մե՛ղք մեր հակառակ կացին մեզ. դու Տէր արա՛ վասն անուանդ քոյ. զի բազում են մեղք մեր առաջի քո. քե՛զ մեղաք 8ակնկալութիւնդ Իսրայէլի։ Տէր փրկեա՛ զմեզ ՚ի ժամանակի չարեաց. ընդէ՞ր եղեր իբրեւ զպանդուխտ յերկրի. կամ իբրեւ զբնակ երկրի որ դառնայցէ յօթեվանս։ 9Միթէ իցե՛ս իբրեւ զմարդ որ ննջէ՞. կամ իբրեւ զայր որ ո՛չ կարէ ապրեցուցանել. եւ դու ՚ի միջի մերում ես Տէր, եւ անուն քո կոչեցեալ է ՚ի վերայ մեր. մի՛ մոռանար զմեզ։ 10Ա՛յսպէս ասէ Տէր ժողովրդեանդ այդմիկ. Ա՛յնպէս սիրեցին շարժել զոտս իւրեանց՝ եւ ո՛չ խնայեցին. եւ Աստուած ո՛չ հաճեցաւ ընդ նոսա. արդ յիշեսցէ զանիրաւութիւնս նոցա, եւ ա՛յց արասցէ մեղաց նոցա։ 11Եւ ասէ ցիս Տէր. Մի՛ կար յաղօթս վասն ժողովրդեանն այնորիկ ՚ի բարիս։ 12Զի թէ պահեսցեն, ո՛չ լուայց խնդրուածոց նոցա. եւ եթէ մատուսցեն ողջակէզս եւ զոհս՝ ո՛չ հաճեցայց ընդ այն. զի սրով եւ սովով եւ մահուամբ սպառեցից զնոսա։ 13Եւ ասեմ. Ո՛վ՝ որ եսդ Տէր Տէր. ահա մարգարէքն ասեն նոցա՝ թէ ո՛չ տեսջիք զսուր, եւ սով՝ ո՛չ եղիցի ՚ի միջի ձերում. զի ճշմարտութիւն եւ խաղաղութիւն տացի ՚ի վերայ երկրի, եւ ՚ի տեղւոջդ յայդմիկ։ 14Եւ ասէ՛ ցիս Տէր. Սո՛ւտ մարգարէանան մարգարէքն յանուն իմ. ո՛չ առաքեցի զնոսա, եւ ո՛չ պատուիրեցի նոցա, եւ ո՛չ խօսեցայ ընդ նոսա. զի տեսիլս սուտս, եւ ըղձութիւնս, եւ հմայս, եւ զկամս սրտից իւրեանց մարգարէանան նոքա ձեզ։ 15Վասն այսորիկ ա՛յսպէս ասէ Տէր ՚ի վերայ մարգարէիցն, որ մարգարէանան յանուն իմ, եւ ես ո՛չ առաքեցի զնոսա եւ ո՛չ պատուիրեցի նոցա. որ ասեն՝ թէ սուր եւ սով ո՛չ եղիցի յերկրիս յայսմիկ. յա՛խտ ծիւրական մահու՝ եւ ՚ի սուր եւ ՚ի սով սպառեսցին մարգարէքն այնոքիկ, 16եւ ժողովուրդն որոց նոքայն մարգաէանան. եւ եղիցին ընկեցեալս յանցս Երուսաղեմի՝ յերեսաց սրոյ եւ սովո՛յ, եւ ո՛չ ոք իցէ որ թաղիցէ զնոսա. ինքեանք՝ եւ կանայք իւրեանց, եւ ուստերք եւ դստերք նոցա. եւ հեղից ՚ի վերայ նոցա զչարիս իւրեանց։ 17Եւ ասասցե՛ս ցնոսա զա՛յս բան. Իջուցէ՛ք ընդ աչս ձեր արտասուս ՚ի տուէ եւ ՚ի գիշերի, եւ մի՛ պակասեսցին. զի բեկմա՛մբ մեծաւ բեկաւ կոյս դուստր ժողովրդեան իմոյ, եւ ցաւագին հարուածովք յոյժ։ 18Եթէ ելի՛ց ՚ի դաշտ՝ ահա վիրաւո՛րք սրոյ, եւ եթէ մտից ՚ի քաղաք՝ ահա ցա՛ւք սովոյ. զի մարգարէ եւ քահանայ գնացին յերկիր զոր ո՛չ գիտէին։

19Միթէ խոտելով խոտեցե՞ր զՅուդայ, կամ վերանալով վերացա՞ւ անձն քո. ընդէ՞ր հարեր զմեզ, եւ ո՛չ գոյ մեր բժշկութիւն. ա՛կն կալաք խաղաղութեան, եւ ո՛չ գոյր բարութիւն. ժամանակի բժշկութեան՝ եւ ահա խռովութիւն։ 20Ծանեա՛ք Տէր զմեղս մեր, եւ զանիրաւութիւնս հարց մերոց. զի մեղա՛ք առաջի քո։ 21Դադարեա՛ վասն անուանդ քոյ. մի՛ կորուսաներ զաթոռ փառաց քոց. յիշեա՛, մի՛ ցրեր զուխտն քո որ ընդ մեզ։ 22Միթէ իցէ՞ ՚ի կուռս հեթանոսաց՝ որ տեղասցէ. կամ թէ երկինք տայցե՞ն զլրութիւն իւրեանց. ոչ ապաքէն դո՞ւ ես նոյն Տէր Աստուած մեր, եւ ակնկալցուք քեզ զի դու արարեր զայս ամենայն։