1Արդա՛ր ես դու Տէր, եւ մատուցից առաջի քո աղե՛րս. բայց խօսեցայց զիրաւո՛ւնս. զի՞ է զի ճանապարհք ամպարշտաց յաջողեալ են, եւ երջանկացան ամենեքեան որ արհամարհէին զարհամարհանս։ 2Տնկեցեր զնոսա՝ եւ արմատացա՛ն. ծնան որդիս՝ եւ արարին պտո՛ւղ. մե՛րձ ես դու Տէր ՚ի բերանս նոցա, եւ հեռի ես յերիկամանց նոցա։ 3Եւ դու Տէր գիտես զիս. տեսեր զիս՝ եւ փորձեցեր զսիրտ իմ առաջի քո. ժողովեա՛ զնոսա իբրեւ զոչխար ՚ի սպանումն, եւ նուիրեա՛ զնոսա յաւուր սպանման նոցա։ 4Մինչեւ յե՞րբ սո՛ւգ ունիցի երկիր, եւ խո՛տ ամենայն վայրի ցամաքեսցի՛. ՚ի չարեաց բնակչաց երկրին ապականեցան անասուն եւ թռչուն. զի ասացին թէ ո՛չ տեսցէ Աստուած զճանապարհս մեր։ 5Ոտք քո ընթանան՝ եւ լքուսցեն զքեզ. զիա՞րդ կազմիցիս երիվարօք. իսկ արդ՝ յերկի՞րդ խաղաղութեան յուսացեալ ես. զի՞ գործիցես ՚ի վերանալ Յորդանան գետոյ։ 6Քանզի եւ եղբարքն քո՝ եւ տուն հօր քոյ. եւ նոքա դաւաճանեցին զքեզ, եւ նոքին աղաղակեցին զկնի քո, կուտեցա՛ն ՚ի վերայ քո. մի՛ հաւատար նոցա զի խօսեսցին զքէն չարութիւն։ 7Լքի՛ զտուն իմ. թողի՛ զժառանգութիւն իմ. ետո՛ւ զսիրելին անձին իմոյ ՚ի ձեռս թշնամեաց իւրոց։ 8Եղեւ ժառանգութիւն իմ ինձ իբրեւ առեւծ յանապատի. ե՛տ ՚ի վերայ իմ զբարբառ իւր, վասն այնորիկ ատեցի զնա։ 9Միթէ որջ բորենւո՞յ իցէ ժառանգութիւն իմ ինձ, կամ ա՛յրք շուրջ զնովաւ. շրջեցարուք ժողովեցէ՛ք զամենայն գազանս անապատի՝ եւ եկեսցեն ուտել զնոսա։ 10Հովի՛ւք բազումք ապականեցին զայգի իմ. եղծի՛ն զբաժին իմ. արարին զվիճակն իմ ցանկալի՛ յանապատ անկոխ. 11եդաւ յապականութիւն կորստեան։ Վասն իմ ապականեցաւ ապականութեամբ ամենայն երկիր. զի ո՛չ ընդ հուպ արարի հատուցանել. զի ո՛չ գոյ մարդ որ դնէ ՚ի սրտի։ 12Ընդ ամենայն ելս անապատի անցի՛ն չուառացեալք. զի սուր Տեառն կերիցէ՛ ՚ի ծագաց մինչեւ ՚ի ծագս երկրի, եւ ո՛չ գոյ խաղաղութիւն ամենայն մարմնոյ։ 13Ցորեան սերմանեցէք, եւ փո՛ւշ հնձեսջիք. եւ վիճակքն ձեր ո՛չ եղիցին ձեզ յօգուտ։ Յամօ՛թ լերուք ՚ի պարծանաց ձերոց՝ ՚ի նախատանաց առաջի Տեառն։ 14Զի ա՛յսպէս ասէ Տէր, վասն ամենայն դրացեացդ չարաց որ մերձենան ՚ի ժառանգութիւն իմ, զոր բաշխեցի ժողովրդեան իմում Իսրայէլի. Ահաւասիկ ես կորզեցի՛ց զնոսա յերկրէն իւրեանց, եւ զտունն Յուդայ հանից ՚ի միջոյ նոցա. 15եւ եղիցի յետ հանելոյն զնոսա. դարձա՛յց եւ ողորմեցայց նոցա. եւ բնակեցուցից զնոսա՝ իւրաքանչիւր ՚ի ժառանգութեան իւրում, եւ իւրաքանչիւր յերկրի իւրում։ 16Եւ եղիցի եթէ ուսանելով ուսանիցին զճանապարհ ժողովրդեան իմոյ, երդնուլ յանուն իմ թէ կենդանի՛ է Տէր. որպէս ուսուցին զժողովուրդն իմ երդնուլ ՚ի Բահաղ. եւ շինեսցին ՚ի մէջ ժողովրդեան իմոյ։ 17Եւ եթէ ո՛չ դառնայցեն՝ ջնջեցի՛ց զազգն զայն, եւ բարձի՛ց կորստեամբ ասէ Տէր։