1Իսկ այս ո՞վ է որ դիմեալ գայ յԵդովմայ, կարմրութիւն ձորձոց իւրոց ՚ի Բոսորայ, գեղեցի՛կ պատմուճանաւ եւ բո՛ւռն զօրութեամբ։ Ե՛ս խօսիմ զարդարութիւն եւ իրաւունս փրկութեան։ 2Վասն է՞ր կարմիր են ձորձք քո, եւ հանդերձք իբրեւ հնծանահարի, լիո՛յ հնծանի կոխելոյ։ 3Հնծան հարի միայն, եւ ՚ի հեթանոսաց ոչ ոք էր ընդ իս. կոխեցի զնոսա սրտմտութեամբ՝ եւ ճմլեցի զնոսա բարկութեամբ՝ եւ իջուցի յերկիր. եւ զամենայն հանդերձս իմ թօթափեցի՛. 4զի հասեալ էր ՚ի վերայ նոցա օր հատուցման, եւ ա՛մ փրկութեան եկեալ հասեալ։ 5Հայեցայ՝ եւ ո՛չ ոք էր որ օգնէր. զմտա՛ւ ածի՝ եւ ո՛չ ոք էր որ ՚ի թիկունս հասանէր. փրկեաց զնոսա բազուկ իմ. եւ սրտմտութիւն իմ միայն զդէմ կալաւ. 6կոխեցի զնոսա բարկութեամբ իմով, եւ զենի զնոսա սրտմտութեամբ իմով, եւ իջուցի՛ զնոսա յերկիր։

7Զողորմութիւն Տեառն յիշեցի, զքաջութիւն Տեառն յո՛ւշ արարից, յամենայնի զոր հատուցանէ մեզ Տէր։ Տէր դատաւոր բարերար տանն Իսրայէլի, որ ածէ ՚ի վերայ մեր ըստ ողորմութեան իւրում եւ ըստ բազում արդարութեան իւրոյ։ 8Եւ ասաց՝ եթէ ժողովուրդ իմ են որդիքն իմ, եւ ո՛չ անարգեսցեն զիս. եւ եղեւ նոցա ՚ի փրկութիւն 9յամենայն նեղութենէ նոցա։ Ո՛չ պատգամաւոր ոք եւ ո՛չ հրեշտակ, այլ ինքնի՛ն Տէր փրկեաց զնոսա. վասն սիրելոյ զնոսա եւ խնայելոյ ՚ի նոսա ինքնի՛ն փրկեաց զնոսա. եւ վերացոյց եւ բարձրացոյց զամենայն աւուրս յաւիտենից։ 10Բայց նոքա հեստեցին, եւ բարկացուցին զՀոգի նորա Սուրբ. եւ դարձա՛ւ նոցա Տէր ՚ի թշնամութիւն. ինքնին Տէր ետ ընդ նոսա պատերազմ։ 11Եւ յիշեաց զաւուրսն յաւիտենից, թէ ո՞ւր է Մովսէս եւ ժողովուրդն նորա։ Որ եհան յերկրէ զհովիւն հօտից. ո՞ւր է որ եդ ՚ի նոսա զՀոգին Սուրբ. 12որ վերացոյց աջով իւրով զՄովսէս. եւ բազուկ փառաց նորա յաղթահարեաց զջուրսն առաջի երեսաց նորա, առնել ի՛ւր անուն յաւիտենական։ 13Անցոյց զնոսա ընդ անդունդս որպէս ձի ընդ անապատ, 14եւ իբրեւ զգրաստ ինչ ընդ դաշտ. եւ ո՛չ վաստակեցին։ Էջ Հոգի Տեառն, եւ առաջնորդեաց նոցա. ա՛յնպէս ածեր զժողովուրդն քո առնել քեզ անուն փառաց։ 15Եւ արդ դա՛րձ ՚ի յերկնից՝ եւ տե՛ս ՚ի տաճարէ սրբոյ քումմէ՝ եւ ՚ի փառաց քոց. ո՞ւր է նախանձ քո եւ զօրութիւն. ո՞ւր է բազում ողորմութիւն գթութեան քոյ, որով ներէիրն մեզ։ 16Զի դո՛ւ ես Հայր. զի Աբրահամ ո՛չ գիտաց զմեզ, եւ Իսրայէլ ո՛չ ծանեաւ զմեզ. արդ դու Տէր Հայր մեր փրկեա՛ զմեզ, զի իսկզբանէ անո՛ւն քո է ՚ի վերայ մեր։ 17Զմէ՞ մոլորեցուցեր զմեզ Տէր ՚ի ճանապարհաց քոց. խստացուցե՛ր զսիրտ մեր չերկնչել ՚ի քէն. դա՛րձ վասն ծառայից քոց. դա՛րձ վասն ազգաց ժառանգութեան քոյ։ 18Գուցէ ո՛չ ժառանգիցեմք զլեառն սրբութեան քոյ։ Հակառակորդք մեր նեղեցի՛ն զմեզ՝ եւ կոխեցին զսրբութիւն քո։ 19Եղեաք իբրեւ զառաջինն՝ յորժամ ո՛չն տիրէիր մեզ, եւ ո՛չ կոչեցեալ էր անուն քո ՚ի վերայ մեր։