1Տեսէ՞ք զիարդ կորեաւ արդարն, եւ չիք ոք որ անսայ սրտիւ. եւ արք արդարք բառնան, եւ ո՛չ ոք հայի. զի յերեսաց անիրաւութեան բառնայ արդար։ 2Եղիցի խաղաղութեա՛մբ գերեզման նորա, զի բարձաւ ՚ի միջւոյ։ 3Բայց մատի՛ք յառաջ՝ որդիք անօրէնք. որդիք պոռնկորդիք. որդիք շնութեան. 4ի՞ւ պերճացարուք, կամ յո՞յր վերայ բացէք զբերանս ձեր, կամ առ ո՞ արձակեցէք զլեզուս ձեր. ո՞չ դուք որդիք կորստեան էք՝ զաւակ անօրէնութեան. 5որ անկեալ աղաչէիք զկուռսն ձեր ՚ի ներքոյ անտառախիտ ծառոց. զոհէիք զուստերս ձեր ՚ի խորաձորս ՚ի մէջ գլխոց վիմաց, 6եւ ՚ի կողմանս ձորոցն։ Ա՛յն է բաժին քո՝ եւ նոյն վիճակ քո. նոցա՛ հեղեր նուէրս, եւ նոցին մատուցեր զոհս. ՚ի վերայ այսր ամենայնի ո՞չ բարկանայցեմ ասէ Տէր։ 7՚Ի լերինն մեծի եւ բարձու՝ ա՛նդ է անկողին քո. եւ ա՛նդր ելեր զոհել զոհս։ 8Եւ յետոյ դրանդեաց դրանց քոց հաստատեցեր զյիշատակս քո. կարծէիր եթէ յինէն ՚ի բաց կայցես՝ աւելի՛ ինչ գտանիցես։ Լայնեցեր զանկողինս քո, եւ տարածեցեր զքեզ առ նոքօք. սիրեցեր զհոմանիս քո, 9եւ բազմացուցեր զպոռնկութիւնս քո առ նոսա. եւ զբազումս ՚ի հեռաւորաց արարեր քեզ, եւ առաքեցեր զհրեշտակս արտաքոյ սահմանաց քոց։ Նկո՛ւն եղեր եւ իջեր ՚ի դժոխս. 10աշխատեցար ՚ի բազում ճանապարհորդութիւնս քո. եւ ո՛չ ասէիր թէ արդ հանգեայց, զի զայն առ ուժի գործէիր. վասն այնորիկ ո՛չ հնազանդեցար ինձ։ 11Յումէ՞ զանգիտեալ զարհուրեցար. զի ստեցեր ինձ՝ եւ ո՛չ յիշեցեր զիս՝ եւ ո՛չ ածեր զմտաւ՝ եւ ո՛չ եդիր ՚ի սրտի քում. եւ ես տեսի զքեզ՝ եւ անտե՛ս արարի։ Ես ա՛յն եմ որ յաւիտենիցն եմ, եւ դու յինէն ո՛չ զանգիտեցեր։ 12Արդ ես պատմեցից զարդարութիւն իմ՝ եւ զչարիսն քո, որք ո՛չ օգնեսցեն քեզ 13յորժամ աղաղակիցես. եւ ո՛չ ապրեցուսցեն զքեզ ՚ի նեղութենէ քումմէ. զի զամենեսեան զնոսա հո՛ղմք առցեն եւ մրրի՛կք բաժանեսցեն։ Իսկ որ յիսն յուսացեալ են՝ ստասցին զերկիր, եւ ժառանգեսցեն զլեառն սրբութեան իմոյ. 14եւ ասասցեն. Հորդեցէ՛ք առաջի նորա զճանապարհս, եւ ՚ի բա՛ց արարէք զխոչ եւ զխութ ՚ի ճանապարհէ ժողովրդեան իմոյ։ 15Ա՛յսպէս ասէ Բարձրեալն՝ որ ՚ի բարձունս բնակեալ է յաւիտեան, Սուրբն ՚ի մէջ սրբոց. որոյ անունն Բարձրեալ է՝ եւ ՚ի սուրբս հանգուցեալ. որ տա՛յ երկայնմտութիւն տարակուսելոց, եւ կեանս այնոցիկ՝ որ մաշեալ են սրտիւք. 16եւ ո՛չ յաւիտեան խնդրեցից վրէժս ՚ի ձէնջ, եւ ո՛չ ցանգ բարկացայց ձեզ. զի հոգի յինէն ելցէ, եւ զամենայն շունչ ես արարի։ 17Վասն մեղաց առ սակաւ մի տրտմեցուցի՛ զնա, հարի՛ զնա՝ եւ դարձուցի զերեսս իմ ՚ի նմանէ. եւ տրտմեցաւ եւ գնաց թախծեալ առաջի իմ զճանապարհս իւր։ 18Զճանապարհս սրտի նորա տեսի, եւ բժշկեցի զնա. մխիթարեցի զնա, եւ ետո՛ւ նմա մխիթարութիւն ճշմարտութեան. եւ սգաւորաց նորա 19հաստատեցի՛ պտուղ. խաղաղութիւն ՚ի վերայ խաղաղութեան՝ հեռաւորաց եւ մերձաւորաց, ասէ Տէր, եւ ես բժշկեցի՛ց զնոսա։ 20Այլ անօրէնք իբրեւ զծո՛վ ծփեսցին, եւ հանգիստ մի՛ գտցեն. եւ կորիցէ ջուր նորա ՚ի կոխո՛ւմն եւ ՚ի կաւ։ 21Ո՛չ գոյ խաղաղութիւն ամպարշտաց՝ ասէ Տէր։