1Եւ յիշեաց Աստուած զՆոյ եւ զամենայն գազանս, եւ զամենայն անասունս, եւ զամենայն թռչունս որ էին ընդ նմա ՚ի տապանի անդ. եւ ած Աստուած հողմ ՚ի վերայ երկրի, եւ դադարեաց ջուրն։ 2Եւ խցան աղբիւրք անդընդոց, եւ սահանք երկնից. եւ արգելա՛ւ անձրեւ յերկնից։ 3Եւ զիջանէր տակաւ, երթայր ջուրն եւ թուլանա՛յր յերկրէ եւ նուազէր ջուրն յետ հարիւր եւ յիսուն աւուր։ 4Եւ նստա՛ւ տապանն յեւթներորդում ամսեանն ՚ի քսան եւ եւթն ամսոյն ՚ի լերինս Արարատայ։ 5Եւ ջուրն երթայր եւ նուազէր մինչեւ ՚ի տասներորդ ամիսն։ Իսկ յամսեանն մետասաներորդի, որ օր առաջին էր ամսոյն՝ երեւեցա՛ն գլուխք լերանց։ 6Եւ եղեւ յետ քառասուն աւուր եբա՛ց Նոյ զպատուհան տապանին զոր արար։ 7Եւ արձակեաց զագռաւն, եւ ել. եւ անդրէն ո՛չ դարձաւ մինչեւ ցամաքել ջրոյն յերկրէ։ 8Եւ արձակեաց զաղաւնին զհետ նորա տեսանել թէ ցածուցեա՞լ իցէ ջուրն յերեսաց երկրի։ 9Եւ չգտեալ աղաւնւոյն հանգիստ ոտից իւրոց՝ դարձա՛ւ անդրէն առ նա ՚ի տապան անդր. զի ջո՛ւր դեռ ունէր զամենայն երեսս երկրի։ Եւ ձգեաց զձեռն եւ ընկալաւ զնա, եւ առ զնա անդրէն առ ի՛ւր ՚ի տապան անդր։ 10Եւ դադարեաց եւս աւուրս եւթն, եւ դարձաւ արձակեաց զաղաւնին ՚ի տապանէ անտի։ 11Եւ դարձաւ առ նա աղաւնին ընդ երեկս, եւ ունէր տերեւ ձիթենւոյ շի՛ղ ՚ի բերան իւրում. եւ գիտա՛ց Նոյ, թէ ցածուցեալ են ջուրքն յերկրէ։ 12Եւ դադարեաց աւուրս եւթն եւս, եւ դարձեալ արձակեա՛ց զաղաւնին։ Եւ ո՛չ եւս յաւելաւ դառնալ առ նա։ 13Եւ եղեւ ՚ի վեցհարիւրորդի եւ ՚ի միո՛ւմ ամի կենաց Նոյի, յամսեանն առաջնում որ օր մի էր ամսոյն, նուազեա՛ց ջուրն յերեսաց երկրի։ Եւ եբա՛ց Նոյ զձեղուն տապանին զոր արար ※։ Եւ ետես զի նուազեալ էր ջուրն յերեսաց երկրի։ 14Իսկ յամսեանն եւթներորդի, որ օր քսան եւ եւթն էր ամսոյն՝ ցամաքեցա՛ւ երկիր։ 15Եւ խօսեցաւ Տէր Աստուած ընդ Նոյի եւ ասէ. 16Ե՛լ ՚ի տապանէ այտի, դու եւ կին քո, եւ որդիք քո, եւ կանայք որդւոց քոց ընդ քեզ։ 17Եւ ամենայն գազանք որ են ընդ քեզ, եւ ամենայն մարմին ՚ի թռչնոց մինչեւ ցանասունս. եւ զամենայն սողո՛ւն զեռուն երկրի հա՛ն ընդ քեզ, եւ զեռասցեն ՚ի վերայ երկրի։ Եւ աճեցէ՛ք եւ բազմացարուք ՚ի վերայ երկրի։ 18Եւ ե՛լ Նոյ. եւ կին նորա եւ որդիք նորա, եւ կանայք որդւոց նորա ընդ նմա։ 19Եւ ամենայն գազան, եւ ամենայն սողո՛ւն շարժուն, եւ ամենայն թռչուն յերկրէ ըստ ազգի իւրեանց, ելին ՚ի տապանէ անտի։

20Եւ շինեաց Նոյ սեղան Աստուծոյ։ Եւ առ յամենայն անասնոց սրբոց, եւ յամենայն թռչնոց սրբոց, եւ եհան ողջակէզ ՚ի վերայ սեղանոյն։ 21Եւ հոտոտեցաւ Տէր Աստուած ՚ի հոտ անուշից։ Եւ ասէ Տէր Աստուած, ածեալ զմտաւ. Ո՛չ եւս յաւելից անիծանել զերկիր վասն գործոց մարդկան։ Զի միտք մարդկան հաստատեա՛լ են ՚ի խնամս չարի ՚ի մանկութենէ իւրմէ։ Արդ՝ ո՛չ եւս յաւելից հարկանել զամենայն մարմին կենդանի որպէս արարի։ 22Այսուհետեւ զամենայն աւուրս երկրի՝ սե՛րմն եւ հունձք, ցո՛ւրտ եւ տօթ, ամա՛ռն եւ գարուն, զտիւ եւ զգիշեր մի՛ դադարեսցեն։