1Եւ զՅովսէփ իջուցին յԵգիպտոս, եւ գնեաց զնա Պետափրէ՛ս ներքինի՛ փարաւոնի դահճապետ, այր Եգիպտացի ՚ի ձեռաց Իսմայելացւոցն. որք իջուցին զնա անդր։ 2Եւ էր Տէր ընդ Յովսեփայ. եւ էր այր աջողակ։ Եւ եղեւ ՚ի տան տեառն իւրոյ յԵգիպտոս։ 3Իբրեւ գիտաց տէրն նորա՝ թէ Տէր ընդ նմա՛ է. եւ զամենայն զինչ եւ առնէր՝ Տէր յաջողէ՛ր ՚ի ձեռս նորա։ 4Եւ եգիտ Յովսէփ շնորհս առաջի տեառն իւրոյ. զի հաճո՛յ էր նմա։ Եւ կացոյց զնա ՚ի վերայ տան իւրոյ. եւ զամենայն ինչ որ ի՛ւր էր՝ ետ ՚ի ձեռս Յովսեփայ։ Եւ եղեւ յետ կացուցանելոյ զնա ՚ի վերայ տան իւրոյ՝ եւ ՚ի վերայ ամենայն իրիք որ ինչ էր նորա։ 5Եւ օրհնեաց Տէր զտուն Եգիպտացւոյն վասն Յովսեփայ։ Եւ եղեւ օրհնութիւն Տեառն ՚ի վերայ ամենայն ընչից նորա ՚ի տան եւ յանդի։ Եւ եթող զամենայն որ ինչ ի՛ւր էր՝ ՚ի ձեռս Յովսեփայ։ 6Եւ ո՛չ գիտէր զամենայն որ ի՛նչ կայր ՚ի տան իւրում, բայց միայն զհացն զոր ուտէր։ Եւ էր Յովսէփ ազնիւ երեսօք, եւ գեղեցիկ տեսլեամբ յոյժ։ 7Եւ եղեւ յետ բանիցս այսոցիկ, եւ արկ կին տեառն իւրոյ զաչս իւր ՚ի վերայ Յովսեփայ. եւ ասէ ցնա՝ քունեա՛ ընդ իս։ 8Եւ նա ո՛չ կամեցաւ։ Եւ ասէ ցկին տեառն իւրոյ. Զի եթէ տէր իմ ո՛չ ճանաչէ ինչ ՚ի տան իւրում վասն իմ. 9եւ զամենայն ինչ ետ ՚ի ձեռս իմ. եւ չի՛ք ինչ ՚ի տան աստ որ մե՛ծ է քան զիս. եւ չի՛ք ինչ զատեալ յինէն բա՛ց ՚ի քէն՝ զի տիկին նորա ես. եւ զի՞արդ առնիցեմ զբանդ զայդ զչա՛ր եւ զմեծ, եւ մեղանչիցե՛մ առաջի Աստուծոյ։ 10Եւ եղեւ իբրեւ խօսէր ընդ Յովսեփայ օրըստօրէ, եւ ո՛չ անսայր քունել ընդ նմա, եւ ո՛չ հուպ լինել։ 11Եւ եղեւ օր ինչ այնպիսի. մտեալ Յովսէփ ՚ի տունն գործել զգործ ինչ իւր. եւ ո՛չ ոք էր անդ յընտանեաց անտի ՚ի ներքս. 12բո՛ւռն եհար զձորձոց նորա եւ ասէ. Ննջեա՛ ընդ իս։ Եւ նորա թողեալ զձորձս իւր ՚ի ձեռս նորա, եւ փախեա՛ւ ել արտաքս։ 13Եւ եղեւ իբրեւ ետես եթէ եթող զձորձս իւր ՚ի ձեռս նորա եւ փախեաւ ել արտաքս. 14կոչեաց զընտանիս տանն՝ եւ ասէ. Տեսէ՛ք, զի ած մեզ ծառայ Եբրայեցի, խա՛ղ առնել զմեզ. եմուտ առ իս եւ ասէ, ննջեա՛ ընդ իս. եւ ես աղաղակեցի ՚ի ձայն բարձր։ 15Եւ իբրեւ լուաւ թէ մեծաբարբա՛ռ աղաղակեցի, եթող զձորձս իւր առ իս՝ եւ փախեաւ ել արտաքս։ 16Եւ եդ զձորձսն առ իւր՝ մինչեւ եկն տէրն ՚ի տուն իւր. եւ խօսեցաւ ընդ նմա ըստ բանիցս այսոցիկ, 17եւ ասէ. Եմուտ առ իս ծառայն Եբրայեցի զոր ածեր մեզ՝ խա՛ղ առնել զիս. եւ ասէ ցիս՝ ննջեա՛ ընդ իս։ 18Իսկ իբրեւ լուաւ թէ բարձրացուցի՛ զբարբառ իմ եւ աղաղակեցի. եթող զձորձս իւր յիս, եւ փախեաւ ել արտաքս։ 19Եւ եղեւ իբրեւ լուաւ տէրն նորա զբանս կնոջն իւրոյ՝ զոր խօսեցաւ ընդ նմա եւ ասէ, թէ ա՛յսպէս արար ընդ իս ծառայն քո, բարկացաւ սրտմտմութեամբ։ 20Եւ ա՛ռ տէրն Յովսեփայ՝ արկ զնա ՚ի բանտ. ՚ի տեղի ուր կալանաւորքն արքունի կապեալ կային ՚ի բանտին։ 21Եւ էր Տէր ընդ Յովսեփայ, եւ արկ զնովաւ ողորմութիւն, եւ ետ նմա շնո՛րհս առաջի բանտապետին։ 22Եւ ետ բանտապետն զբանտն ՚ի ձեռս Յովսեփայ, եւ զամենայն կալանաւորսն որ էին ՚ի բանտի անդ. եւ զամենայն որ ինչ գործէին անդ, նա՛ էր որ գործէր։ 23Եւ ո՛չ ինչ գիտէր բանտապետն զբանտին վասն նորա. զի ամենայն ՚ի ձեռս Յովսեփայ էր. քանզի Տէր էր ընդ նմա. եւ զոր ինչ գործէր նա՝ Տէր յաջողէր ՚ի ձեռս նորա։