1Զի զամենայն զայս ետու ՚ի սիրտ իմ. եւ սիրտ իմ ետես զայս ամենայն։ Որպէս արդարքն եւ իմաստունքն, եւ գործք նոցա ՚ի ձեռս Աստուծոյ. քանզի զսէր եւ զատելութիւն ո՛չ գիտէ մարդն։ 2Ամենայն ինչ առաջի երեսաց նորա է. եւ ունայնութիւն է յամենայնի։ Պատահա՛ր է յարդարն եւ յամպարիշտն, ՚ի բարին՝ եւ ՚ի չարն, ՚ի սրբումն եւ ՚ի պղծում, որ մատուցանէ պատարագ՝ եւ որ ոչն մատուցանէ։ Որպէս որ բարին՝ եւ որպէս որ մեղանչէն. որպէս որ երդնուն՝ եւ որպէս որ յերդմանէն երկուցեալ է։ 3Ա՛յս է որ չարն է յամենայնի՝ որ արարեալն է ընդ արեգակամբ. զի պատահար է յամենայնի։ Քանզի սիրտ որդւոց մարդկան լի՛ եղեւ չարութեամբ. եւ զբաղումն ՚ի սիրտս նոցա ՚ի կենդանութեան իւրեանց. եւ զկնի նոցա առ մեռեալսն։ 4Քանզի ո՞վ են՝ որ հաւասարե՛ն առ ամենայն կենդանիս. գո՛յ յոյս թէ շուն որ կենդանի՛ է՝ լա՛ւ է քան զառեւծ մեռեալ։ 5Քանզի որ կենդանիքն են՝ գիտեն նոքա թէ մեռանելո՛ց են. եւ մեռեալքն ո՛չ են գիտակ եւ ո՛չ իմիք։ Եւ ո՛չ եւս գոն նոցա վարձք՝ զի մոռացաւ յիշատակ նոցա. 6եւ սէր իսկ նոցա՝ եւ ատելութիւն նոցա՝ եւ նախանձ նոցա՝ ահա կորեաւ. եւ բաժին իսկ ո՛չ գոյ նոցա յաւիտեանս յամենայնի յայսմիկ՝ որ արարեալ են ընդ արեգակամբ։ 7Ե՛կ կեր ուրախութեամբ զհաց քո, եւ ա՛րբ սրտիւ զուարճացելով զգինի քո. զի արդէ՛ն իսկ հաճեցաւ Աստուած ընդ գործս քո։ 8Յամենայն ժամ եղիցին ձորձք քո սպիտակ, եւ եւղ ՚ի գլխոյ քումմէ մի՛ պակասեսցէ։ 9Եւ տե՛ս կեանս ընդ կնոջ քո՝ զոր սիրեցեր զամենայն աւուրս կենաց ընդունայնութեան քոյ, որ տուեալ է քեզ ընդ արեգակամբ ամենայն աւուրք վախճանի քոյ։ Զի ա՛յն է բաժին քո ՚ի կեանս քո, եւ ՚ի վաստակս զոր վաստակես ՚ի ներքոյ արեգական։ 10Զամենայն ինչ որ ինչ գտցէ ձեռն քո գործել, որչափ ՚ի կարի քում իցէ գործեսջիր. զի ո՛չ է խորհուրդ եւ գիտութիւն եւ իմաստութիւն ՚ի դժոխս յոր դու երթալոցն ես։

11Դարձայ եւ տեսի ՚ի ներքոյ արեգական, զի ո՛չ թեթեւա՛ց են ընթացք, եւ ո՛չ զօրաւորաց պատերազմն, եւ ո՛չ իմաստնոց հաց, եւ ո՛չ հանճարեղաց մեծութիւն, եւ ո՛չ գիտնոց շնորհք։ Զի ժամանակ է, եւ պատահար պատահէ ամենեցուն նոցա։ 12Քանզի ո՛չ իսկ գիտաց մարդն զժամանակ իւր։ Որպէս ձկունք որսացեալք ցանցիւք չարեօք, եւ որպէս թռչունք որսացեալք ՚ի ծուղակս. նոյնպէս հարկանին յորոգայթս որդիք մարդկան ՚ի ժամանակի չարի՝ յորժամ հասանիցէ ՚ի վերայ նոցա յանկարծակի։ 13Սակայն եւ զայս իմաստութիւն մի տեսի ՚ի ներքոյ արեգական, եւ մեծ թուի ինձ։ 14Քաղաք փոքր՝ եւ իցեն ՚ի նմա արք սակաւք՝ եւ գայցէ ՚ի վերայ նորա թագաւոր մեծ՝ եւ պատիցէ զնա, եւ շինիցէ ՚ի վերայ նորա պատնէշս մեծամեծս։ 15Եւ գտցի ՚ի նմա այր մի տնանկ իմաստուն՝ եւ ապրեցուցանիցէ զքաղաքն իմաստութեամբ իւրով. եւ մարդ ո՛չ յիշեաց զայրն զայն տնանկ։ 16Եւ ասացի ես. Բարի՛ է իմաստութիւն քան զզօրութիւն. եւ իմաստութիւն տնանկին արհամարհեալ է, եւ բանք նորա ո՛չ լինին լսելի։ 17Բանք իմաստնոց մեղմո՛վ լսին՝ քան զաղաղակ իշխանաց անզգամութեամբ։ 18Բարի՛ է իմաստութիւն քան զանօթս պատերազմի. եւ յանցաւոր մի կորուսանէ զօրութիւնս բազումս։ Լաւ է իմաստուն քան զզէն պատերազմի, եւ ՚ի մեղանչելոյ միոյն կորուսանէ զբարութիւնս բազումս։