1Ամենեցուն ժամանակ է՝ եւ ժամ ամենայն իրաց ՚ի ներքոյ երկնից։ 2Ժամանակ ծնանելոյ, եւ ժամանա՛կ մեռանելոյ։ Ժամանակ տնկելոյ, եւ ժամանակ խլելո՛յ զտնկեալն։ 3Ժամանակ սպանանելոյ, եւ ժամանա՛կ բժշկելոյ։ Ժամանակ քակելոյ, եւ ժամանա՛կ շինելոյ։ 4Ժամանակ լալոյ, եւ ժամանա՛կ ծիծաղելոյ։ Ժամանակ կոծելոյ, եւ ժամանա՛կ կաքաւելոյ։ 5Ժամանակ ցրելոյ քարինս, եւ ժամանա՛կ ժողովելոյ քարինս։ Ժամանակ գիրկս արկանելոյ, եւ ժամանա՛կ հեռանալոյ ՚ի գի՛րկս արկանելոյ։ 6Ժամանակ խնդրելոյ, եւ ժամանա՛կ կորուսանելոյ։ Ժամանակ պահելոյ, եւ ժամանա՛կ արտաքս հանելոյ։ 7Ժամանակ պատառելոյ, եւ ժամանա՛կ կարկատելոյ։ Ժամանակ լռելոյ, եւ ժամանա՛կ խօսելոյ։ 8Ժամանակ սիրելոյ, եւ ժամանա՛կ ատելո՛յ։ Ժամանակ պատերազմի, եւ ժամանա՛կ խաղաղութեան։ 9Արդ՝ զի՞նչ առաւելութիւն է այնմ որ առնէ որով ինքն ջանայ։

10Տեսի ես զամենայն զբաղումն զոր ետ Աստուած որդւոց մարդկան զբաղնուլ ՚ի նմա։ 11Ամենայն ինչ զոր գործեաց՝ բարի՛ է ՚ի ժամանակի իւրում. նա՝ եւ զամենայն յաւիտեանս ետ ՚ի սիրտս նոցա. զի մի՛ գտցէ մարդ զարարածն զոր արար Աստուած իսկզբանէ մինչ ցկատարած։ 12Գիտացի՝ թէ ո՛չ գոյ բարի ՚ի նոսա՝ եթէ ո՛չ ուրա՛խ լինել՝ եւ գործել բարիս ՚ի կեանս իւրում. 13քանզի ամենայն մարդ՝ որ ուտիցէ եւ ըմպիցէ, եւ տեսանիցէ բարի յամենայն վաստակս իւր, այն պարգեւ Աստուծոյ է։ 14Գիտացի՝ թէ զամենայն զոր արար Աստուած՝ այն կա՛յ յաւիտեան. ՚ի նոսա ո՛չ ինչ յաւելուլ, եւ ՚ի նոցանէ ո՛չ ինչ գոյ պակասեցուցանել. եւ արար Աստուած, զի երկիցեն յերեսաց նորա։ 15Որ ինչ եղեւն այն ահա կա՛յ, եւ որ ինչ լինելոցն էր՝ ահա եղեւ՛. եւ Աստուած խնդրեսցէ զհալածեալն։

16Դարձեալ տեսի ՚ի ներքոյ արեգական տեղի դատաստանի՝ եւ անդ ամպարի՛շտ. եւ տեղի արդարոյ՝ եւ անդ բարեպա՛շտ։ 17Եւ ասացի ես ՚ի սրտի իմում, թէ զարդարն եւ զամպարիշտն դատի՛ Աստուած. զի ժամանա՛կ է ամենայն իրաց, եւ ՚ի վերայ ամենայն արարածոց ժա՛մ եւ ժամանակ։ 18Ա՛նդ ասացի ես ՚ի սրտի իմում վասն խօսից որդւոց մարդկան՝ եթէ դատի զնոսա Աստուած. եւ զի ցուցցէ եթէ նոքա անասո՛ւնք են։ 19Սակայն եւ ՚ի մէջ նոցա պատահա՛ր է որդւոց մարդկան. եւ պատահա՛ր է անասնոց, եւ պատահար յամենեսին ՚ի նոսա։ Որպէս մահ սորա՝ նոյնպէս եւ մա՛հ նորա. եւ շունչ է յամենեսին. եւ զի՞նչ առաւելութիւն եղեւ մարդոյ քան զանասնոյ, եւ ո՛չ ինչ. զի ամենայն ինչ ընդունայն է։ 20Ամենայն ՚ի մի տեղի երթայ. ամենայն եղեւ ՚ի հողոյ, եւ ամենայն դառնայ ՚ի հո՛ղ։ 21Եւ ո՞վ գիտէ զոգի որդւոց մարդկան՝ թէ ելանէ ՚ի վեր, եւ զշունչ անասնոց՝ թէ իջանէ ՚ի խոնարհ յերկիր։ 22Եւ տեսի զի ո՛չ գոյ բարի, բայց թէ ուրա՛խ լիցի մարդ յարարածս իւր. զի ա՛յն է բաժին նորա. զի ո՞վ ածիցէ զնա տեսանե՛լ զայն ինչ որ յետ նորա լինիցի։