1Ասացի ես ՚ի սրտի իմում. Ե՛կ եւ փորձեցից զքեզ յուրախութեան. եւ տեսից ՚ի բարութեան. եւ ահա եւ ա՛յս ինքն ունայնութիւն է։ 2Ծաղուն ասացի զբօսանս. եւ ուրախութեանն՝ զի՞ գործես զայդ։ 3Եւ խորհեցայ թէ սիրտ իմ ձգեսցէ իբրեւ զգինի զմարմին իմ. եւ սիրտ իմ առաջնորդեաց իմաստութեամբ. եւ զօրանալ յուրախութեան. մինչեւ տեսից ո՞ր իցէ բարին որդւոց մարդկան զոր արասցեն ՚ի ներքոյ արեգական, ՚ի թիւ աւուրց կենաց իւրեանց։ 4Յաճախեցի ինձ արա՛րս, շինեցի ինձ ապարանս, տնկեցի ինձ այգիս։ 5Արարի ինձ պարտէ՛զս եւ դրախտս, եւ տնկեցի ՚ի նոսա փա՛յտս ամենաբերս։ 6Արարի՛ ինձ աւազանս ջուրց արբուցանել ՚ի նոցանէ զանտառախիտս մայրեաց։ 7Ստացայ ծառայս եւ աղախնայս՝ եւ ընդոծինք եղեն ինձ. եւ ստացուածք անդւոց եւ հօտից բազո՛ւմ եղեն ինձ քան զամենեցուն որ յառաջ եղեալ էին քան զիս յԵրուսաղէմ։ 8Ժողովեցի ինձ արծա՛թ եւ ոսկի. եւ ստացուածս բազումս զթագաւորաց եւ զգաւառաց։ Արարի ինձ գուսա՛նս եւ երգեցիկս՝ արս եւ կանայս, եւ զփափկութիւնս որդւոց մարդկան։ Արարի ինձ տակառապետս՝ արս եւ կանայս։ 9Եւ մեծացա՛յ առաւել քան զամենեսին որ յառաջ էին քան զիս յԵրուսաղէմ, նաեւ իմաստութիւն յաւելաւ ինձ։ 10Եւ զամենայն զոր ինչ խնդրեցին աչք իմ, ո՛չ զրկեցի ՚ի նոցանէն. եւ ո՛չ արգելի զսիրտ իմ յամենայն ուրախութենէ։ Զի սիրտ իմ ուրա՛խ եղեւ յամենայն վաստակս իմ. եւ ա՛յս եղեւ բաժին իմ յամենայն վաստակոց իմոց։ 11Եւ հայեցա՛յ ես յամենայն արարս իմ զոր արարին ձեռք իմ, եւ ՚ի վաստակս զոր վաստակեցայ առնել, եւ ահա ամենայն ընդունայնութիւն է եւ յօժարութիւն ոգւոյ. եւ ո՛չ ինչ է առաւելութիւն ՚ի ներքոյ արեգական։

12Եւ հայեցայ ես տեսանե՛լ զիմաստութիւն, եւ զբօսանս, եւ զանզգամութիւն, եթէ ո՞վ է մարդ որ երթիցէ զհետ խորհրդոյն զոր ինչ արար։ 13Եւ տեսի ես եթէ է՛ առաւելութիւն իմաստութեան քան անմտութեան. որպէս է առաւելութիւն լուսոյ քան զխաւարի։ 14Իմաստնոյն աչք իւր ՚ի գլուխ իւրում, եւ որ անմիտն է՝ ընդ խաւար գնայ։ Եւ գիտացի ես թէ պատահար մի պատահելոց է ամենեցուն նոցա։ 15Եւ ասացի ես ՚ի սրտի իմում, թէ որպէս պատահարն անզգամին՝ եւ ինձ պատահեսցէ նոյն, եւ ընդէ՞ր իմաստնացայ։ Եւ զաւելորդս խօսեցայ ՚ի սրտի իմում. զի եւ ա՛յս իսկ ունայնութիւն է. զի անզգա՛մն ՚ի յաւելորդաց անտի խօսի. 16վասն զի ո՛չ գոյ յիշատակ իմաստնոյն ընդ անզգամի յաւիտեան. զի արդարեւ իսկ յաւուրցն որ գալոց են ամենայն ինչ մոռացօնք են. եւ զիա՞րդ մեռանիցի իմաստունն ընդ անմտին։

17Եւ ատեցի՛ ես զկեանս իմ. զի չա՛ր էր ինձ արարածն, որ արարեալն էր ՚ի ներքոյ արեգական. զի ամենայն ինչ ունայնութիւն է եւ յօժարութիւն ոգւոյ։ 18Եւ ատեցի ես զամենայն վաստակս իմ զոր ջանացայ ընդ արեգակամբ, զի թողում ես զնա մարդոյ՝ որ լինելո՛ց է յետ իմ։ 19Եւ ո՞վ գիտէ՝ իմաստո՛ւն լինիցի թէ անմիտ. եւ կամ իշխելո՞ց իցէ ամենայն վաստակոցն իմոց զոր եսն վաստակեցի, եւ յորս իմաստնացայ ընդ արեգակամբ. սակայն եւ ա՛յս ունայնութիւն է։

20Եւ դարձա՛յ ես հրաժարեալ սրտիւ իմով, յամենայն վաստակոց իմոց զոր վաստակեցի ընդ արեգակամբ։ 21Զի է՛ մարդ՝ զի վաստակ նորա իմաստութեամբ եւ գիտութեամբ եւ արութեամբ. եւ մարդ՝ որ ո՛չ ինչ վաստակեաց ՚ի նոյն՝ տացի՞ նմա մասն նորա. սակայն եւ ա՛յս ընդունայնութիւն է՝ եւ չարութիւն մեծ։ 22Զի՞ լինի մարդոյն յամենայն վաստակս իւր, եւ ՚ի յօժարութեան սրտի իւրոյ՝ յորում ինքն ջանայ ՚ի ներքոյ արեգական։ 23Զի ամենայն աւուրք նորա ցաւոց, եւ տրտմութեան՝ զբօսանք իւր, եւ գիշերի ո՛չ ննջէ սիրտ նորա. սակայն եւ ա՛յս ընդունայնութիւն է։

24Եւ ո՛չ գոյ բարի ինչ մարդոյ, բայց զոր ուտէն՝ եւ ըմպէն. եւ եցո՛յց անձին իւրում բարիս ՚ի վաստակս իւր։ Սակայն եւ զա՛յն տեսի՝ զի ՚ի ձեռանէ Աստուծոյ է. 25քանզի ո՞վ իցէ որ ուտիցէ եւ ըմպիցէ առանց նորա։ 26Զի մարդոյ բարւոյ՝ ե՛տ զիմաստութիւն եւ զգիտութիւն՝ եւ զուրախութիւն. եւ մեղանչականին ետ զբաղումն, յաճախել եւ ժողովել, եւ տալ բարւոյն առաջի երեսաց Աստուծոյ։ Սակայն եւ ա՛յն ունայնութիւն է՝ եւ յօժարութիւն ոգւոյ։