1Ճանճք մեռեալք զազրացուցանեն զեւղս անուշունս։ Պատուակա՛ն է սակաւիկ ինչ յիմաստութենէ, քան զմե՛ծ փառս անմտութեամբ։ 2Սիրտ իմաստնոյ յաջակողմ իւր, եւ սիրտ անմտի ՚ի ձախակողմ իւր։ 3Քանզի եւ ՚ի ճանապարհի յորժամ գնայցէ անմիտն, սիրտ նորա կասեսցի՛. եւ զոր ինչ խորհի՝ ամենայն անմտութիւն է։ 4Եթէ հոգի իշխանին ելցէ ՚ի վերայ քո՝ մի՛ թողուր զտեղի քո. զի ողոքումն դարձուցանէ՛ զմեղս մեծամեծս։

5Է՛ չարութիւն զոր տեսի ՚ի ներքոյ արեգական որ իբրեւ յակամա՛յ կամս ել յերեսաց իշխանին։ 6Տուաւ անմիտն ՚ի բարձրութիւնս մեծամեծս. եւ մեծատունք ՚ի խոնարհութեան նստցին։ 7Տեսի ես զծառայս հեծեալս ՚ի ձիս, եւ իշխանս զի գնային իբրեւ զծառայս յերկրի։

8Որ փորէ խորխորատ՝ ՚ի նո՛յն անկցի, եւ որ քակէ զցանգ՝ հարցէ՛ զնա օձ։ 9Եւ որ բառնայ քարինս՝ նոքիմք չարչարեսցի, եւ որ պատառէ փայտ՝ նովի՛ն ճգնեսցի։ 10Եթէ անկցի եւս երկաթն՝ եւ նա տրտմեցո՛յց զերեսս իւր. եւ զօրութիւնք զօրացուցանեն, եւ է՛ առաւելութիւն քաջ իմաստութեանն։

11Եթէ հարցէ օձ ՚ի թովել, ո՛չ ինչ է առաւելութիւն թովչին։ 12Բանք բերանոյ իմաստնոյ շնորհք. եւ շրթունք անմտի ընկղմե՛ն զնա։ 13Սկիզբն բանից բերանոյ նորա անմտութիւն. եւ վախճան նորա ծուփ չարութեան։ 14Եւ որ անմիտն է յաճախէ զբանս։ Ո՛չ գիտէ մարդ զինչ եղեալ է՝ եւ զինչ լինելոց է, զի զկնի նորա ո՞վ պատմեսցէ նմա։ 15Ջան անմտին չարչարեսցէ զնա. որ ո՛չ գիտաց երթալ ՚ի քաղաք։ 16Վա՛յ քեզ քաղաք որոյ թագաւոր քո մանուկ է, եւ իշխանք քո ընդ առաւօտս ուտեն։ 17Երանի՛ քեզ երկիր, որոյ թագաւոր քո որդի ազատի է, եւ իշխանք քո ՚ի ժամու ուտեն զօրութեամբ՝ եւ ո՛չ ամաչեսցեն։

18՚Ի վատութեան խոնարհեսցին հեծանաձգութիւնք. եւ ՚ի դատարկութեան ձեռաց կաթեսցէ՛ տուն։ 19՚Ի ծաղր առնեն զհաց, եւ գինի եւ եւղ ուրա՛խ առնեն զկենդանիս. եւ արծաթոյ լուիցէ ամենայն ինչ։ 20Սակայն եւ ՚ի մտի քում մի՛ անիծաներ թագաւորի, եւ ՚ի շտեմարանս սենեկաց քոց մի՛ անիծաներ մեծի. զի թռչունք երկնից հասուցանեն զբարբառ քո, եւ որոց թեւք են պատմեն զբան քո։