2Ունայնութի՛ւն ունայնութեանց ասաց Ժողովօղն։ Ունայնութիւն ունայնութեանց՝ ամենայն ինչ ընդունա՛յն է։ 3Զի՞նչ աւելի է մարդոյ յամենայն վաստակս իւր զոր տաժանի ընդ արեգակամբ։ 4Ազգ երթայ եւ ազգ գայ՝ եւ երկիրս յաւիտեա՛ն կայ։ 5Ծագէ՛ արեգակն՝ եւ մտանէ արեգակն եւ ՚ի տեղի իւր ձգի։ 6՚Ի ծագել իւրում ելանէ ընդ հարաւ, եւ պատի ընդ հիւսւսիւ, պատելով պատի. գնայ հողմ, եւ ՚ի շրջանս իւր դառնայ հողմ։ 7Ամենայն ուխք ՚ի ծո՛վ գնան, եւ ծով ո՛չ լնու. ՚ի տեղի յոր ուխք գնան՝ ա՛նդ նոքին դառնան ՚ի գնալ։ 8Ամենայն բան ջանիւ, եւ ո՛չ կարասցէ այր խօսել. ո՛չ յագեսցի ակն տեսանելով, եւ ո՛չ լցցի ունկն լսելով։ 9Զի՞նչ է որ եղեւն, նոյն ինքն որ լինելոցն է. եւ զի՞նչ է որ արարաւն՝ նո՛յն ինքն որ առնելոցն է։ 10Եւ ո՛չ է ամենայն առժամայն ընդ արեգակամբ. զի զոր խօսիցի ոք՝ եւ ասիցէ. Ահաւասիկ այս նո՛ր է. վա՛ղ իսկ եղեալ է ՚ի յաւիտենից եղելոցն նա՛խ քան զմեզ։ 11Ո՛չ գոյ յիշատակ առաջնոցն. նա եւ ո՛չ վերջնոցն որ լինելոց են. ո՛չ գոյ յիշատակ նոցա ընդ լինելոցսն ՚ի վախճանի։

12Ե՛ս Եկլէսիաստէս եղէ թագաւոր ՚ի վերայ Իսրայէլի յԵրուսաղէմ 13եւ ետու զսիրտ իմ խնդրել եւ խորհել իմաստութեամբ վասն ամենայնի որ եղեալ են ընդ արեգակամբ։ Զի զբաղումն չա՛ր ետ Աստուած որդւոց մարդկան զբաղել ընդ արեգակամբ։ 14Տեսի ես զամենայն արարեալս որ արարեալ են ՚ի ներքոյ արեգական. եւ ահա ամենայն ինչ ընդունայնութիւն է եւ յօժարութիւն ոգւոյ։ 15Թիւրեալն՝ ո՛չ կարասցէ զարդարել, եւ պակասեալն՝ ո՛չ կարասցէ ՚ի թիւ անկանել։ 16Խօսեցայ ՚ի սրտի իմում թէ առաւե՛լ ես մեծացայ քան զամենեսեան որ էին յառաջ քան զիս յԵրուսաղէմ։ Եւ ետու զսիրտ իմ գիտել զիմաստութիւն եւ զգիտութիւն. եւ յաւելի յիմաստութիւն քան զամենեսեան, որ յառաջ եղեն քան զիս յԵրուսաղէմ։ 17Եւ սիրտ իմ ետես բազում իմաստութիւն՝ եւ գիտութիւն. զառակս եւ զիմաստութիւն գիտացի ես. զի սակայն եւ այս յօժարութիւն ոգւոյ է։ 18Զի բազմութիւն իմաստութեան բազմութիւն գիտութեան. եւ որ յոլովեաց ՚ի գիտութիւն յաւելցէ ՚ի ցաւս։