1Եւ Ագրիպպաս ասէ ցՊաւղոս. Հրամայեա՛լ է վասն քո խօսել։ Յայնժամ Պաւղոսի ձգեալ զձեռն՝ առնէ՛ր պատասխանի. 2Վասն ամենայն ամբաստանութեան Հրէիցդ զինէն արքա՛յ Ագրիպպա, համարիմ զանձն երանելի՛. զի քո՛ առաջի այսօր տալոց եմ պատասխանի։ 3Մանաւանդ՝ զի գիտա՛կ իսկ ես ամենայն կրօնից եւ խնդրոց Հրէից. վասն որոյ աղաչեմ երկայնմտութեամբ լսել ինձ։ 4Քանզի կենա՛ց իմոց որ ՚ի մանկութենէ, իսկզբանէ լեալ յազգի անդ իմում յԵրուսաղէմ, տեղեա՛կ են ամենա՛յն Հրեայք։ 5Յառաջագո՛յն գիտեն ՚ի վաղուց հետէ, եթէ կամիցին վկայել. զի ըստ ճշմարտագո՛յն կրօնից օրինացն մերոց կեցեա՛լ եմ փարիսեցի՛։ 6Եւ արդ վասն յուսոյն առ հա՛րսն եղելոյ աւետեա՛ցն յԱստուծոյ՝ դատեա՛լ կամ յատենի. 7յոր երկոտասան ազգատոհմին մերոյ անպակա՛ս զցա՛յգ եւ զցերեկ պաշտեալ, ա՛կն ունէին հասանել. վասն որոյ յուսոյ ամբաստանի՛մ արքայ ՚ի Հրէիցդ։ 8Զի՞նչ անհաւա՛տ թուի ձեզ, եթէ Աստուած զմեռեա՛լս յարուցանէ։ 9Ես իսկ ինքնին պատշաճ համարէի, զբազում ինչ հակառակ անուա՛նն Յիսուսի Նազովրեցւոյ գործել։ 10Զոր եւ արարի՛ իսկ յԵրուսաղէմ. եւ զբազումս ՚ի սրբոցն ե՛ս բանտարգե՛լ առնէի, ՚ի քահանայապետի՛ցն առեալ իշխանութիւն. եւ զսպանելո՛ցն նոցա բերէի՛ համար։ 11Եւ ըստ ամենայն ժողովրդոցն բազո՛ւմ անգամ պատժեալ զնոսա, բռնադատէի հայհոյե՛լ. առաւե՛լ եւս մոլեալ ՚ի վերայ նոցա, հալածէի՛ մինչեւ յարտաքին քաղաքսն։ 12Որովք գնացեալ ՚ի Դամասկոս՝ իշխանութեա՛մբ եւ հրամանօ՛ք քահանայապետիցն, 13զմիջաւո՛ւրբն ՚ի ճանապարհի տեսի՝ արքայ, յերկնից առաւել քան զլուսաւորութիւն արեգական՝ ծագեալ զինեւ լո՛յս, եւ զնոքօք որ ընդ իսն երթային։ 14Եւ յամենեցուն մեր անկանելն յերկիր, լուա՛յ ձայն որ ասէր ցիս՝ Հեբրայեցւո՛ց բարբառովն. Սաւուղ Սաւուղ՝ զի՞ հալածես զիս. խի՛ստ է քեզ ընդդէմ խթանի՛ աքացել։ 15Եւ ես ասեմ. Ո՞ ես Տէր։ Եւ Տէր ասէ. Ես եմ Յիսո՛ւս զոր դուն հալածես։ 16Այլ արի՛ եւ կա՛ց ՚ի վերայ ոտից քոց. զի վասն այսորիկ երեւեցայ քեզ՝ առնուլ զքեզ ՚ի ձեռն պաշտօնեայ եւ վկա՛յ որոց տեսերդ զիս, եւ որոց երեւեցայց քեզ. 17փրկել զքեզ ՚ի ժողովրդենէդ եւ ՚ի հեթանոսաց՝ յորս ես առաքեցից զքեզ. 18բանա՛լ զաչս նոցա, դարձուցանե՛լ ՚ի խաւարէ՝ ՚ի լոյս, եւ յիշխանութենէ Սատանայի՝ յԱստուած. առնուլ նոցա զթողութիւն մեղաց, եւ վիճակ ընդ սուրբսն հաւատովքն որ յիս։ 19Ուստի արքա՛յ Ագրիպպա, ո՛չ եղէ անհաւան երկնաւոր տեսլեանն. 20այլ նախ որոց ՚ի Դամասկո՛ս եւ յԵրուսաղէմ էին, եւ ընդ ամենայն գաւառսն Հրէաստանի, եւ ՚ի հեթանոսս, պատմեցի զղջանալ՝ եւ դառնա՛լ յԱստուած կենդանի. արժանի՛ ապաշխարութեան գործս գործել։ 21Վասն այսորիկ Հրէից կալեալ զիս ՚ի տաճարին, կամէին սպանանե՛լ։ 22Օգնութիւն հասեալ առ ՚ի յԱստուծոյ, մինչեւ ցայսօր կացի վկայեալ փոքու եւ մեծի. ո՛չինչ արտաքոյ ասել՝ քան զոր մարգարէքն եւ Մովսէս խօսեցան զհանդերձելոցն լինելոյ. 23եթէ չարչարելո՛ց է Քրիստոսն, եթէ առաջին ՚ի յարութենէ մեռելոց՝ լո՛յս պատմելոց է ժողովրդեանն՝ եւ հեթանոսաց։ 24Եւ նորա զայս պատասխանի տուեալ, Փեստոս ՚ի ձայն մեծ ասէ. Մոլի՛ս Պաւղէ. բազում դպրութիւնք զքեզ ՚ի մոլորութիւն դարձուցանեն։ 25Իսկ Պաւղոս ասէ. Ո՛չ մոլիմ՝ քա՛ջդ Փեստոս, այլ զցածութեան եւ զճշմարտութեան բանս բարբառիմ։ 26Գիտա՛կ իսկ է այսոցիկ արքայ, ընդ որում համարձակեալդ խօսիմ. քանզի ծածկել ՚ի քէն իմիք ՚ի սոցանէ՝ չառնո՛ւմ յանձն. զի ո՛չ եթէ յանկեան ուրեք գործեալ իցէ այս։ 27Հաւատա՞ս արքա՛յ Ագրիպպաս մարգարէից. գիտեմ զի հաւատա՛ս։ 28Եւ ասէ Ագրիպպաս ցՊաւղոս. Փոքո՛ւ իմն հաւանեցուցանես զիս լինել քրիստոնեայ։ 29Եւ Պաւղոս ասէ. Խնդրէի յԱստուծոյ՝ եւ փոքու եւ մեծաւ, ո՛չ միայն զքեզ՝ այլ զամենեսեա՛ն որ լսեն ինձ այսօր՝ լինե՛լ այսպիսի որպէս եւ ե՛սս եմ, բա՛ց ՚ի կապանաց աստի։ 30Յո՛տն եկաց արքայն եւ դատաւորն եւ Բերինիկէ, եւ որք ընդ նոսայն նստէին։ 31Եւ իբրեւ գնացի՛ն, խօսէին ընդ միմեանս եւ ասէին. թէ ո՛չինչ արժանի մահու կամ կապանաց գործէ այրս այս։ 32Իսկ Ագրիպպաս ցՓեստոս ասէ. Արձակել մա՛րթ էր զայրս զայս՝ եթէ ոչ էր բողոքեալ ՚ի կայսր։